მილანი (AP) — ტენლი ოლბრაიტს დღესაც ახსოვს, როგორ ეშვებოდა მზე დოლომიტებზე და მოედნის ნახევარს ჩრდილში აგდებდა. მას ესმის კორტინა დ'ამპეცოს ღია ცის ქვეშ მდებარე სტადიონზე სიცივისგან შეფუთული მაყურებლის გუგუნი, რომელიც "ბარკაროლას" მუსიკას აჰყვება დინამიკებიდან. ეს 70 წლის წინ, ამ თვეში მოხდა. თითქოს შვიდი დღის წინ იყო. "ისეთი ლამაზი იყო იქ, მთებში", - იხსენებს ოლბრაიტი, რომელმაც ოთხი წლით ადრე ოლიმპიური ვერცხლის მედალი მოიპოვა და 1956 წლის თამაშებზე ოქროს მოგების ფავორიტი იყო. "მახსოვს, როგორ დაიწყეს ჩემი მუსიკის გუგუნი, რამაც ნამდვილად ამიმაღლა განწყობა, მე ორმაგი აქსელი შევასრულე მზის შუქზე და დავეშვი ჩრდილში – ეს იყო ყველაზე წარმოუდგენელი რამ." "წლების შემდეგ," - თქვა ოლბრაიტმა, - "როდესაც კორტინას ვესტუმრე, ჩემს ქალიშვილთან ერთად ვიყავი. შუადღე იყო, დაახლოებით 2 საათი, ზუსტად ის დრო, როცა მე ვასპარეზობდი, და იქ იყო ის ხაზი მზის შუქსა და ჩრდილს შორის. ამდენი წლის შემდეგ. ეს ჩემი წარმოსახვის ნაყოფი არ ყოფილა." ოლბრაიტმა იმ დღეს ოქროს მედალი მოიპოვა და თანაგუნდელი კეროლ ჰაისი დაამარცხა, აშშ-ის ფიგურულმა მოციგურავეებმა დომინანტური გამოსვლა აჩვენეს. მათ კორტინა დ'ამპეცოს თამაშებზე ცხრა მედალიდან ხუთი მოიგეს, მათ შორის კიდევ ერთი ოქრო ჰეის ალან ჯენკინსის მიერ, რომელზეც ჰაისი მოგვიანებით დაქორწინდებოდა. ოლბრაიტი ახლა 90 წლისაა. ჰაისი გასულ თვეს 86 წლის გახდა. ფიგურული სრიალის ორივე ლეგენდამ Associated Press-თან ექსკლუზიურ ინტერვიუებში გაიხსენეს იტალიაში თავიანთი ტრიუმფალური მოგზაურობა, ზუსტად მაშინ, როდესაც ოლიმპიადა მილანსა და კორტინას დაუბრუნდა შვიდი ათწლეულის შემდეგ პირველად. "ჩვენ არ გვქონდა ოლიმპიური სოფელი. ყველა სასტუმროებში ვცხოვრობდით, მთავარ ქუჩაზე," - იხსენებს ჰაისი, - "და ეს უბრალოდ ლამაზი, პატარა სათხილამურო ქალაქია, რომელიც დიდად არ გაზრდილა. რვა-ცხრა წლის წინ დავბრუნდი, რომ მენახა, როგორი იყო. თითქმის იგივე იყო." ის ფაქტი, რომ ოლბრაიტი საერთოდ მოხვდა ოლიმპიადაზე, სასწაული იყო. 1946 წელს მას პოლიომიელიტი დაემართა, თითქმის ათი წლით ადრე, სანამ ჯონას სოლკი თავის ვაქცინას შეიმუშავებდა, და ოლბრაიტის მამა – ქირურგი – შეშფოთებული იყო, რომ ის პარალიზებული დარჩებოდა. ბავშვობაში სრიალი ოჯახის უკანა ეზოში, ხელნაკეთ მოედანზე ისწავლა. ამიტომ, როდესაც ოლბრაიტს ფიზიკური თერაპია დასჭირდა ფეხის ძალის აღსადგენად, ის ბოსტონის ახლომდებარე სრიალის კლუბს მიმართა, რომელიც ორგზის ოლიმპიური ჩემპიონის, დიკ ბატონის სახლი იყო. მან იქ ვარჯიში დაიწყო, რითაც კლუბთან ურთიერთობა დღემდე გრძელდება. ოლბრაიტი არა მხოლოდ პოლიომიელიტისგან გამოჯანმრთელდა, არამედ მსოფლიოს ერთ-ერთი საუკეთესო მოციგურავე გახდა. მან 16 წლის ასაკიდან ზედიზედ ხუთი ეროვნული ტიტული მოიგო, ხოლო 