კლარესა შილდსი: ამერიკული მძიმე წონის მემკვიდრეობა და ქალთა კრივის მომავალი

როდესაც დიდ ამერიკელ მძიმეწონოსნებზე ვფიქრობთ, მაშინვე „უდიდესი“ გვახსენდება. შემდეგ გვახსენდება სხვები: „ყავისფერი ბომბდამშენი“ და „კლდე“. გვახსენდება „ჯერსი ჯო“ და „მწეველი ჯო“. გვახსენდება „გალვესტონის გიგანტი“ და „მანასას გამანადგურებელი“. გვახსენდება „სანი“, ანუ „დიდი დათვი“. გვახსენდება „დიდი ჯორჯი“. გვახსენდება „ისტონის მკვლელი“. გვახსენდება „რკინის მაიკი“, „ნამდვილი გარიგება“ და „დიდი მამა“. ჩვენ ვფიქრობთ ძლიერ, დომინანტურ, მოძალადე მამაკაცებზე. ვფიქრობთ მამაკაცებზე, რომლებსაც შეეძლოთ ერის გაერთიანება და მოწინააღმდეგეების „სახეების დამტვრევა“. ვფიქრობთ ამაყ – ამერიკელ მამაკაცებზე. ასევე ვფიქრობთ იმ მამაკაცებზე, რომლებიც არ იყვნენ იმდენად დიდი, რომ მხოლოდ მეტსახელით ყოფილიყვნენ ცნობილი, მაგრამ მაინც საკმარისად ძლიერები იყვნენ იმისთვის, რომ ეარსებათ და წარმატებულები ყოფილიყვნენ ეპოქებში, რომლებშიც უფრო საკულტო მძიმე წონის ჩემპიონები მეფობდნენ. ამ მამაკაცებმა თავიანთი როლი შეასრულეს და დღესაც იბატონებდნენ, და მხოლოდ მათი ნაკლოვანებების იდენტიფიცირებით გვესმის იმ დომინანტების სიდიადე. მაშინ გვესმის, რა ხდის ნამდვილად დიდ ამერიკელ მძიმეწონოსანს: პიროვნება, უნიკალურობა, რაღაც განსაკუთრებული ელფერი (je ne sais quoi). 2026 წელს ჩვენ იგივე თვისებებს ვეძებთ, თუმცა ნიჭიერთა ნაკადი უფრო მწირია და ამიტომ ძებნა ფართოვდება. ახლა ამ თვისებებს იმდენად ამერიკელ მამაკაცებში კი არა, ქალში ვპოულობთ: კლარესა შილდსში. შილდსი, რომლის რეკორდი 17-0 (3 ნოკაუტი) არის, არამხოლოდ WBA, WBC, IBF და WBO-ს მოქმედი ქალთა მძიმე წონის ჩემპიონია, არამედ ის ერთადერთი ამერიკელი მძიმეწონოსანია, რომელიც ამჟამად მსოფლიო ტიტულს ფლობს. ის ასევე ორგზის ოლიმპიური ოქროს მედალოსანია – 2012 და 2016 წლებში – და თვითგამოცხადებული „ყველა დროის უდიდესი ქალი“, ანუ „GWOAT“, რაც იმას ნიშნავს, რომ მძიმე წონის მემკვიდრეობის გაგრძელების იდეა შილდსისთვის არც შოკია და არც მძიმე ტვირთი. ჰკითხეთ მას და ის გეტყვით, რომ ჩირაღდნის ტარებისთვის ბევრი მამაკაცი კოლეგაზე უკეთ არის აღჭურვილი. მათგან განსხვავებით, მას აქვს დომინანტობის უნარები, რაც დამტკიცებულია მისი ოლიმპიური ოქროს მედლებით და 17 პროფესიონალური გამარჯვებით, და, როგორც ჩანს, მას ტოლი არ ჰყავს. მძიმე წონაში გადასვლამდე შილდსმა მსოფლიო ტიტულები მოიგო სუპერ ნახევრადსაშუალო, საშუალო, სუპერ საშუალო და ნახევრადმძიმე წონებში, და იშვიათად უჭირდა, არასდროს ყოფილა დამარცხებასთან ახლოსაც კი. სწორედ ეს აძლევს მას საშუალებას, რომ ახლა ისე იაროს და ისაუბროს, როგორც ამას მძიმეწონოსანი აკეთებს. სწორედ ამიტომ, 30 წლის ასაკში, მას უკვე აქვს დოკუმენტური ფილმი („T-Rex“) და ასევე მხატვრული ფილმი („The Fire Inside“) თავის ცხოვრებაზე. სწორედ ამიტომ, ნოემბერში მან 8 მილიონი დოლარის კონტრაქტი გააფორმა Wynn Records-თან