იოსიპ სტანიშიჩი მიუნხენში დაიბადა, ხორვატიას წარმოადგენს და „ბაიერნში“ თამაშობს. მცველმა კლუბის წევრების ჟურნალ „51“-თან ისაუბრა თავის წარმომავლობაზე, შრომაზე, დაბრკოლებებზე და გზაზე, რომელიც მან ბავშვობის კლუბიდან ტიტულების მოგებამდე განვლო. **იოსიპ, თქვენ მიუნხენელი ბიჭი ხართ, მაგრამ თქვენი მშობლები ხორვატიიდან არიან. რამდენად ბევრია თქვენში ხორვატია?** **იოსიპ სტანიშიჩი:** „ვიტყოდი, რომ კარგი ნაზავი ვარ. ოჯახის მეშვეობით ძალიან ვარ დაკავშირებული ხორვატიასთან. ყოველთვის იქ ვატარებდი არდადეგებს ჩემს ოჯახთან ერთად. ეს დღესაც ასეა. როცა შესაძლებლობა მომეცემა, იქ მივდივარ. ხორვატია ჩემთვის სახლია, ისევე როგორც მიუნხენი. აქ დავიბადე და გავიზარდე, ბევრი მეგობარი მყავს და ახლა უკვე ჩემი პატარა ოჯახიც.“ **თქვენ პერლახში გაიზარდეთ, ზებენერ შტრასესთან ახლოს.** „იქ თავს ძალიან ბედნიერად ვგრძნობდი და მშვენიერი ბავშვობა მქონდა. ფეხბურთმა ადრეული ასაკიდანვე დიდი როლი ითამაშა. ვთამაშობდი „პერლახის“ საფეხბურთო კლუბში და ყოველ თავისუფალ წუთს მოედანზე ვატარებდი.“ **რა ფასეულობები ჩაგინერგეს მშობლებმა?** „რომ ოჯახი პირველ ადგილზეა. და არასდროს დანებდე, ყოველთვის იმოძრავე წინ. მამაჩემი სამსახურში ყოველ დილის ხუთ საათზე მიდიოდა და შუადღისას ბრუნდებოდა, თავისუფალ დროს კი სულ ყველგან დამატარებდა. დედაჩემსაც მძიმე სამსახური ჰქონდა, მაგრამ ის ყოველთვის ჩემთვის და ჩემი დისთვის იყო, მაშინაც კი, თუ საღამოს ათ საათზე ჯერ კიდევ მშიოდა. ბავშვობაში ამას თავისთავად აღიქვამ. დროთა განმავლობაში სწავლობ, რომ დააფასო ყველაფერი, რაც შენმა მშობლებმა გააკაკეთეს შენთვის. ოჯახის ეს გრძნობა, ერთმანეთის გვერდში დგომა, ჩემთვის განმსაზღვრელი იყო.“ **ამბობენ, რომ თქვენს მამას „ბაიერნში“ ტესტ-მატჩიც კი ჰქონდა.** „მართალია, ის მაშინ 16 ან 17 წლის იყო. მაგრამ ამის შესახებ არასდროს უთქვამს. ერთი რამ ცხადია, ის ყოველთვის „ბაიერნის“ ფანი იყო და ხშირად დადიოდა სტადიონზე. მსაჯობისას მას შეეძლო ბილეთების აღება, ზოგჯერ კი საათობით იდგა სიცივეში „ალიანც არენას“ წინ, რომ ბილეთი ეშოვა. როდესაც ივიცა ოლიჩმა „მანჩესტერ იუნაიტედთან“ გამარჯვების გოლი გაიტანა [ჩემპიონთა ლიგის მეოთხედფინალში, 2010 წლის მარტში], ისიც სტადიონზე იყო. არსებობს ფოტო, სადაც ოლიჩი გოლის შემდეგ მაისურს იხდის და უკანა პლანზე ჩემი მამა ჩანს ტრიბუნებზე გახარებული. „ბაიერნის“ სიყვარული ნამდვილად მისგან მერგო.“ **თქვენი აქამდე მოსვლის გზა არ იყო მარტივი. გქონდათ ტრავმები და გადახვევები. როგორ იმოქმედა ამან თქვენზე?** „ამან გამაძლიერა და მაჩვენა, რომ შემიძლია დავბრუნდე და მივაღწიო წარმატებას სირთულეების მიუხედავად. შტეფან ბეკენბაუერს ჩემი „ბაიერნში“ მოყვანა უნდოდა, როცა 12 წლის ვიყავი, მაგრამ „1860-ში“ დავრჩი, რადგან მეგონა, იქ პროფესიონალიზმამდე უფრო ადვილად მივიდოდი. 