„პორტსმუთთან“ მატჩის წინ კმაყოფილების საფუძველი ნამდვილად არსებობდა. „ჩარლტონმა“ ზედიზედ სამი შესანიშნავი მატჩი ჩაატარა, მოიპოვა შვიდი ქულა და კარი სამჯერ მშრალად შეინახა. იყო იმპულსი, თავდაჯერებულობა, შეგრძნება, რომ ნათან ჯონსმა სიტუაცია დაასტაბილურა. მაგრამ ასევე იყო „პორტსმუთის“ საფრთხის შემაშფოთებელი შეგრძნება — მათ მამაცურად იბრძოლეს „პრესტონისა“ და „შეფილდ იუნაიტედის“ წინააღმდეგ, მაშინაც კი, თუ შედეგები მათ სასარგებლოდ არ წარიმართა. ყველაფერი ძალიან კარგად მიდიოდა, არა? ჩემთვის, ტალღა რეალურად გასულ შაბათს შემობრუნდა, როდესაც „ბლექბერნმა“ მოულოდნელად მოიგო „ქუინს პარკ რეინჯერსთან“. შესაძლოა, ეს არც იყო ისეთი გასაკვირი, რადგან მათ მაიკლ ო'ნილის ხელმძღვანელობით „ახალი მწვრთნელის ეფექტი“ დაეხმარა. შემდეგ კი, მატჩის დაწყებამდე, მორიგი დარტყმა: მეთი გოდენი ბარძაყის კუნთის პრობლემის გამო მწყობრიდან გამოვიდა. ჯონსმა მატჩის წინ ძლიერი შემადგენლობის არჩევაზე ისაუბრა — მაშინ როდესაც „პორტსმუთს“ გაცილებით დასუსტებული გუნდი ჰყავდა. „ჩარლტონის“ საღამო აქედან დაიწყო დაშლა. ჰარი კლარკმა ოქროს საგოლე შანსი გაუშვა ხელიდან დასაწყისშივე, ხოლო 22-ე წუთზე თომას კამინსკიმ ტერი დევლინის სუსტი დარტყმა გააპარა. შემდეგ იყო ბარათები. მსაჯი ლი დოუტი, როგორც ჩანს, გადაწყვეტილი ჰქონდა, ყვითელი ბარათები ეკენწა ყველა წითელი მაისურის მქონე მოთამაშისთვის, სანამ სადავო პენალტით ანგარიში 2-0 გახდებოდა. იმპულსი, როგორც ცხოვრებაში, თანაბრად აჯილდოებს და სჯის. და მან დაგვსაჯა. ტრიბუნებზე იმედგაცრუება ფინალური სასტვენის შემდეგ ზღვარს გადასცდა, როდესაც ერთ-ერთმა გულშემატკივარმა თავისი ბრაზი გამოხატა, ჯონსმა კი რეაგირება მოახდინა. ეს სწორედ ასეთი ღამე იყო: საშინელი, მწარე და მოუსვენარი SE7-ში. ახლა მორიგი ტესტი სამხრეთ სანაპიროზე — „საუთჰემპტონი“ გასვლაზე. გუნდი, რომელმაც ნოემბერში აქ 5-1-ზე გაგვანადგურა. შემობრუნდება თუ არა ტალღა ჩვენს სასარგებლოდ? თუ ისევ ჩემპიონშიფის გასავარდნი ზონისკენ ვბრუნდებით? ჩემთვის ეს იყო „მილუოლთან“ მატჩის საშინელი გამოძახილი. გვაკლდა ის აქტიური აგრესია, რომელიც ბოლო კვირებში წინ გვიძღვებოდა. ჩვენ არ ვბლოკავდით დარტყმებს, არ ვფარავდით სივრცეებს, ვერაფერი დავუპირისპირეთ ტრავმებით განადგურებულ, გასავარდნი ზონის ზღვარზე მყოფ „პორტსმუთს“, რომელიც უბრალოდ უფრო მწვავედ და მამაცურად გამოიყურებოდა. ეს არის ყველაზე მტკივნეული. ამ ე.წ. „ექვსქულიანმა“ მატჩებმა საფრთხისგან თავის დაღწევის შანსი მოგვცა — სამაგიეროდ, გავშეშდით. მსაჯმა არ დაგვეხმარა, მაგრამ უფრო დიდი ამბავი არის ჩვენი უუნარობა, შევჯიბრებოდით. ეს იყო შანსი გვეჩვენებინა, რომ სერიოზულად ვიყავით განწყობილნი გადარჩენასთან დაკავშირებით. და ჩვენ ის ხელიდან გავუშვით. სიხარული – და ტანჯვა – თქვენი საფეხბურთო გუნდის გულშემატკივრობის. გულგატეხილი ვარ!