ეს ხანგრძლივი ლოდინი იყო, მაგრამ ინდიანაპოლის 500-ის მოქმედ გამარჯვებულ ალექს პალუს და გუნდის მფლობელ ჩიპ განასის, სამშაბათს ღამით, ფენიქსის სარბოლო ტრეკზე გამართულ ცერემონიაზე, მათი შესაბამისი „ბეიბი ბორგის“ თასები გადაეცათ. 20-დიუმიანი თასი არის საკულტო Borg-Warner-ის ტროფეის მინიატურული ვერსია, რომელზეც პალუს შემთხვევაში გამოსახულია მისი სახელი, გუნდის სახელი, საშუალო სიჩქარე და მოქანდაკებული სტერლინგის ვერცხლისგან დამზადებული მისივე გამოსახულება. პალუს, რომელიც Chip Ganassi Racing-ის No. 10 Honda-ს მართავს, უამრავი გამოცდილება დაუგროვდა გასული მაისის 109-ე ინდიანაპოლის 500-ის მოგების შემდეგ, მათ შორის Borg-Warner-ის თასის მოგზაურობა მის სამშობლოში, ესპანეთში, არასასეზონო სპეციალური ზეიმებისთვის. თუმცა, „ბეიბი ბორგის“ მიღებამ რეალურად განამტკიცა მისი მიღწევის გაცნობიერება. „მართალი გითხრათ, ეს ერთ-ერთი იმ მომენტთაგანია, რომელიც საშუალებას გაძლევთ, სრულად ჩაიძიროთ მომენტში და გააცნობიეროთ, რომ 500-ის რბოლა მოიგეთ“, – განუცხადა პალუმ Motorsport.com-ს. „ერთ-ერთი ასეთი მომენტი იყო ისიც, როდესაც ჩემი სახე პირველად დავინახე თასზე, მაგრამ ეს მართლაც მაგარია, რადგან შემიძლია სახლში წავიღო და ყოველდღე ვნახო. ბეჭედს და სხვა ნივთებსაც იღებთ, მაგრამ მათ შეიძლება ყოველდღე ვერ ხედავთ. ასე რომ, დიახ, სუპერ მაგარია.“ პალუმ ბოლო ხუთი წლიდან ოთხჯერ, მათ შორის ბოლო სამჯერ ზედიზედ, მოიგო Astor Cup-ის თასი IndyCar სერიების ჩემპიონის რანგში და აღნიშნა, თუ როგორ ვითარდება მოვლენები ტიტულის მოგებასთან ერთად. რაც შეეხება ინდი 500-ის მოგებას, ეს ისეთივეა, თითქოს გადამრთველი მომენტალურად გადაერთოს. „ეს არის ყველაზე დიდი განსხვავება 500-ის რბოლასა და მსოფლიოს ნებისმიერ სხვა რბოლას ან ჩემპიონატს შორის“, – განაცხადა 28 წლის პალუმ. „იმ დღეს იღვიძებ და შეიძლება გყავდეს კარგი მანქანა ან ცუდი მანქანა, მაგრამ არ იცი, 33-ე დაასრულებ თუ პირველი. და რბოლის დროსაც კი, არ იცი. იბრძვი, არ ფიქრობ შედეგზე. თუ თავს მისცემ უფლებას, იგრძნო ემოციები, ეს ცუდია. გონება არ უნდა დაკარგო ბოლო პიტ-სტოპზეც კი იმის გამო, რომ 'ოჰ, დიახ, საუკეთესო სამეულში ვართ'. არა, ამის უფლება არ გაქვს. სრულად ხარ კონცენტრირებული შემდეგ წრეზე და შემდეგ წრეზე. ბოლო წრის დროსაც კი კონცენტრირებული ხარ იმაზე, რაც უკან არის, რადგან არ გინდა ბოლო წრის ბოლო მოსახვევში დაკარგო გამარჯვება. მოულოდნელად, შენი ტვინი გადადის უემოციობიდან უამრავ ემოციაზე. ვფიქრობ, ეს ყველასთვის ასეა, ისევე როგორც თქვენი გუნდისა და სხვებისთვის. ასე რომ, ის, თუ როგორ აღნიშნავთ იქ გამარჯვებას, ძალიან მაგარია.