და Salita Promotions-თან, რომელიც მისი მომდევნო ორი წლის კარიერას განსაზღვრავს. ეს გარიგება, ქალთა კრივის ისტორიაში ყველაზე მომგებიანი, იმ დროს დაიდო, როდესაც შილდსის უნიკალურობა არასოდეს ყოფილა ასეთი აშკარა და მნიშვნელოვანი. ისევე როგორც მისი, როგორც „დიდი ამერიკელი მძიმეწონოსანის“ აღზევება, გარკვეულწილად გაბერილია მამაკაცთა კრივში „დიდი ამერიკელი მძიმეწონოსანის“ „სიკვდილის“ გამო, შილდსის უნარი, თავად მიიღოს გადაწყვეტილებები და იყოს საკუთარი თავის უფროსი, უფრო ხმამაღლა ჟღერს მისი მრავალი თანატოლის მიერ ჯეიკ პოლთან და მის Most Valuable Promotions (MVP) ორგანიზაციასთან კონტრაქტების გაფორმების ფონზე. სინამდვილეში, ბოლო წლებში MVP ქალთა კრივის ერთგვარ „ერთ ფანჯრად“ იქცა, რაც არამხოლოდ MVP-ის ინვესტიციის დასტურია ქალთა სპორტში, არამედ ნიშანი იმისა, რომ კრივში მხოლოდ რამდენიმე ქალს აქვს ძალა და თავდაჯერებულობა, რომ ლიდერობდეს და არ იყოს მიმდევარი. ერთ-ერთი ასეთი ქალია კლარესა შილდსი. „არ ვფიქრობ, რომ რაიმე ცუდი იყო იმაში, რაც იმ გოგოებმა გააკეთეს,“ – ამბობს ის Uncrowned-ს. „მეც შემეძლო იგივე გამეკეთებინა [გამომეწერა კონტრაქტი MVP-სთან], მაგრამ უბრალოდ მომწონს იმის ცოდნა, რომ როცა რამეს ვაღწევ, ეს იმიტომ ხდება, რომ მე თვითონ გავაკეთე. არ მომწონს განცდა, რომ ჩემი მძიმე შრომისთვის მთელ კრედიტს სხვები მიიღებენ. „პარტნიორი არ მაწუხებს. Salita Promotions ჩემი ერთ-ერთი უმსხვილესი პარტნიორია ბოლო ცხრა წლის განმავლობაში. მას [დიმიტრი სალიტას, შილდსის პრომოუტერს] შესაძლოა არ ესმოდა ჩემი ხედვა სილამაზისა და სიძლიერის თვალსაზრისით, მაგრამ ახლა ნამდვილად ესმის. ვიცი, როდესაც პირველად მივაწოდე ჩემი იმიჯი, მან თქვა: „კლარესა, არ ვიცი.“ მაგრამ მე ვუპასუხე: „არა, მენდეთ, ეს ნამდვილად ის არის.“ სალიტას შესაძლოა თავიდან არ ესმოდა ხედვა, მაგრამ კრივი და მოკრივეები კარგად ესმოდა. სალიტა თავად იყო ყოფილი პროფესიონალი და 2004 წლიდან 2013 წლამდე, სანამ პენსიაზე გავიდოდა, რეგულარულად გამოდიოდა ნიუ-იორკის რინგებზე. მან მსოფლიო ტიტულისთვისაც კი იბრძოლა ამირ ხანის წინააღმდეგ 2009 წელს. მაგრამ ამაზე მეტად, სალიტამ იცოდა ქალთა კრივი. მან იცოდა, პირველ რიგში, რომ ის არსებობდა და თავისი ადგილი ეკუთვნოდა – რაც მაშინ ყველა მოკრივეს არ სურდა ეღიარებინა – და მან იცოდა, თუ როგორი იყო ქალისთვის სპორტში გზის გაკვლევა 90-იანი წლების ბოლოსა და 2000-იანი წლების დასაწყისში. მან ეს ძირითადად იცოდა კიშა სნოუსთან მისი ახლო ურთიერთობის გამო, რომელიც ქალთა შორის მძიმე წონის „ოქროს ხელთათმანების“ ჩემპიონი იყო და „სპარინგებში მამაკაცებს ნოკაუტში აგდებდა“ ბრუკლინის Starrett City Boxing Club-ში. სწორედ იქ ისწავლეს კრივი სალიტამ და სნოუმ და ხშირად ერთადაც ატარებდნენ დროს. იქ სალიტამ, უკრაინელმა თეთრკანიანმა ებრაელმა, დაინახა, თუ რაოდენ მძიმე შრომა უწევდა სნოუს, ნიუ-იორკელ შავკანიან გოგონას, მხოლოდ იმისთვის, რომ დაენახათ და მან