„დანის ანგელოზები“: ამერიკელი მოციგურავეების ახალი თაობა ოლიმპიური ოქროსთვის

მილანი (AP) — ამერიკელ მოციგურავე ქალთა სამეული, რომელიც სამშაბათს ღამით ოლიმპიური ფიგურული სრიალის ოქროს მოპოვებას ეცდება, არ არის წარსულის ნაზი „ყინულის პრინცესები“. მათ შორისაა 26 წლის ამბერ გლენი, ძლიერი სპორტსმენი და LGBTQ+ უფლებების აქტივისტი, რომლის კარიერაც სწორედ მაშინ აგორდა, როცა მოციგურავეების უმეტესობა პენსიაზე ფიქრობს. სამგზის და მოქმედი ამერიკის ჩემპიონის უაპელაციო შეხედულებები ყველაფერზე, პოლიტიკიდან დაწყებული სავაჭრო ბარათების თამაშით „Magic: The Gathering“ დამთავრებული, მილან-კორტინას თამაშებზე მის პოლარიზებულ ფიგურად აქცევს. შემდეგ არის ალისა ლიუ, ოდესღაც ფენომენი, რომელიც 16 წლის ასაკში სპორტიდან წავიდა, მაგრამ დაბრუნდა და თითქმის ორი ათწლეულის განმავლობაში ამერიკელი ქალისთვის პირველი მსოფლიო ტიტული მოიპოვა. ლიუს ქერა-და-შავგვრემანი ზოლებიანი თმა, გამორჩეული პირსინგი და არაკონფორმისტული აურა ამ 20 წლის სპორტსმენს ალტერნატიული, პანკ და ემო სუბკულტურის გმირად აქცევს. და არის იზაბელ ლევიტო, რომელიც, ალბათ, ყველაზე მეტად ჰგავს მოზარდი წინამორბედების, ტარა ლიპინსკის და სარა ჰიუზის, უმანკო იმიჯს, სანამ 18 წლის გოგონას კამერებისგან მოაშორებთ და მისი მძაფრი იუმორი და კაუსტური სარკაზმი არ გამოჩნდება. მათ საკუთარ თავს „დანის ანგელოზები“ (Blade Angels) შეარქვეს, რაც „ჩარლის ანგელოზების“ (Charlie's Angels) ხარკი იყო, მას შემდეგ, რაც უარყვეს ისეთი წინადადებები, როგორიცაა „პაუერფაფ გოგონები“ (Powerpuff Girls) და „დიდების გოგონები“ (Babes of Glory), რადგან წუხდნენ, რომ ამან შესაძლოა სასაქონლო ნიშნის პრობლემები გამოიწვიოს. (თითქოს მილანში მათ მეტი ასეთი პრობლემა არ სჭირდებოდათ). ისინი ამერიკელი გოგონების ახალი თაობისთვის მისაბაძი მაგალითები არიან. ასევე, ისინი ბოლო შანსია ამერიკელი მოციგურავეებისთვის იმედგაცრუებული ოლიმპიადის გადასარჩენად. „მართლა მომწონს, რომ ყველა განსხვავებულები ვართ“, — თქვა ლევიტომ, „და ყველას გვაქვს ჩვენი ძლიერი მხარეები და პიროვნებები, და ჩვენი საკუთარი გზები, თუ როგორ გვინდა გამოვიყურებოდეთ და გამოვჩნდეთ. ვფიქრობ, ეს მართლაც შესანიშნავია, რადგან მიუხედავად იმისა, რომ ყველას ერთი და იგივე ვნება გვაქვს სპორტის მიმართ, ჩვენ გვაქვს ძალიან მსგავსი მიზნები.“ გლენი გაიზარდა პლანოში, ტეხასში. მისი მამა, რიჩარდი, პოლიციის სერჟანტია, დედა, ქეთლინი, კი ფიტნესის ინსტრუქტორი. ის აშშ-ს საერთაშორისო ასპარეზზე თითქმის 15 წელია წარმოადგენს, რაც ზუსტად ის ასაკია, რა ასაკშიც ლიპინსკიმ ოლიმპიური ოქრო მოიგო. უფრო თავდაუზოგავად ამერიკული ალბათ ვერც იქნები. მიუხედავად ამისა, ზოგიერთმა კრიტიკოსმა ეჭვქვეშ დააყენა მისი ლოიალობა მილან-კორტინას თამაშების წინა დღეს, როდესაც გლენმა უპასუხა შეკითხვას LGBTQ+ საზოგადოების პოლიტიკურ კლიმატზე პრეზიდენტ დონალდ ტრამპის მმართველობის დროს. „იმედი მაქვს, რომ შევძლებ ჩემი პლატფორმისა და ხმის გამოყენებას ამ თამაშების განმავლობაში, რათა დავეხმარო ადამიანებს, დარჩნენ ძლიერები ამ რთულ დროს“, — თქვა მან. „ბევრი იტყვის: ‘შენ მხოლოდ სპორტსმენი ხარ. მიჰყევი შენს საქმეს. გაჩუმდი პოლიტიკაზე.’ მაგრამ პოლიტიკა ყველას გვეხება.“ გლენი, ალბათ, ასეთ გაბედულ ნაბიჯს ათი წლის წინ არ გადადგამდა, როდესაც თითქმის დატოვა სპორტი. მაგრამ მისი კარიერის განმავლობაში მან პირისპირ შეხვდა კვებით აშლილობას, რაც ძალიან ხშირია ამ სპორტში. მან დრო გაატარა ფსიქიკური ჯანმრთელობის დაწესებულებაში, რათა გაუმკლავებოდა დეპრესიას. ისწავლა ADHD-თან გამკლავება. და გაიაზრა თავისი სექსუალობა; გლენი პანგენდერულად იდენტიფიცირდება, რაც იმას ნიშნავს, რომ მას ადამიანები მიიზიდავს სქესის ან გენდერის მიუხედავად. „ბევრი რამ გადავიტანე“, — უთხრა გლენმა The Associated Press-ს. „ამ ეტაპამდე მისასვლელად მრავალი, მრავალი წელი დამჭირდა.“ ახლა მას ოლიმპიური ოქროს მედალი აქვს თავისი ზამთრის თამაშების დებიუტიდან, მას შემდეგ რაც აშშ-ს გუნდურ ღონისძიებაში ტიტულის დაცვაში დაეხმარა. „სპორტს ჩამოვშორდი. დავბრუნდი. ერთ დროს მძულდა. როცა ხალხი მეკითხებოდა: ‘ოჰ, ჩემმა შვილებმა უნდა დაიწყონ?’ მე ვეტყოდი: ‘არა, არასოდეს’“, — თქვა გლენმა. „მაგრამ დავინახე ჩემს ირგვლივ ადამიანები როგორ გაიზარდნენ, და როგორ შეიცვალა ფიგურული სრიალის გარემო, და როგორ ვცდილობთ მის შეცვლას. და ამით შევქმენით გარემო, რომელშიც ყოველდღიურად სიამოვნებით ვიმყოფები.“ ლიუ ერთადერთი წევრია აშშ-ის ქალთა გუნდიდან, რომელსაც წინა ოლიმპიური გამოცდილება აქვს. მაგრამ გლენის მსგავსად, მანაც შეიძულა სპორტი მას შემდეგ, რაც მეექვსე ადგილზე გავიდა პეკინის თამაშებზე, იმდენად, რომ მთლიანად დატოვა იგი. მაშინ 16 წლის იყო. „მართლა მძულდა სრიალი, როცა თავი დავანებე. ანუ, ნამდვილად არ მომწონდა“, — უთხრა ლიუმ AP-ს. „არ მადარდებდა შეჯიბრებები. არ მადარდებდა ადგილები. არ მადარდებდა მოციგურავეები. არ მადარდებდა ჩემი პროგრამები. უბრალოდ მინდოდა, რომ თავი დამეღწია. არაფერი მინდოდა საერთო მქონოდა ამასთან. მძულდა დიდება. მძულდა სოციალური მედია. არ მომწონდა ინტერვიუები. ანუ, ყველაფერი მძულდა.“ ლიუსთვის საკუთარი თავის პოვნა სპორტისგან დაშორებას დასჭირდა. იგივე ბავშვი, რომელსაც მამა დილით მოციგურავე მოედანზე ტოვებდა და საღამოს მიჰყავდა, და რომელსაც თანატოლ მეგობრებზე წყუროდა, როცა მარტო ცხოვრობდა და ვარჯიშობდა კოლორადოში, დაიწყო სამყაროს შეცნობა: ლიუ ევერესტის საბაზო ბანაკში ავიდა, მონიშნა ნივთები თავის მუდმივად მზარდი სურვილების სიაში და ჩაირიცხა UCLA-ში ფსიქოლოგიის შესასწავლად, რაც, ალბათ, შესაფერისია. „ბევრი რამ ვისწავლე. ბევრ ახალ ადამიანს შევხვდი“, — თქვა ლიუმ. „უნდა გამომეყენებინა ჩემი თავისუფალი ნება და სხვადასხვა გზით მეძალადა ჩემს თავზე.“ ის დაბრუნებაზე ორი წლის წინ დაფიქრდა, მას შემდეგ რაც სათხილამუროდ წავიდა და ადრენალინის ისეთი მოზღვავება იგრძნო, როგორიც სკეიტების დაკიდების შემდეგ არასოდეს განუცდია. ლიუმ არ იცოდა, სად მიიყვანდა ეს — რა თქმა უნდა, არა პირველი მსოფლიო ტიტულისკენ.