“ მიუხედავად იმისა, რომ ეს პალუსთვის პირველი „ბეიბი ბორგი“ იყო, განასისთვის ის უკვე მეშვიდეა. ამით ის IndyCar-ის ისტორიაში გამარჯვებულ გუნდის მფლობელთა შორის მეორე ადგილზეა, როჯერ პენსკეს (20) შემდეგ. განასიმ, როგორც გუნდის მფლობელმა, გამარჯვებები მოიპოვა ისეთ მრბოლელებთან ერთად, როგორებიც არიან: ემერსონ ფიტიპალდი (1989), ხუან პაბლო მონტოია (2000), სკოტ დიქსონი (2008), დარიო ფრანჩიტი (2010, 2012), მარკუს ერიქსონი (2022) და პალუ (2025). „დიახ, უკან რომ იხედები, ეს სიურეალურია“, – განუცხადა განასიმ Motorsport.com-ს. „ეს ნამდვილად ადასტურებს იმ ადამიანების დამსახურებას, რომლებიც გუნდში არიან და მრბოლელების, რომელთა შეკრებაც და ჩვენს მანქანებში ჩასმაც შევძელით. დიახ, როდესაც ვფიქრობ დღევანდელ დღესა და ამ თასებზე, უბრალოდ ვფიქრობ ყველა იმ ადამიანზე, ვისაც ამ თასებზე თითის ანაბეჭდები აქვს. ბიჭები, რომლებიც მანქანებს აპროექტებენ, აწყობენ კვირიდან კვირამდე, შლიან, ხელახლა აწყობენ, წმენდენ, ამოწმებენ, აპროექტებენ, ცვლიან საბურავებს, სტრატეგიებს გეგმავენ. ადამიანები ბუღალტერიის განყოფილებაში, რომლებიც იხდიან გადასახადებს და სადაზღვევო კომპანიის ხალხი, რომელიც დაზღვევასა და ადამიანური რესურსების საკითხებს აგვარებს. უბრალოდ უამრავი ადამიანი. ბევრი ადამიანის დიდი ძალისხმევაა საჭირო იმისთვის, რომ მიაღწიო ისეთი დღის მწვერვალს, როგორიც დღევანდელია, როცა Borg-Warner-ის თასს იღებ.“ განასისთვის ასევე განსაკუთრებული შეგრძნება იყო თასის მიღება ფენიქსის სარბოლო ტრეკზე, იმავე ტრეკზე, სადაც მან 1982 წელს სადებიუტო რბოლა გამართა; სადაც ის მე-11 ადგილიდან დაიწყო, მაგრამ 147 წრის შემდეგ მექანიკური პრობლემის გამო იძულებული გახდა რბოლიდან გასულიყო. „ეს იყო პირველი ადგილი, სადაც IndyCar-ის მანქანა ვიმართე“, – განაცხადა განასიმ. „ვფიქრობ იმ დღესა და წინა ღამეზე, როცა არ მეძინა და 750 ცხენის ძალის Indy მანქანას ვმართავდი დიდი, მსხვილი საბურავებით. ჩემი ფეხები წინა ღერძის წინ იყო. საშინლად მეშინოდა იმ დროს პირველი მოსახვევში შესვლისას, რომელიც ახლა მესამე მოსახვევია. 750 ცხენის ძალა გაქვს შენს ქვეშ. მაშინ პირველ მოსახვევში 170 მილის სიჩქარით შედიოდი. კონკურენტებად გყავდა გორდონ ჯონკოკი, ჯონი რუტერფორდი, (ეი.ჯეი.) ფოიტი და მარიო (ანდრეტი) და სხვა ისეთი მრბოლელები. ასე რომ, აქ დაბრუნება და ამ თასის მიღება 35 ან 36 წლის შემდეგ, მართლაც განსაკუთრებულია.“