მილანი — შეჯიბრის შემდეგ ბედნიერი ოლიმპიელების ორი განსხვავებული სახეობა არსებობს: ისინი, ვინც ბედნიერია, რომ მედალი მოიპოვა, და ისინი, ვინც უბრალოდ ბედნიერია, რომ იქ არის. მედალოსნები სახლში ჯილდოებითა და დიდებით ბრუნდებიან; სხვები კმაყოფილები არიან იმით, რომ საკუთარი ოცნებები აისრულეს, თუნდაც ამას დამატებით 25 წელი დასჭირდეს. ორშაბათს ღამით, წყვილთა ფიგურულ სრიალში, ოქროს მედალი იაპონიის წარმომადგენლებმა რიკუ მიურამ და რიუიჩი კიახარამ მოიპოვეს, საქართველოს ანასტასია მეტელკინამ და ლუკა ბერულავამ ვერცხლის მედალი დაიმსახურეს, ხოლო გერმანიის მინერვა ფაბიენ ჰასემ და ნიკიტა ვოლოდინმა ბრინჯაო აიღეს. ამერიკელებმა ემილი ჩანმა და სპენსერ ჰოუიმ მეექვსე ადგილი დაიკავეს, ელი ქამი და დენი ო’ში კი მერვე ადგილზე გავიდნენ. ყველა მათგანი თავისებურად ბედნიერი იყო, მაგრამ არცერთი მათგანი არ იყო ისე ბედნიერი, როგორც კანადელი დიანა სტელატო-დუდეკი, რადგან არცერთ მათგანს არ აქვს ისეთი ისტორია, როგორიც მას. 42 წლის სტელატო-დუდეკი გამძლეობის, სიჯიუტისა და შეუპოვრობის განსახიერებაა... რაც არ უნდა უწოდოთ იმ ნებას, რომ ოლიმპიურ ოცნებებს მიჰყვეთ ხანგრძლივი პენსიაზე გასვლის შემდეგაც კი. იგი იყო პერსპექტიული ახალგაზრდა მოციგურავე, რომელმაც 2000 წლის მსოფლიო ახალგაზრდულ ჩემპიონატზე ვერცხლის მედალი მოიპოვა და თავდაპირველად 2002 წლის სოლტ ლეიკ სიტის ოლიმპიადა დაისახა მიზნად. თუმცა, მუდმივმა ტრავმებმა ის 2001 წელს აიძულა სპორტიდან წასულიყო, და 16 წლის განმავლობაში ეს მისი ფიგურული სრიალის ისტორიის დასასრულად ჩანდა. მაგრამ რაღაც არ ასვენებდა, რაღაც დაუსრულებელი საქმე მის სულში. 30 წლის შუა პერიოდში გუნდური მუშაობის სავარჯიშოზე მან თავად გააოცა საკუთარი თავი, როდესაც კითხვაზე „რას გააკეთებდით, თუ გეცოდინებოდათ, რომ წარუმატებლობა შეუძლებელია?“ უპასუხა: „ოლიმპიურ ოქროს მედალს მოვიგებდი“. შემდეგ მან გადაწყვიტა, კიდევ ერთხელ ეცადა ოლიმპიადაზე გამოსვლა, რისთვისაც თითქმის ყველასგან წამოსული ეჭვების გადალახვა მოუწია. ბოლოს და ბოლოს, არც ისე ბევრი ოლიმპიელია, ვინც 30 წლის შუა პერიოდში კვლავ იწყებს სრიალს. აშშ-ის ფიგურული სრიალის ოფიციალური პირის შეთავაზებით, მან წყვილებში სცადა ბედი, რაც უკეთ შეესაბამებოდა მის შესაძლებლობებს. ის 2014 წლის ოლიმპიელ ნეითან ბართოლომეისთან ერთად გამოდიოდა, სანამ მას 2019 წელს მუდმივი მუხლის ტრავმების გამო პენსიაზე გასვლა არ მოუწია. კარიერის გასაგრძელებლად და ოცნებების ასასრულებლად სტელატო-დუდეკმა კანადაში გადასვლა და მაქსიმ დეშამთან, მასზე რვა წლით უმცროსთან, გაერთიანება გადაწყვიტა. დუეტმა კანადის სახელით ასპარეზობა გადაწყვიტა, იმ მოტივით, რომ 2026 წლის ოლიმპიადისთვის