დენ დ'ადონას „Purple Power“-ისადმი გაცივებული ვნება ბაბუის წერილმა გაუღვიძა

ყოველ სეზონზე West Ottawa-ში, Hope College-ში და სხვაგან „Purple Power“-ის თამაშების გაშუქება, სამწუხაროდ, გარკვეულწილად მიყინავდა გრძნობებს ამ საკითხის მიმართ. არა იმიტომ, რომ კიბოს კვლევას უმნიშვნელო პრობლემად მივიჩნევდე – ის უაღრესად მნიშვნელოვანია. და არც იმიტომ, რომ ჩემს ოჯახს კიბო არ შეხებია. პირიქით – ბევრჯერ შეხებია. ჩემთვის ეს უბრალოდ თემა გახდა, რომელზეც წელიწადში ათჯერ ვწერდი ხოლმე და ბუნებრივია, ზოგჯერ უბრალოდ მექანიკურად ვასრულებდი ჩემს მოვალეობას. მაგრამ არა ამჯერად. West Ottawa-ს „Purple Power“ კალათბურთის თამაშები სამშაბათს, 17 თებერვალს გაიმართა. სრულიად შემთხვევით, ჩემი განწყობა წინა ღამეს მიღებულმა წერილმა განაახლა. ეს იყო ჩემი გარდაცვლილი ბაბუის წერილი, რომელიც ჩემთვის იყო განკუთვნილი. ჩემი ბაბუა, ლიბერატო დენიელ დ'ადონა, ოთხი წლის ვიყავი, როცა კუჭის კიბოთი გარდაიცვალა. წერილი იყო საქაღალდის ნაწილი, სავსე ნაშრომებით, ძირითადად ჩემი ნიშნების ფურცლებითა და მსგავსი საბუთებით, რომლებიც მშობლებმა მომცეს, რადგან ისინი ჩემი ბავშვობის სახლიდან გადადიოდნენ. წერილმა ადგილზე გამაქვავა – და ცრემლებამდე მიმიყვანა. „ჩემს უძვირფასეს შვილიშვილს, დენიელ პოლს, ბაბუა დ'ადონასგან. ზეცა მიხმობს, მაგრამ ყოველთვის თქვენთან ვიქნები და ყოველთვის მეყვარებით.“ თუ ეს წერილი ოდესმე მინახავს, ეს მაშინ იყო, როცა ოთხი წლის ვიყავი. მიუხედავად იმისა, რომ მახსოვს, როგორ ვწუხვარ მისი გარდაცვალების გამო, ძირითადად დაცული ვიყავი მისი ბრძოლისგან კუჭის კიბოსთან. მაგრამ ეს იყო წერილი „იმქვეყნიდან“, რომელიც, ალბათ, მაშინ მომივიდა, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა. რა საჩუქარია! ოთხი წლის ასაკში მე ვიყავი მისი უფროსი შვილიშვილი. მიუხედავად იმისა, რომ მოგვიანებით მას რვა შვილიშვილი ეყოლა, მე და ჩემი უმცროსი ძმა ვიყავით ერთადერთნი, ვინც მან გაიცნო, და მე ვიყავი ერთადერთი, ვისაც შეეძლო მასთან საუბარი და ურთიერთობა. მაგრამ იმდენი რამ არის, რაც მე არასდროს განმიცდია და მანაც არასდროს განიცადა ჩემთან ერთად. ის 59 წლის ასაკში გარდაიცვალა, მაშინ როცა მისი ძმები 82, 99, 99 წლამდე, ხოლო მისი და 90 წლამდე მიაღწიეს. მისი ძმები მთელი ჩემი ცხოვრების განმავლობაში მივლიდნენ და შემცვლელი ბაბუებივით მექცეოდნენ, სანამ გასულ წელს ჩემი უკანასკნელი დიდი ბიძა 99 წლის ასაკში, ხოლო ბებია 96 წლის ასაკში არ გარდაიცვალნენ. ეს მოხდა ჩემი ბაბუის გარდაცვალებიდან 40 წლის შემდეგ. მას შემდეგ ჩვენი ოჯახი ათობით წევრითა და თაობებით გაიზარდა. მან ეს ყველაფერი გამოტოვა, მაშინ როცა მისმა მეუღლემ ყველაფერი ბოლო წლამდე ნახა. მჯერა, რომ ისინი ახლა საბოლოოდ გაერთიანდნენ. მხოლოდ წარმომიდგენია, რას იფიქრებდა ის, როგორები გავხდით ჩვენ ყველანი. მეუბნებიან, რომ ახლო კავშირი გვქონდა, რაც ლოგიკურია. მაგრამ ისეთი პატარა ვიყავი, რომ მის შესახებ მხოლოდ სამი მკაფიო მოგონება მაქვს. ახლა კი ამ წერილმა კიდევ ერთი მოგონება შემძინა. როგორ შევძლებდი მოვალეობის მექანიკურად შესრულებას მსგავსი რამის წაკითხვის შემდეგ? თამაშებმა ახალი ენერგიით დამმუხტა – და მე იასამნისფერიც კი მეცვა. West Ottawa-ს მოთამაშეებს მაისურების ზურგზე ეწერა ახლობელი ადამიანის სახელი, ვისთვისაც ისინი თამაშობდნენ. წელს ჩემს მაისურზეც ბევრი სახელი შეიძლებოდა ყოფილიყო, მათ შორის ბებია ჰოფის, დეიდა კონის, დეიდა სენდის ან ბიძაშვილი კაილას, რომელიც ამჟამად დაავადების რეციდივს ებრძვის. მაგრამ წელს, ვერ შევძლებ, რომ ბაბუაზე არ ვიყო კონცენტრირებული, და ეს არის საჩუქარი, რომელიც ამ „Purple Power“-ის თამაშმა მომცა – და მე სამუდამოდ მადლიერი ვიქნები.