ეს, ალბათ, ექვსი ერის მეორე ტურის ყველაზე შთამბეჭდავი კადრი იყო. შერკინების მექანიზმების შესახებ ელემენტარული ცოდნის მქონეც კი მიხვდება, რომ ჰაერში ატყორცნილი, თითქმის ცისკენ მიმართული მჭიდროდ შემკვრელის (tighthead) ხილვა, როგორც წესი, კარგის ნიშანი არ არის. ირლანდიისთვის შემაშფოთებელი სურათი იტალიასთან გამარჯვების 65-ე წუთზე გამოიკვეთა – საკვანძო კადრი, რომელმაც აჩვენა „აძურის“ დომინირება შერკინებაში. ამ სტატიის ავტორს მსგავსი ბოლო მაგალითი მხოლოდ ნოემბერში, სამოასა და ბელგიას შორის მსოფლიო თასის საკვალიფიკაციო მატჩიდან ახსოვს – მაშინ წყნარი ოკეანის კუნძულოვანი ერი ზევით წოლისთვის დაჯარიმდა. თუმცა, ის მატჩი გამოცდილი შემკვრელების შეჯახება იყო თითქმის სამოყვარულო გუნდთან. ჰაერში ატყორცნილი მოთამაშე ტადეგ ფარლონგი იყო, ბრიტანული და ირლანდიური „ლომების“ ცხრაგზის წევრი, რომელიც მოედანზე შესვენების შემდეგ, ტომ კლარქსონისა და ჯერემი ლაფმანის მძიმე ბრძოლის ფონზე გაუშვეს. ეს ზედიზედ მეორე საშინაო მატჩი იყო, რომელშიც ირლანდიის შერკინება სერიოზულ პრობლემად გამოჩნდა. მიუხედავად იმისა, რომ იტალია საბოლოოდ დამარცხდა, სამხრეთ აფრიკის ნაკრების მიერ ენდი ფარელის გუნდის სტანდარტული მდგომარეობების მოშლა ნოემბერში, ენდრიუ პორტერისა და პედი მაკარტის სინ ბინში გაგზავნით დასრულდა მუდმივი დარღვევების გამო. „სპრინგბოქსები“ ქულების დაგროვების შესაძლებლობებსაც კი თითქოს გვერდს უვლიდნენ, რათა შერკინებაში მკაფიო გზავნილი მიეტანათ. იტალიასთან თამაშისას გარკვეული შემამსუბუქებელი გარემოებები არსებობდა. „აძურის“ შერკინება ბოლო 12 თვის განმავლობაში შესანიშნავ ფორმაშია. ნოემბერში მათ ისე შეაწუხეს „სპრინგბოქსები“, რომ რასი ერაზმუსმა 25 წუთში ორივე ბურჯი შეცვალა. „ფენომენალურია, როგორ სწრაფად განვითარდნენ ისინი ბოლო ერთი წლის განმავლობაში“, – ხაზგასმით აღნიშნა ფარელმა. „ვფიქრობ – ახლა ხმამაღლა ვმსჯელობ – სამხრეთ აფრიკა (ნოემბერში) ჩვენს წინააღმდეგ იმდენად დომინანტი იმიტომ იყო, რომ იტალიამ მათ ერთი კვირით ადრე უდიდესი წნეხი შეუქმნა და ამაზე რეაქცია იყო.“ ტრავმებიც პრობლემას წარმოადგენს. პორტერი, მაკარტი და ჯეკ ბოილი ყველა არ არიან შემადგენლობაში, ლაფმანი კი, როგორც ჩანს, ფარელის მეოთხე არჩევანია თავისუფლად შემკვრელის პოზიციაზე. არც ისე დიდი დრო გასულა სიან ჰილის კარიერიდან წასვლის შემდეგ, რომელმაც თან 137 კეპის გამოცდილება წაიღო. ნებისმიერ გუნდს, ალბათ, ზემოხსენებული სამხრეთ აფრიკის გარდა, მსგავს პირობებში გაუჭირდებოდა – თუმცა უნდა აღინიშნოს, რომ ინგლისსა და საფრანგეთსაც რამდენიმე ბურჯი ჰყავთ ამჟამად დაშავებული. მაშ, რა მოხდა არასწორად? ცხადია, პორტერის არყოფნა დიდი დანაკარგია. მისი შერკინების სტილი და არატრადიციული შეკვრის პოზიცია ყველა მსაჯს არ მოსწონს, მაგრამ ის და ფარლონგი, რომელსაც ბოლო ორი წლის განმავლობაში ტრავმები აწუხებს, ამდენი ხნის განმავლობაში ირლანდიის ერთეულის საყრდენები იყვნენ და კარგად