ხანგრძლივი ლოდინის შემდეგ, ინდიანაპოლის 500-ის მოქმედ გამარჯვებულ ალექს პალუს და გუნდის მფლობელ ჩიპ განასის სამშაბათს საღამოს, Phoenix Raceway-ზე გამართულ ცერემონიაზე, მათი შესაბამისი „ბეიბი ბორგის“ თასები გადაეცათ. 20-დიუმიანი თასი საკულტო ბორგ-უორნერის თასის მინიატურული ვერსიაა. პალუს თასზე გამოსახულია მისი სახელი, გუნდის სახელი, საშუალო სიჩქარე და მოქანდაკებული სტერლინგის ვერცხლის გამოსახულება. პალუმ, No. 10 Chip Ganassi Racing Honda-ს მძღოლმა, გასული მაისის ინდიანაპოლის 500-ის 109-ე რბოლაში გამარჯვების შემდეგ მრავალი სასიამოვნო გამოცდილება მიიღო, მათ შორის ბორგ-უორნერის თასი მის მშობლიურ ესპანეთში სადღესასწაულო ღონისძიებებისთვისაც კი გაემგზავრა არასეზონზე. თუმცა, „ბეიბი ბორგის“ მიღებამ მას რეალურად შეაგრძნობინა საკუთარი მიღწევის მნიშვნელობა. „მართალი გითხრათ, ეს ერთ-ერთი ისეთი მომენტია, რომელიც საშუალებას გაძლევთ, სრულად ჩაეფლოთ მომენტში და გააცნობიეროთ, რომ „500“ მოიგეთ“, – განუცხადა პალუმ Motorsport.com-ს. „ერთ-ერთი ასეთი მომენტი იყო ისიც, როცა პირველად დავინახე ჩემი სახე თასზე, მაგრამ ეს მართლაც მაგარია, რადგან შემიძლია სახლში წავიღო და ყოველდღე ვუყურო. ბეჭედს და სხვა ნივთებსაც იღებთ, მაგრამ მათ ალბათ ყოველდღე არ ხედავთ. ასე რომ, კი, ძალიან მაგარია.“ პალუმ ბოლო ხუთი წლიდან ოთხჯერ, მათ შორის ბოლო სამი წლის განმავლობაში ზედიზედ, აღმართა ასტორის თასი IndyCar სერიის ჩემპიონის რანგში და აღნიშნა, თუ როგორ ვითარდება პროცესი ტიტულის მოგებისას. თუმცა, როდესაც საქმე ინდიანაპოლის 500-ის მოგებას ეხება, ეს ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს გადამრთველი მომენტალურად გადმოირთვება. „ეს არის ყველაზე დიდი განსხვავება „500-ს“ და მსოფლიოს ნებისმიერ სხვა რბოლას ან ჩემპიონატს შორის“, – განაცხადა 28 წლის პალუმ. „იმ დღეს იღვიძებ და შეიძლება გყავდეს კარგი მანქანა ან ცუდი მანქანა, მაგრამ არ იცი, 33-ე დაასრულებ თუ პირველი. და რბოლის დროსაც კი, არ იცი. იბრძვი, არ ფიქრობ შედეგზე. „თუ საკუთარ თავს განცდების უფლებას მისცემ, ცუდია. გონება არ უნდა დაკარგო ბოლო პიტ-სტოპზეც კი, რადგან „ოჰ, კი, ჩვენ ტოპ სამეულში ვართ“. არა, ამის დაშვება არ შეიძლება. უბრალოდ სრულად ხარ კონცენტრირებული შემდეგ წრეზე და შემდეგ წრეზე. ბოლო წრის დროსაც კი კონცენტრირებული ხარ იმაზე, რაც უკან ხდება, რადგან არ გინდა, ბოლო წრის ბოლო მოსახვევში დაკარგო ყველაფერი. „მოულოდნელად, შენი ტვინი ემოციების არქონიდან უამრავ ემოციაზე გადადის. ვფიქრობ, ეს ნამდვილად ყველასთვის ერთნაირია, შენი გუნდისთვის და სხვებისთვისაც. ასე რომ, ის, თუ როგორ აღნიშნავ იქ გამარჯვებას, ძალიან მაგარია.