ორ ათწლეულში სპორტში ბევრი რამ შეიძლება შეიცვალოს, მაგრამ არა არიანა ფონტანას უნარი, მოიგოს ოლიმპიური მედლები. მან სამი მედალი მოიპოვა მშობლიურ ყინულზე, მილანის ყინულის საციგურაო არენაზე, რითაც ყველა დროის იტალიის ყველაზე ტიტულოვანი ოლიმპიელი გახდა. ფონტანამ იტალიას დაეხმარა შერეულ გუნდურ ესტაფეტაში გამარჯვებაში, სანამ ქალთა 500 მეტრზე ვერცხლის მედლით დაკმაყოფილდებოდა – რადგან ტიტული, რომელიც მან 2018 და 2022 წლებში მოიგო, ნიდერლანდელმა ქსანდრა ველცებურმა მოუპოვა. შემდეგ, 1000 მეტრზე მედლის მოპოვებასთან ახლოს იყო – იგი მეოთხე ადგილზე გავიდა – მან კიდევ ერთი ვერცხლი მოიპოვა იტალიელ თანამემამულეებთან ერთად 3000 მეტრის ესტაფეტაში. ფონტანამ მოიგო მინიმუმ ერთი მედალი მოკლე ტრეკზე სიჩქარით სრიალის ყველა ოლიმპიურ დისტანციაზე. 35 წლის სპორტსმენს – ერთადერთ ქალს, რომელმაც ექვს ზედიზედ ზამთრის თამაშებზე მოიპოვა პოდიუმი – ახლა 14 მედალი აქვს, რითაც გადააჭარბა მოფარიკავე ედოარდო მანჯაროტის შედეგს და მარტო დგას, როგორც მისი ქვეყნის ყველა დროის რეკორდსმენი ოლიმპიურ თამაშებზე. ფონტანამ თქვა, რომ მას დამატებითი მოტივაცია ჰქონდა მას შემდეგ, რაც იგრძნო, რომ 1000 მეტრის ფინალში ხელის შეშლა განიცადა. „ვეცდები, ეს ბრაზი დამატებით საწვავად ვაქციო ცეცხლისთვის,“ – თქვა მან. მაგრამ როდესაც მოქმედი ჩემპიონები ნიდერლანდები გამოეთიშნენ რბოლას, ფონტანასა და მის გუნდს მოუწიათ სიმშვიდის შენარჩუნება. კორეასთან დაძაბული რბოლის შემდეგ, რომელშიც იტალიელებმა მოკლედ მოიპოვეს ლიდერობა, მაგრამ ბოლო წრეზე გადაასწრეს, მასპინძლებმა ვერცხლი მოიპოვეს და ფონტანამ თავისი მედალი მიიღო. და თუ ის კიდევ ერთი თამაშებისთვის, საფრანგეთის ალპებზე 2030 წელს, გააგრძელებს გამოსვლებს, მას შეუძლია გაუთანაბრდეს ნორვეგიელი მოთხილამურე მარით ბიორგენის ყველა დროის ზამთრის ოლიმპიური რეკორდს – 15 მედალს. ეს იყო შესანიშნავი „სრული წრის“ – ანუ ოვალური საციგურაო ტრასის – მომენტი ფონტანასთვის. მან ასევე მოიგო თავისი პირველი ოლიმპიური მედალი მშობლიურ თამაშებზე – ტურინი 2006 – 15 წლის ასაკში, ასევე 3000 მეტრის ესტაფეტაში. „წარმოდგენა არ მქონდა, რა ხდებოდა!“ – განუცხადა ფონტანამ BBC-ის პოდკასტს „More Than The Score“ გასულ კვირას 2006 წლის 3000 მეტრის ესტაფეტის ბრინჯაოს მედლის შესახებ. „უბრალოდ ოცნებებში ვიყავი. ძალიან ახალგაზრდა ვიყავი იმისთვის, რომ ნამდვილად გამეგო, რას ნიშნავდა ოლიმპიურ პოდიუმზე ყოფნა. შემდეგ, როდესაც სახლში დავბრუნდი, მთელი ჩემი მშობლიური ქალაქი მელოდა. „ბედნიერი ვარ, რომ მშობლიური ოლიმპიადა მაქვს, რადგან ტურინში ნამდვილად ვერ გავიგე. მილანში სახლში ყოფნა, ეს ჩემი მშობლიური რეგიონია.