ოცი წლის წინ, ტურინში, იტალიაში, ოლიმპიურ პოდიუმზე ვიდექი. ახლა კი, მაყურებლის რანგში დავბრუნდი და ფიგურული სრიალის შეჯიბრებებს ნოსტალგიითა და შვებით ვუყურებ, ხელახლა განვიცდი ჩემი ოლიმპიური გამოცდილების აღმასვლებსა და დაცემებს. მწვავედ გამახსენდა ჩემი არჩევანი, რომ ყველაფრის ხარჯზე მიმეღწია ოლიმპიური ოცნებისთვის. ამან ჩემს სასრიალო კარიერასა და მას შემდეგ მომხდარ მოვლენებზე დამაფიქრა. იმის ცოდნით, თუ რა დამიჯდა ეს ყველაფერი, მაინც ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე გავიმეორებდი. ამავდროულად, რთულია წარმოვიდგინო ჩემი შვილები ჩემს კვალს გაჰყვნენ – არა მხოლოდ იმის გამო, რაც მე გამომრჩა, არამედ იმ იმედებისა და მოლოდინების სიმძიმის გამოც, რომლებსაც მე ვატარებდი. პირველად ყინულზე სრიალის შეგრძნება შვიდი წლის ასაკში შემიყვარდა. მომდევნო 10 წელი მხიარული განვითარებით, რთული ნახტომების სწრაფი დაუფლებითა და ადრეული საკონკურსო წარმატებებით იყო სავსე. ცივ, ნესტიან ყინულის მოედნებზე ადრეული დილა შესაძლებლობებითა და დაპირებებით იყო სავსე. არასდროს მყოფნიდა დრო და მძულდა ყველაფერი, რაც ყინულისგან მაშორებდა. მაგრამ, როდესაც სულ რაღაც 12 წლის ვიყავი, იძულებული გავხდი თვეობით შემეწყვიტა ვარჯიში, რადგან სხვა მოციგურავე დამეჯახა და წვივი გამიხეთქა. შემდეგ კი, 15 წლის ასაკში, წელის ქვედა ნაწილი მოვიტეხე, რის გამოც კიდევ სამი თვით გამოვეთიშე ასპარეზობას. ყინულისგან მოშორებით გატარებულმა დრომ მხოლოდ გააძლიერა ჩემი გადაწყვეტილება და მზადყოფნა, რომ კვალიფიკაცია გამევლო 2002 წლის ზამთრის ოლიმპიური თამაშებისთვის სოლტ-ლეიკ-სიტიში. თამაშებზე მოვხვდი, მაგრამ პოდიუმზე ვერ ავედი და იმედგამაცრუებელი მე-4 ადგილი დავიკავე, გადაწყვეტილი მქონდა 2006 წელს დავბრუნებულიყავი და რეაბილიტაცია მომეხდინა. ქვეყნის მასშტაბით გადავედი, რათა მემუშავა მწვრთნელთან, რომელიც საერთაშორისოდ ცნობილი იყო ოლიმპიური ჩემპიონების აღზრდით, და ნებისმიერი გარე ინტერესი გვერდზე გადავდე. ამან ნაყოფი გამოიღო და ჩემი საუკეთესო წელი მქონდა, თითქმის ყველა შეჯიბრში გავიმარჯვე. მაგრამ ოლიმპიადებს შორის დრო გრძელია. ორი წელი გავიდა და კიდევ ორი წელი იყო წინ; სტრესი იმატებდა და სიხარული ქრებოდა. 2004 წელი განსაკუთრებით სასტიკი იყო; სეზონის შეჯიბრებებიდან გამოვედი, ფსიქიკური ჯანმრთელობის პრობლემებით ვიყავი შეპყრობილი და დიდხანს, შფოთვით სავსე ღამეებში ვიტანჯებოდი, რაც იზრდებოდა იმ შიშის გამო, რომ ჩემი საუკეთესო დღეები უკან იყო დარჩენილი. სულ რაღაც ორი წლით ადრე, ახალი დამწყები ვიყავი თითქმის არანაირი საერთაშორისო გამოცდილებით ზრდასრულთა შორის. 