“ მიუხედავად იმისა, რომ ეს პირველი „ბეიბი ბორგი“ იყო პალუსთვის, განასისთვის ის მეშვიდე გახლდათ. ამით ის IndyCar-ის ისტორიაში გამარჯვებულ გუნდის მფლობელთა შორის მეორე ადგილს იკავებს, მხოლოდ როჯერ პენსკეს (20) ჩამორჩება. განასიმ გუნდის მფლობელის რანგში გამარჯვებები მოიპოვა ისეთ მრბოლელებთან ერთად, როგორებიც არიან ემერსონ ფიტიპალდი (1989), ხუან პაბლო მონტოია (2000), სკოტ დიქსონი (2008), დარიო ფრანჩიტი (2010, 2012), მარკუს ერიქსონი (2022) და პალუ (2025). „დიახ, როცა უკან იხედები, ეს სიურეალისტურია“, – განუცხადა განასიმ Motorsport.com-ს. „ეს ნამდვილად იმ ადამიანების დამსახურებაა, რომლებიც გუნდში არიან და იმ მძღოლების, რომლებიც შევკრიბეთ და ჩვენს მანქანებში ჩავსვით. დიახ, როცა ვფიქრობ დღევანდელ დღეზე და ამ თასებზე, უბრალოდ ვფიქრობ ყველა იმ ადამიანზე, ვისაც წვლილი აქვს შეტანილი ამ თასების მოპოვებაში. „ბიჭები, რომლებიც მანქანებს აპროექტებენ, აწყობენ კვირიდან კვირამდე, შლიან, აწყობენ, წმენდენ, ამოწმებენ, აპროექტებენ, ცვლიან საბურავებს, იძახებენ სტრატეგიებს. ადამიანები ბუღალტერიის განყოფილებაში, რომლებიც იხდიან გადასახადებს და სადაზღვევო კომპანიის ხალხი, რომლებიც დაზღვევაზე ზრუნავენ, ასევე HR. უბრალოდ ბევრი ადამიანი. „დღევანდელი მსგავსი დღის მწვერვალზე მოსასვლელად, როდესაც ბორგ-უორნერის თასს იღებ, უამრავი ადამიანის დიდი ძალისხმევაა საჭირო.“ განასისთვის ასევე განსაკუთრებული შეგრძნება იყო თასის მიღება Phoenix Raceway-ზე, იმავე ტრასაზე, სადაც მან 1982 წელს დებიუტი შეასრულა, როგორც მრბოლელმა; სადაც ის მე-11 ადგილიდან დაიწყო, მაგრამ 147 წრის შემდეგ მექანიკური პრობლემის გამო იძულებული გახდა რბოლიდან გასულიყო. „ეს იყო პირველი ადგილი, სადაც IndyCar-ით ვირბინე“, – თქვა განასიმ. „იმ დღეს და წინა ღამეს ვიხსენებ, როცა არ მეძინა და 750-ცხენისძალიან IndyCar-ს ვმართავდი დიდი, მსუქანი საბურავებით. ჩემი ფეხები წინა ღერძის წინ იყო. საშინლად მეშინოდა, როდესაც მაშინდელ პირველ მოსახვევში შევდიოდი, რომელიც ახლა მესამე მოსახვევია. შენს ქვემოთ 750 ცხენის ძალაა. „იმ დღეებში 170 მილს საათში სიჩქარით შედიოდი პირველ მოსახვევში. ირგვლივ გორდონ ჯონკოკი და ჯონი რუტერფორდი, (ეი.ჯეი.) ფოიტი და მარიო (ანდრეტი) და სხვა მსგავსი ბიჭები გყვანდა. „ასე რომ, 35 ან 36 წლის შემდეგ აქ დაბრუნება და ამ თასის მიღება ნამდვილად განსაკუთრებულია.“