სტელატო-დუდეკისთვის კანადური პასპორტის აღება უფრო ადვილი იქნებოდა, ვიდრე დეშამისთვის ამერიკული პასპორტის. წყვილმა 2024 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე მოულოდნელი ოქრო მოიპოვა და 2026 წლის ოლიმპიადისკენ სვლა განაგრძო, მიუხედავად იმისა, რომ სულ უფრო მეტი დაბრკოლება ჩნდებოდა – უფრო მკაცრი კონკურენციიდან დაწყებული, მუდმივი ავადმყოფობითა და ტრავმებით დამთავრებული. მიუხედავად ამისა, მათ არ დაიხიეს უკან და იანვარში კანადის ოლიმპიური ნაკრების წევრებად დასახელდნენ, გუნდურ ასპარეზობაში მონაწილეობის მისაღებად. მაგრამ რადგან სტელატო-დუდეკისთვის არაფერი არ არის ადვილი, კატასტროფა კვლავ დატრიალდა. მილანში გამგზავრებამდე რამდენიმე დღით ადრე, სანამ ის საბოლოოდ აისრულებდა ოლიმპიურ ოცნებას... მან თავი დაარტყა სავარჯიშო ინციდენტის დროს. მოულოდნელად, ყველაფერი, რისთვისაც ათწლეულების განმავლობაში შრომობდა, საფრთხის ქვეშ აღმოჩნდა. ექიმებმა მას ფრენის ნება გასული კვირის დასაწყისში დართეს და წყვილი მილანში გახსნის ცერემონიის დაწყებიდან დიდი ხნის შემდეგ დაეშვა. მათ ცოტა დრო ჰქონდათ „ასაგოს ყინულის მოედნის“ ყინულთან შესაგუებლად და მოკლე პროგრამაში გაუჭირდათ, საბოლოოდ 19 გუნდიდან მე-14 ადგილზე გავიდნენ, გვიანი დაცემით გაფუჭებული გამოსვლის შემდეგ. „პოტენციალი ისევ არსებობდა, მაგრამ არაფრის გაკეთება შემეძლო. ეს უბედური შემთხვევა იყო“, – თქვა მან. „ასეთი რამ ცხოვრებაში სულ ხდება, და მე ახალგაზრდა არ ვარ, ამიტომ ამას ვაცნობიერებ“. ერთის მხრივ, მედლისთვის ბრძოლასთან ასე ახლოს ყოფნა, რა თქმა უნდა, გამაღიზიანებელი იყო. მეორეს მხრივ, ამას დიდი მნიშვნელობა არ ჰქონდა, განსაკუთრებით მაშინ, როცა მთელი ცხოვრება – სიცოცხლე, რომელიც ორჯერ მეტია, ვიდრე ზოგიერთი თანაგუნდელის – ელოდები, რომ აქ, ოლიმპიადაზე მოხვდე. „მართლაც დაკავებულები ვიყავით, ჩვეულებრივზე მეტად, ამიტომ ბევრი ვერაფერი მოვახერხე“, – თქვა სტელატო-დუდეკმა. „მოუთმენლად ველოდები შესანიშნავ ოლიმპიურ გამოცდილებას, ახლა, როდესაც „სამუშაო“ დასრულებულია. მაქსიმთან ერთად ფოტოს გადავიღებ ოლიმპიური რგოლების წინ და წავალ, ავიღებ უფასო ნივთებს. ჯერჯერობით არაფერი მიგვიღია, ამიტომ ახლა ამას მოუთმენლად ველით“. და მილანის შემდეგ? ვინ იცის? შეიძლება თუ არა ის 46 წლის ოლიმპიელი იყოს? „დარწმუნებული არ ვარ, რომ დავამთავრე“, – თქვა მან. „ვფიქრობ, ერთადერთი შეზღუდვები, რაც გაქვს, ისაა, რასაც შენ თვითონ უწესებ საკუთარ თავს. მიუხედავად იმისა, რომ ყველას უყვარს ჩემთვის შეზღუდვების დაწესება, რადგან 42 წლის ვარ. არ მჯერა არაფრის. მხოლოდ მე შემიძლია საკუთარ თავს შეზღუდვები დავუწესო. ასე რომ, შესაძლოა, ოთხ წელიწადში ისევ გნახოთ“.