კრისტიან სპიკმენის „სანდერლენდიდან“ წასვლის დადასტურებამ და დროულობამ ბევრი გააკვირვა პარასკევს შუადღისას. მის „სანდერლენდში“ დატოვებულ მემკვიდრეობაზე უფრო მეტად განხილვის ღირსი მხოლოდ ის იყო, თუ რას გამოიწვევდა მისი წასვლა — ისევე როგორც რა პრეცედენტს შექმნიდა ჩვენს უახლეს ისტორიაში ასეთი მნიშვნელოვანი ფიგურის გამოსვლა. ნებისმიერი გონივრული შეფასებით, სპიკმენის მოღვაწეობა „სინათლის სტადიონზე“ წარმატებულად უნდა მივიჩნიოთ; მართლაც, თუ ერთადერთი არსებითი კითხვა, რომლითაც ის უნდა შევაფასოთ, არის: „დატოვა თუ არა მან „სანდერლენდის“ AFC უფრო ჯანსაღ, კონკურენტუნარიან და პროგრესულ კლუბად, ვიდრე ის იყო მისი მოსვლისას?“, მაშინ ეს თითქმის უაზრო კითხვაა. ყველაფერი სწორად გააკეთა თუ არა მან „სინათლის სტადიონზე“ ხუთწლიანი მოღვაწეობის განმავლობაში? რა თქმა უნდა, არა. მიიღო თუ არა მან ხანდახან არაპოპულარული და ზოგჯერ მცდარი გადაწყვეტილებები მოთამაშეების შერჩევისას, ასევე დატოვა თუ არა ადამიანები იმედგაცრუებული მისი საჯარო განცხადებებით? დიახ. გაამართლა თუ არა მიზანმა — პრემიერ ლიგაში ადგილის მოპოვებამ — საშუალებები? უდავოდ, და რაც მთავარია, ყოველთვის ვგრძნობდი, რომ მისი კომენტარები მედიაში ბუნდოვნად აღიქმებოდა, რადგან სინამდვილეში ის მშვიდი, გაწონასწორებული და ეფექტური მოსაუბრეა — ეს ნამდვილად შევამჩნიე გულშემატკივართა ფორუმზე მის გამოსვლისას, რეჟის ლე ბრისის დანიშვნის შემდეგ. დრო ძალიან კეთილგანწყობილი იქნება სპიკმენის მემკვიდრეობის მიმართ უერსაიდზე, მაგრამ ახლა, როცა ფლორან ჟისოლფია სათავეში და ჩვენი ბოლოდროინდელი სტრუქტურის ერთ-ერთი საკვანძო კომპონენტი წავიდა, „სანდერლენდის“ AFC-ის ახალი ვერსია გაუმკლავდება დარჩენილ კამპანიას და ლე ბრისი, შესაძლოა, სხვა სტანდარტებით შეფასდეს — რაც, ვფიქრობ, პოტენციურად საშიში შეიძლება იყოს. ნამდვილად ვიმედოვნებ, რომ წინსვლისას, ის სიცარიელე, რომელსაც სპიკმენი ტოვებს, არ გამოიწვევს არასტაბილურობას, სამომავლო დაგეგმვის ნაკლებობას და იმ სახის გაურკვევლობას, რასაც ნებისმიერ ფასად უნდა ავარიდოთ თავი. ბევრი ითქვა კირილ ლუი-დრეიფუსის ამბიციაზე და მის მზაობაზე, მიიღოს გაბედული გადაწყვეტილებები უწყვეტი პროგრესის უზრუნველსაყოფად, მაგრამ მე ასევე ვფიქრობ, რომ სიფრთხილის ნოტა უნდა გაისმოდეს. „სისასტიკე“ — როგორი ფორმითაც არ უნდა გამოვლინდეს ის — ფეხბურთის წრეებში ხშირად საშიშია და როგორც ვხედავთ პრემიერ ლიგაში განხორციელებული ზოგიერთი, გულწრფელად რომ ვთქვათ, კარიკატურული გათავისუფლებებისა და პანიკური დანიშვნების მაგალითზე, მფლობელის მიერ ძალის