ევერტონისთვის ეს სეზონი ხშირად ისე აღიქმება, თითქოს ერთი ნაბიჯი წინ გადაიდგა, მერე კი ორი უკან. ერთ მომენტში სტუმრად ფანტასტიკური მოგებები და ევროპაზე საუბარია, შემდეგ საშინაო მატჩში კი ევერტონი რვა წუთში ახერხებს დაშლას. აგვისტოში, Hill Dickinson-ის სტადიონზე გამართული პირველი მატჩის შემდეგ მხოლოდ სამი მოგებით, საშინაო ფორმა – გულახდილად რომ ვთქვათ – ნამდვილი პრობლემაა. საგანგაშოა, რომ როგორც ფეხბურთელებში, ასევე გულშემატკივრებში ფსიქოლოგიური ბლოკი ყალიბდება. რეალისტურად, ის, რაც ევერტონს ემართება, ზუსტად ისაა, რასაც ისინი სტუმრად სხვა გუნდებს უკეთებენ. ფულჰემი პირველი ტაიმის შემდეგ სულ მცირე სამი ბურთით უნდა ყოფილიყო წინ. მიუხედავად იმისა, რომ დამსახურებული იყო, ბრაიტონში 97-ე წუთზე ქულის აღება დიდ იღბალს მოითხოვს. ევერტონი სახლში დაისაჯა – სასტიკად და სწრაფად. როგორც კი მოწინააღმდეგე გუნდი გაიტანს, გულშემატკივრებსა და ფეხბურთელებში ნამდვილი შიში იგრძნობა. პირველი გოლის გატანა გადამწყვეტი ხდება. როგორც კი მოწინააღმდეგე გუნდი მოერგება თამაშს, ევერტონს უჭირს სიტუაციის შეცვლა. მოედანი გუდისონ პარკზე ხუთი მეტრით გრძელია, დევიდ მოიესმა კი ამ სეზონში ცენტრალურ მცველებად ჯეიმს ტარკოვსკი და მაიკლ კინი აირჩია. მათ არ აქვთ ისეთი სიჩქარე, როგორიც ჯარედ ბრანტუეიტსა და ჯეიკ ო’ბრაიენს, და სტატისტიკა ადასტურებს, რომ ევერტონი უკეთ თამაშობს, როდესაც არც ერთი მათგანი არ არის ხელოვნურად ჩასმული მარცხენა ან მარჯვენა მცველის პოზიციაზე. სტადიონი განზრახ დაქანებულია, რათა დამაშინებელი ატმოსფერო შექმნას, მაგრამ, როგორც ჩანს, ის უპირატესობას სტუმარი გუნდის გულშემატკივრებს აძლევს მას შემდეგ, რაც მათი გუნდი დაწინაურდება. ადგილი მყიფე ხდება. თუმცა გუდისონ პარკზე საშინაო ფორმა ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში არ იყო გამორჩეული, არ იგრძნობა, რომ მას ოდესმე მიუღია ეს იარლიყი მისი ისტორიისა და წარსული წარმატებების გამო. სანამ ის კვლავ გუდისონივით არ იგრძნობა – ინტენსიური, მტრული და უდავოდ ჩვენი – პროგრესს რეალური თანმიმდევრულობა დააკლდება.