15-წლამდელების შემდეგ იქ აღარ მიმიღეს. ამ გადაწყვეტილების შემდეგ მამაჩემის გვერდით ვიჯექი მანქანაში და მეგონა, ის სრულიად მოწყენილი იქნებოდა, მაგრამ მან ჩამეხუტა და გამამხნევა. თავი მაღლა, შენ მაინც შეძლებ! ამას არასდროს დავივიწყებ. შემდეგ „ფიურსტენფელდბრუკში“ გადავედი. და წელიწადნახევრის შემდეგ, „ბაიერნმა“ ისევ აღმომაჩინა. შემდეგ კი ყველაფერი გამოვიდა.“ **რომელმა უნარებმა მოგიყვანათ იქ, სადაც დღეს ხართ?** „ცოტა ნიჭმა, მაგრამ უპირველეს ყოვლისა, შეუპოვრობამ, შრომისმოყვარეობამ და საკუთარი თავის რწმენამ. რა თქმა უნდა, იღბალიც თამაშობს როლს. შენ უნდა მოგეცეს შესაძლებლობები და შემდეგ სრულად გამოიყენო ისინი.“ **გქონიათ თუ არა „ბაიერნში“ ყოფნისას რაიმე განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი მომენტები?** „რამდენიმე იყო, რა თქმა უნდა, 17-წლამდელებიდან მოყოლებული. გავხდი 19-წლამდელთა კაპიტანი და 2020 წელს მოვიგე მე-3 ლიგის ტიტული რეზერვებთან ერთად. მაგრამ უპირველეს ყოვლისა, მახსოვს ჩემი პირველი თამაში იულიან ნაგელსმანის ხელმძღვანელობით 2021 წლის აგვისტოში. მან მომენდო, მეც კარგად გამოვიჩინე თავი და გუნდში ადგილი მოვიპოვე. ამას თითქმის არავინ ელოდა. რამდენიმე კვირით ადრე კინაღამ გადავედი სხვა კლუბში. საბედნიეროდ, ყველაფერი სხვაგვარად წავიდა. შემდეგი ნაბიჯი იყო 2023 წელს „ლევერკუზენში“ ჩემი იჯარით გადასვლა, სადაც ძალიან განვვითარდი როგორც მოთამაშე და როგორც პიროვნება.“ **„ბაიერნში“ წელიწადნახევარია დაბრუნდით. როგორია თქვენი როლი გუნდში ამჟამად?** „მე ნამდვილად მჯერა, რომ „ლევერკუზენიდან“ დაბრუნების შემდეგ ხალხმა სხვანაირად შემომხედა. მაგრამ პირადად ჩემთვის ბევრი არაფერი შეცვლილა. ისევ ის ადამიანი ვარ; უბრალოდ მინდა ყოველ წელს უკეთესი გავხდე და მეტი პასუხისმგებლობა ავიღო. მეტი მზად ვარ.“ **თქვენ ახლა 25 წლის ხართ, ბუნდესლიგის ხუთგზის ჩემპიონი, გერმანიის თასის მფლობელი, მსოფლიო ჩემპიონატზე მესამე ადგილის მფლობელი. რას ფიქრობთ, როდესაც თქვენს ავტოგრაფის ბარათს უყურებთ?** „მართალი გითხრათ, ამაზე ბევრი არასდროს მიფიქრია. მე ისეთი ადამიანი ვარ, ვინც ყოველთვის ეუბნება საკუთარ თავს, რომ მეტია მისაღწევი. ბევრი ფეხბურთელია, განსაკუთრებით აქ, „ბაიერნში“, რომლებმაც გაცილებით მეტს მიაღწიეს. ისინი ჩემი მისაბაძი მაგალითები არიან. მაგრამ, რა თქმა უნდა, როდესაც ცოტა მანძილიდან უყურებ, შეიძლება თქვა, რომ ეს საკმაოდ შთამბეჭდავია. 25 წლის ასაკში უკვე ბევრს მივაღწიე, რაც მანამდე არასდროს მეგონა შესაძლებელი. მაგრამ არ ვიტყოდი, რომ უკვე მწვერვალზე ვარ. ამიტომაც ზოგადად მირჩევნია წინ ვიყურო, ვიდრე უკან.“ **პატარა იოსიპი რომ ახლა თქვენს წინ იდგეს, რას ეტყოდით?** „გჯეროდეს საკუთარი თავის!“