1956 წლის კორტინა დ'ამპეცოს თამაშებამდე მოპოვებულმა ორმა მსოფლიო ჩემპიონატმა ის ფავორიტად აქცია. თუმცა, კატასტროფა შეჯიბრებამდე რამდენიმე დღით ადრე მოხდა. "ვარჯიშზე ვიყავი ღია ცის ქვეშ ყინულზე," - თქვა ოლბრაიტმა, - "და შევნიშნე, რომ ზოგიერთ ჩემს კონკურენტს ფოტოს უღებდნენ, ამიტომ გადავიხვიე, რომ მათთვის ხელი არ შემეშალა. ჩემი ფეხი ნაპრალში ჩამივარდა და დავეცი, და ჩემი მარცხენა ფეხი, ქუსლი პირდაპირ კონკის გავლით გაიჭრა." ჭრილობა იმდენად ღრმა იყო, რომ ოლბრაიტი არ იყო დარწმუნებული, შეძლებდა თუ არა ასპარეზობას. რამდენიმე დღის განმავლობაში ვერ დგებოდა, მით უმეტეს ვერ ვარჯიშობდა პროგრამას, ხოლო შეჯიბრების დილას, "ყველაზე მარტივ რამეზე დავეცი", - თქვა მან. მისმა მწვრთნელებმა, მათ შორის ნოვატორმა მარიბელ ვინსონმა, მისი კოჭი მაქსიმალურად შეუკრეს. ზუსტად მაშინ, როდესაც ოლბრაიტი ყინულზე უნდა გასულიყო, კიდევ ერთი პრობლემა: მოგზაური გასართობი შოუს "Ice Capades"-ის ხელმძღვანელი დაიხარა და აკოცა მას. იმ დროს, უბრალოდ პროფესიონალ შოუმენთან საუბარსაც კი შეეძლო თქვენი სამოყვარულო სტატუსის ჩამორთმევა, რაც ოლიმპიური ასპარეზობისთვის უვარგისს გაგხდიდათ, და საშინელმა აზრმა გაუელვა ოლბრაიტს. "არ ვიცნობდი მას," - თქვა ოლბრაიტმა, - "მაგრამ ვიფიქრე, 'ოჰ, არა. ამას ყველა ხედავს! კამერებიც და ყველაფერი.'" ტკივილი კოჭში და მოედნისპირა ყურადღების გადამტანი ფაქტორები გაქრა, როდესაც ჟაკ ოფენბახის მუსიკამ დაიწყო დაკვრა, და ოლბრაიტმა თავისი პროგრამა შეასრულა. მაყურებელმა დაიწყო გუგუნი, რამაც მისი სული აამაღლა, და ოლბრაიტმა დაუსჯელად დაასრულა გამოსვლა. "მახსოვს, ვფიქრობდი, 'ვიცი, რომ ამას რაღაცნაირად გადავაგორებ,'" - თქვა მან. "უბრალოდ არ ვიცი, შევძლებ თუ არა ყინულიდან ჩამოსვლას." ოლბრაიტი მალევე ოქროს მედლის მოგების შემდეგ წავიდა სპორტიდან. მან დაამთავრა ჰარვარდის სამედიცინო სკოლა და ოცი წელზე მეტი იმუშავა ქირურგად, შემდეგ კი იქ ფაკულტეტის წევრი გახდა. ის იყო აშშ-ის გუნდის მთავარი ექიმი 1976 წლის ინსბრუკის ოლიმპიადაზე, გახდა აშშ-ის ოლიმპიური კომიტეტის ვიცე-პრეზიდენტი და აგრძელებს იმ სპორტით ტკბობას, რომლის განვითარებაშიც ხელი შეუწყო. ჰაისის მიმართ მცირე მოლოდინები იყო, როდესაც ის იტალიაში 1956 წლის თამაშებზე ჩავიდა. ის ჯერ კიდევ მოზარდი იყო. და მიუხედავად იმისა, რომ ის გახდებოდა პირველი ქალი, რომელმაც ორმაგი აქსელი შეასრულა, მედიის მთელი ყურადღება ოლბრაიტზე იყო მიმართული, რამაც მასზე გარკვეული წნეხი მოხსნა. "ახალგაზრდა გოგონასთვის, უბრალოდ ამაღელვებელი იყო სხვადასხვა ქვეყნის სხვა სპორტსმენებთან შეხვედრა," - თქვა ჰაისმა. "ჩვენ გვქონდა თეთრი ფორმები და შევედით ამ ლამაზ არენაზე, რომლის უკანაც დოლომიტები იყო, მე კი 16 წლის ვხდებოდი და ვფიქრობდი, 'რა შესანიშნავი გზაა აღსანიშნავად.'"