ერთიანობა ყოველთვის იყო ის ღირებულება, რასაც ჩვენი საფეხბურთო კლუბი უჭერდა მხარს და რისიც მართლაც მჯეროდა, რომ ჩვენი გულშემატკივრების გულებში ღრმად იყო ფესვგადგმული. თუმცა, ამჟამად, მოედანზე არსებული მდგომარეობა შორსაა იმისგან, რასაც ბოლო სეზონებში მივეჩვიეთ და იმედგაცრუება დღითი დღე იზრდება. გასულ ოთხშაბათს, „ასტონ ვილასთან“ მარცხის შემდეგ, BBC Radio Sussex-ის პირდაპირ ეთერში მკითხეს, ვიყავი თუ არა იმ გულშემატკივრებს შორის, რომლებიც „კრისტალ პალასთან“ მატჩის დასასრულს უსტვენდნენ ან სკანდირებდნენ „გაათავისუფლეთ დილით“. ამ კითხვამ შემაჩერა და ღრმად დამაფიქრა ჩემს რეალურ პოზიციაზე. იმ მომენტში მივხვდი, რომ არც „ფაბიანის მომხრე“ ვიყავი და არც „ფაბიანის მოწინააღმდეგე“. მე უბრალოდ „ბრაიტონის“ გულშემატკივარი ვარ, რომელსაც საუკეთესო სურს კლუბისთვის, რომელიც წლების განმავლობაში მიყვარს. მწვრთნელები იცვლებიან და ფეხბურთელები მიდიან, მაგრამ უცვლელი ვართ ჩვენ, გულშემატკივრები, რომლებიც საშინაო და საგარეო მატჩებზე დავდივართ, მიუხედავად ამინდისა და გუნდის ფორმისა. იმედგაცრუება გასაგებია. ჩვენ გაგვანებივრეს ბრწყინვალე ფეხბურთმა, გონივრულმა სატრანსფერო პოლიტიკამ და სეზონებმა, რომლებიც სიზმრებს ჰგავდა. როდესაც სტანდარტები ეცემა, ემოციები სამართლიანად მოჰყვება. მაგრამ ჩვენსავე კლუბზე ან ერთმანეთზე თავდასხმა არასდროს ყოფილა ჩვენი მახასიათებელი. ეს კლუბი მოთმინებასა და რწმენაზე იყო აგებული, და ამ მიდგომამ იმაზე შორს წაგვიყვანა, ვიდრე რომელიმე ჩვენგანი წარმოიდგენდა. ჯერ კიდევ ბევრია სათამაშო. თებერვალში არაფერი წყდება და ჩვენს გუნდს მხარდაჭერა სჭირდება, და არა საომარი ხაზები ტრიბუნებზე ან სოციალურ მედიაში. ჩვენი როლი მარტივია: მხარი დავუჭიროთ „ბრაიტონ ენდ ჰოუვ ალბიონს“, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ყველაფერი არასასიამოვნო და გაურკვეველია. ასე რომ, მე ვიქნები იქ სეზონის ბოლომდე და მის მიღმაც, შარფშემოხვეული, იმ იმედით, რომ „ამექსი“ კვლავ იპოვის თავის ხმას. რა პოზიციაზე ხართ ჰურცელერის მომავალთან დაკავშირებით? და თუ ფიქრობთ, რომ ცვლილებების დროა, რა მიმართულებით უნდა წავიდეს „ალბიონი“? გამოგვეხმაურეთ თქვენი მოსაზრებებით აქ. მეტი ინფორმაცია ჯო სეიერსისგან იხილეთ Albion Obsessed-ზე.