17 წლის ასაკში ოლიმპიურ გუნდში მოხვედრა ჩემს მშობლიურ ქვეყანაში ისეთი შეგრძნება იყო, თითქოს მხოლოდ შესაძლებლობები მელოდა წინ. ოთხი წლის შემდეგ, 2006 წელს, ვიცოდი, რომ ჩემი კარიერის უმეტესი ნაწილი უკან იყო დარჩენილი და მოლოდინების უზარმაზარი ტვირთი მაწვა – ჩემი და ჩემი ქვეყნის. ეს, სავარაუდოდ, ჩემი უკანასკნელი შანსი იყო ოლიმპიური ოქროსთვის, მაგრამ თამაშებამდე ტრავმებმა ჩემი ვარჯიში დააზიანა. ეს არის ოლიმპიური კარიერის სპეციფიკა, ადამიანი მთელ ცხოვრებას ვარჯიშში ატარებს დროის გარკვეული მომენტისთვის, მხოლოდ იმისთვის, რომ სხეულის შეზღუდვებმა შეაჩეროს. ვიცოდი, რომ ერთი შეცდომაც კი ოქროს მედალს დამაკარგვინებდა, ორი კი, სავარაუდოდ, პოდიუმიდან მომხსნიდა. საბოლოოდ, მე წავიბორძიკე, მაგრამ ჩემმა კონკურენტებმაც იგივე გააკეთეს. ვერცხლი მოვიპოვე. ოლიმპიური თამაშები ადამიანის მისწრაფებების ყველაზე დიდებული და, ალბათ, ყველაზე მტანჯველი ფორმაა. დროის გასვლასთან ერთად, ღრმად ვაცნობიერებ იმ ბნელ მხარეს, რომელსაც ხშირად ვფარავთ, მიუღებლად ვაღიარებთ და იგნორირებას ვუკეთებთ მის ფასს. სამყარო მკაცრად აფასებს ჩვენს გმირ სპორტსმენებს — მედიის მიერ გუნდური მედლების რაოდენობის ქება თითოეული სპორტსმენის ინდივიდუალურ და ძალიან ადამიანურ განსაცდელებს ფარავს, ფოკუსირებულია დროზე, რეკორდებსა და შედეგებზე. 2006 წელს მარტო ვიყავი მსოფლიო ასპარეზზე და მხოლოდ საკუთარ თავს ვადანაშაულებდი, როდესაც დავეცი. თუ დაცემა რთული იყო, კიდევ უფრო რთული იყო წასვლა. ორ ათწლეულის შემდეგ, რაც ჩემი სპორტის დაუფლებას მივუძღვენი, საბოლოოდ დავკიდე ციგურები და ღრმად დეზორიენტირებული აღმოვჩნდი, რადგან საკუთარი თავის შეგრძნება, რომელიც ყინულზე მრავალწლიანი შრომის შედეგად მოვიპოვე, სწრაფად გაქრა. მაგრამ საუკეთესო მომენტებში, შემეძლო დროისა და სივრცის მიღმა გავსულიყავი, მუსიკაში დავიკარგებოდი. ვგრძნობდი მაყურებელს, რომელიც სკამების კიდეებზე იჯდა, მამხნევებდა და ჩემს ტრიუმფს იზიარებდა. ჩემი მოკლე პროგრამა ტურინში ერთ-ერთი ასეთი მომენტი იყო. ეს ყველაფერი ჩემთვის მაშინ ხდებოდა, როდესაც ახალგაზრდების უმეტესობა კოლეჯში მიდიოდა, დამოუკიდებლობის პირველ ნამდვილ გემოს გრძნობდა, მთელი ცხოვრების მეგობრობას აყალიბებდა და თავისი კარიერის მიმართულებას გეგმავდა. მათი შეცდომები საზოგადოების თვალში არ იქნება განხილული (ყოველ შემთხვევაში, ეს ძირითადად ასე იყო სოციალური მედიის გამოჩენამდე) და უმეტესობისთვის, საბოლოო გამოცდების ჩაბარება სტრესის უდიდესი წყაროა. ჩემი ნაწილი ნატრობს, რომ მეც შემძლებოდა ამგვარი გარდამავალი ეტაპების გავლა. თუმცა, უკან რომ ვიხედები ჩემს ცხოვრებისეულ არჩევანზე, აბსოლუტურად ყველაფერს თავიდან გავაკეთებდი. ოლიმპიადაზე მედლის მოპოვება იყო ოცნების ასრულება, რომელიც მქონდა და რომლის მიღწევასაც მივუძღვენი თავი ისე, როგორც ცოტას თუ შეუძლია გაიგოს. შვილების ყოლის გარდა, ეს იყო ჩემი ცხოვრების ყველაზე ღრმა და მნიშვნელოვანი ნაწილი და ამას არაფერში გავცვლიდი. ამჟამად, ჩემი სამყარო ორ პატარა ადამიანს ირგვლივ ტრიალებს – რომლებიც მუდმივად საზღვრებს ცდიან და საკუთარ თავს პოულობენ. მინდა ჩემმა შვილებმა იცოდნენ, რომ დიდი საქმეების მიღწევას შრომა სჭირდება. მინდა მათ იცოდნენ შიშების დაძლევის ფასდაუდებელი ტრიუმფი, რადგან მათ გადაწყვიტეს გამოჩენილიყვნენ, მიუხედავად ნერვიულობისა და ეჭვებისა. მაგრამ როდესაც წარმატება განისაზღვრება სრულყოფილებით ერთ კონკრეტულ მომენტში, ეს არის რთული ცხოვრების გზა.