“ მიუხედავად იმისა, რომ ტურინში უცნობი თინეიჯერი იყო, 20 წლის შემდეგ ის წლევანდელი თამაშების ერთ-ერთი სახეა. ფონტანამ იტალიის დროშა მიიტანა სან-სიროს გახსნის ცერემონიაზე, ხელმძღვანელობდა მშობლიურ ერს, როდესაც ათობით ათასი თანამემამულე გულშემატკივრობდა ბრბოში. ეს იყო მეორედ, როდესაც ფონტანას მიენიჭა პატივი ყოფილიყო გახსნის ცერემონიის დროშის მატარებელი, მან დროშა პიონგჩანგ 2018-ზეც ატარა. იმაზე, თუ როგორ აგრძელებდა ოლიმპიური მედლების მოგებას და ინარჩუნებდა თავის ადგილს სიჩქარით სრიალის სათავეში ინსტაგრამის გამოგონებამდეც კი, ფონტანა ამბობს, რომ ეს განპირობებულია სპორტის სიყვარულით – და საკუთარი თავის სიყვარულით. ბოლო წარმატებამდე საუბრისას მან დაამატა: „მართალია, გამოცდილება მაქვს, მაგრამ მაქვს ისეთივე მუხტი, როგორიც 15 წლის ასაკში მქონდა. არასდროს ვდგები ყინულზე მხოლოდ იმისთვის, რომ გამოვჩნდე. „დროთა განმავლობაში შევძელი ჩემი სხეულის და ჩემი მენტალური მომზადების გაგება – მეტი დრო გამოვყავი დასვენებისთვის, მეტი შესვენება გავაკეთე, რადგან მენტალურად შეიძლება რთული იყოს. „ელიტური სპორტსმენები, ჩვენ ადვილად ვავლებთ თავს ზეწოლას, მაღალი მოლოდინები გვაქვს და მენტალურად ეს შეიძლება რთული იყოს.“ მას დასჭირდა ეს მენტალური სიმტკიცე თამაშებისთვის მზადებისას, რადგან ტრავმების სერიამ – მათ შორის თეძოს პრობლემამ ოქტომბერში – ხელი შეუშალა მის მომზადებას. ამან ხელი შეუშალა ფონტანას გეგმას, ასევე მონაწილეობა მიეღო გრძელ ტრეკზე გამოსვლებში, რამაც აიძულა იგი კონცენტრირება მოეხდინა მის საფირმო მოკლე დისციპლინებზე. ეს იყო გადაწყვეტილება, რომელიც მან თავის მწვრთნელთან და მეუღლესთან ენტონი ლობელოსთან ერთად მიიღო ოთხი წლის განმავლობაში სხვადასხვა შეჯიბრებებზე მსოფლიოს გარშემო მოგზაურობის შემდეგ. „ჩვენ გვესმის ერთმანეთის, მას ზუსტად ესმის, რა მჭირდება,“ – თქვა ფონტანამ. „ვცდილობთ სახლში სამსახურზე არ ვისაუბროთ.“ მას მთელი თავისი გამჭრიახობა დასჭირდა 500 მეტრზე. ნახევარფინალში, როდესაც სტარტზე მის გარშემო ქაოსი სუფევდა – მათ შორის მედალოსანი კონკურენტი მიშელ ველცებური დაეცა – მან შეინარჩუნა ფოკუსი და სუფთა რბოლა ჩაატარა. ფინალში კი ფონტანას ერთ-ერთი ციგურის სასწრაფო შეკეთება დასჭირდა მას შემდეგ, რაც სელმა პოუტსმასთან პირველ მოსახვევში შეჯახებამ რბოლის ხელახლა დაწყება გამოიწვია. მაგრამ მან შეინარჩუნა სიმშვიდე და გაუძლო პოუტსმასა და კორტნი საროლტის გვიანდელ ზეწოლას, რათა „იღბლიანი 13“ მიეღო. შემდეგ, 1000 მეტრის შემდეგ – სადაც ის აკონტროლებდა მეოთხედფინალებსა და ნახევარფინალებს, მაგრამ მედლების რბოლაში მას ხალხმრავლობამ ხელი შეუშალა და ბევრი რამ დარჩა გასაკეთებელი – მან გვერდზე გადადო იმედგაცრუება, რათა საკვანძო როლი ეთამაშა გუნდურ მედალში. კარგია, რომ მან უკუაგდო ყველა შემაწუხებელი გრძნობა, რომ ეს შეიძლება ყოფილიყო „კიდევ ერთი თამაში ზედმეტად“. ფონტანამ აღიარა: „ადრე თუ გვიან პენსიაზე გავდივართ და მე მისაუბრია სპორტსმენებთან, რომლებმაც ეს გააკეთეს. უბრალოდ გრძნობ ამას, ყველაფერს გასცემ, შემდეგ კი დროა წინ წახვიდე. „რა თქმა უნდა, ოლიმპიური თამაშების იტალიაში ჩატარება კიდევ ერთი მოტივაცია იყო, თუ ეს სხვა ქვეყანაში იქნებოდა, არ ვიცი. „მაგრამ არ მქონია განცდა, რომ დავამთავრე.“