ეწყობიან ერთმანეთს. შერკინება, რა თქმა უნდა, მხოლოდ პირველი ხაზის ძალისხმევა არ არის – აღსანიშნავია, რომ სამხრეთ აფრიკასთან შერკინების პრობლემები ჯო მაკარტის, მათი უმსხვილესი მეორე ხაზის მოთამაშის (lock), არყოფნის ფონზე გაჩნდა. მაკარტის 51-ე წუთზე მოედნიდან გაყვანამ იტალიასთან მატჩშიც უარყოფითი ეფექტი გამოიწვია, ხოლო შერკინება 18 წუთის შემდეგ, მსგავსი ზომის ედვინ ედოგბოს გამოჩენით გამყარდა. ახალგაზრდა ედოგბო შეიძლება გახდეს საკვანძო ფიგურა ორი „მჭიდროდ შემკვრელი მეორე ხაზის მოთამაშის“ ტიპის უზრუნველყოფაში. მაგრამ, აშკარაა, რომ ირლანდიურ სისტემაში ბურჯების განვითარებასთან დაკავშირებითაც რაღაც არასწორად მიდის. ამას ასახავდა ჰილის მიმართ დამოკიდებულება, რომელიც 37 წლის იუბილეზეც თამაშობდა; ასევე „ლენსტერის“ მიერ ფრანგი რაბა სლიმანის დამატება. ოთხი ირლანდიური გაერთიანებული რაგბის ჩემპიონატის გუნდიდან („ალსტერი“, „მანსტერი“ და „კონაქტი“) „ოპტას“ მონაცემებით, ყველა ევროპაში მეტოქის შერკინების წინააღმდეგ მოგებული პროცენტის მიხედვით ბოლო ექვსეულშია. ეროვნულ ნაკრებსაც უჭირს – 2025 წლის განმავლობაში, მათ საკუთარ შერკინებაზე მოპოვებული ჯარიმების პროცენტული მაჩვენებლით (13 პროცენტი) ექვსი ერის მონაწილე გუნდებს შორის ბოლო ადგილი ეკავათ. შედარებისთვის, ინგლისის მაჩვენებელი კალენდარული წლის განმავლობაში 27.3 პროცენტი იყო. ამასთან ერთად, ირლანდიელი მოთამაშეების სიმწირეც იჩენს თავს. მიუხედავად იმისა, რომ სლიმანის წელს არც ისე რეგულარულად უთამაშია, მჭიდროდ შემკვრელმა, რომელიც ამ კვირაში საფრანგეთის ნაკრებში გამოიძახეს, გასულ სეზონში „ლენსტერის“ შემადგენლობაში 23-ჯერ ითამაშა ფარლონგის ტრავმების გამო. სამოას მაიკლ ალა’ალატოამ და 37 წლის ჯონ რაიანმა „მანსტერის“ URC-ის 11 მატჩიდან შვიდში დაიწყეს შერკინების მარჯვენა მხარეს, ხოლო მსოფლიო კლასის ანგუს ბელის „ალსტერში“ მოსვლამ იქ თავისუფლად შემკვრელის პოზიციაზე შესაძლებლობები შეზღუდა, თუნდაც ავსტრალიელი შესანიშნავი შენაძენი იყოს. მიუხედავად იმისა, რომ შეკუმშული საშინაო სტრუქტურა შეიძლება იყოს უპირატესობა თანმიმდევრულობის თვალსაზრისით, მას შეიძლება ჰქონდეს ნაკლოვანებები. კლარქსონი და ინგლისის ჯო ჰეისი ასაკით ერთი წელია განცალკევებულნი არიან, მაგრამ ეს უკანასკნელი – სხვათა შორის, ირლანდიისთვის კვალიფიცირებული – „ლესტერის“ მაისურით 174 საკლუბო მატჩში გამოჩნდა, კლარქსონის 68-ის წინააღმდეგ „ლენსტერში“. გასული წლის U20 ექვს ერში, ინგლისის ვილიკესა სელა ირლანდიელ ალექს უსანოვს დაუპირისპირდა. „ბათის“ შემადგენლობაში მჭიდროდ შემკვრელების სიღრმისეულ ჩამონათვალშიც კი, სადაც სამი რეგულარული ტესტ-მატჩის სასტარტო მოთამაშეა, სელამ საკმარისი შესაძლებლობები მოიპოვა სტივ ბორტვიკის გუნდში მოსახვედრად; უსანოვის მონაწილეობა უფროსთა დონეზე ჯერჯერობით სამ მატჩში 68 წუთს შეადგენს, მათ შორის ერთში ირლანდია A-სთვის. „ლენსტერში“ ბევრს მიაჩნია, რომ ძველი ძიუდოისტი ჩემპიონი...