არსენალს ისევ იგივე ემართება?

მთელი სეზონის განმავლობაში ნარატივი უცვლელი იყო: „მანჩესტერ სიტის“ ჰყავს მწვრთნელი და მოთამაშეთა ბირთვი, რომლებმაც იციან, როგორ გაუმკლავდნენ აპრილ-მაისში წამოსულ წნეხს. „არსენალს“ კი ისეთი რეპუტაცია აქვს, რომ გადამწყვეტ მომენტებში უჩინარდება. რეალობა ის არის, რომ უკვე დიდი ხანია, „მეთოფეები“ შიშით თამაშობენ. თუმცა, გუნდთან ფრედ თამაშის შემდეგ, რომელსაც სეზონის განმავლობაში მხოლოდ 10 ქულა და 1 მოგება აქვს, ჩვენი ფანბაზის ყველაზე ტოქსიკურად პოზიტიურ ნაწილსაც კი გაუჭირდება არ იგრძნოს, რომ იგივე ფილმს უყურებს, რომლის დასასრულიც უკვე იცის. მხოლოდ ალბათობის თეორიის გამო ვარაუდობდა ბევრი, რომ ამ ისტორიას მეორედ იგივენაირად დასრულება არ შეეძლო. „ენფილდზე“, მატჩის დასრულებამდე 10 წუთით ადრე, ბერნარდო სილვას სიტყვებით, „სიტი“ ალბათ უკვე ვეღარ შეძლებდა ჩემპიონობას. როგორც მე ვიწინასწარმეტყველე, „ლივერპულთან“ მოგების ხასიათი მათ თავდაჯერებულობაზე ერთ რამეს გააკეთებდა. რამდენიმე დღის შემდეგ, ისინი არა მხოლოდ მოლოდინების სიმძიმეს უმკლავდებოდნენ, არამედ ამას ღიმილით აკეთებდნენ. ბოლოს როდის შეგვეძლო გვეთქვა იგივე ჩვენს გუნდზე? ნამდვილად უყურებთ ჩვენს თამაშს და ამბობთ, რომ ეს ინგლისის საუკეთესო გუნდია? (ფოტო: მაიკლ რიგან/Getty Images) მე მითხრეს, რომ „მანჩესტერ სიტის“ დიდი გზა ჰქონდა გასავლელი, რათა დავეწიეთ. მას შემდეგ მათ პრემიერლიგაში არ უთამაშიათ, მაგრამ ახლა უკვე იციან, რომ თუ ყველა დარჩენილ მატჩს მოიგებენ, პრემიერლიგის თასი მანჩესტერში დაბრუნდება. ზოგი იტყვის: „მაგრამ ჩვენ 5-ქულიანი უპირატესობა გვაქვს“, იგივე ადამიანები, რომლებიც ამბობდნენ: „ოჰ, მაგრამ ჩვენ 7-ქულიანი უპირატესობა გვაქვს“. შემდეგ იტყვიან: „მაგრამ ჩვენ 3-ქულიანი უპირატესობა გვაქვს“. შემდეგ კი: „მხოლოდ „ეტიჰადზე“ გვჭირდება შედეგის დადება...“ სანამ ყოველწლიური ტრადიცია არ განმეორდება... აბა, ყოველ შემთხვევაში, ვიბრძოლეთ. ეს დრამა უკვე გვაქვს ნანახი და გუშინდელის შემდეგ თავს მოჩვენებას აზრი არ აქვს... დროა, ვიდარდოთ, რომ ეს ისევ ხდება. დენ სმიტი