დემონსტრირება (ზოგჯერ იმ შეცდომის გამოსასწორებლად, რომელიც არასდროს უნდა დაშვებულიყო) სავსეა პოტენციური ხარვეზებით. ის, რაც ხშირად ცივ, რკინისებრ მიდგომად გამოიყურებოდა დაქირავებისა და გათავისუფლების მიმართ, შესაძლოა, „ჩელსისთვის“ მუშაობდა, როცა რომან აბრამოვიჩის რუბლები „ლურჯებს“ დომინირების წინა პლანზე აყენებდა, მაგრამ ჩვენ სხვანაირები ვართ — ან ასეთები უნდა ვიყოთ — და მე არ მინდა ვიფიქრო, რომ სპიკმენის წასვლა ქაოტური მიდგომის დასაწყისს მოასწავებს, რომელიც საბოლოოდ ისეთ ტურბულენტობას გამოიწვევს, რისგანაც გაქცევას ვცდილობდით. სეზონის კატაკლიზმური დასასრულის გარდა, ლე ბრისის პოზიცია მყარი უნდა იყოს. ის ჩემს ცხოვრებაში „სანდერლენდის“ ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი მთავარი მწვრთნელის დანიშვნა იყო. მან ხელი შეუწყო ერთიანობის განცდის შექმნას, რაც იშვიათად გვინახავს, და სწრაფად წინ წაგვწია, ხოლო მისი მშვიდი, გაწონასწორებული და შეუვალი პიროვნება იდეალურად ერგება ჩვენს კლუბს. დიახ, შესაძლოა, ცოტა სამუშაო გვქონდეს ლიგაში და დაცვითი ფეხბურთიდან უფრო პოზიტიურ მიდგომაზე გადავინაცვლოთ, მაგრამ არავის შეეპაროს ეჭვი, რომ 2025/2026 წლის სეზონს აქვს პოტენციალი, იყოს დასამახსოვრებელი „სანდერლენდისთვის“, და ჩვენი მთავარი მწვრთნელი ამაში ისეთივე საკვანძოა, როგორც მისი ნებისმიერი ფეხბურთელი. შესაძლოა, აქ მარტო ვლაპარაკობ, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ თირკმელს გავყიდდი, რათა „სანდერლენდი“ ევროპაში ასპარეზობდეს, არ ვჩქარობ. წითელ-თეთრი ფანობის ოცდაათ წელიწადში საკმარისი აღმასვლა და დაცემა განმიცდია და გულწრფელად შემიძლია ვთქვა, რომ არ მესმის ზოგიერთ წრეში არსებული სასოწარკვეთა, რომ გარკვეული ამოცანები კონკრეტულ დრომდე ან თარიღამდე შესრულდეს. ამჟამად, მოხარული ვარ, რომ კლუბი არის სტაბილური და კონკურენტუნარიანი უმაღლესი ლიგის გუნდი და იმედია, შეიმუშავებს თამაშის სტილს, რომელიც საბოლოოდ საშუალებას მოგვცემს ცხრილის ზედა ნაწილში ვიბრძოლოთ. მტკიცედ მჯერა, რომ ლე ბრისი შეიძლება იყოს ის ადამიანი, ვინც ამ პროცესს გაუძღვება და მე მხოლოდ იმ შემთხვევაში დავუჭერ მხარს ცვლილებას, თუ კლუბის რადარზე ნამდვილი გაუმჯობესება გამოჩნდება — რაც არანაირად არ არის გარანტირებული. ყველასთვის — გულშემატკივრებისთვისაც და მფლობელისთვისაც — მოთმინება და დაგეგმვა არის საკვანძო სიტყვები. ისევე, როგორც ლე ბრისმა თქვა, რომ ჩვენ არ ვითამაშებთ სხვა გუნდების მსგავსად, რადგან „ჩვენ ვართ სანდერლენდი და მე ვარ რეჟის ლე ბრისი“, შესაძლოა, მსგავსი აზროვნება: „ჩვენ არ ვმართავთ ჩვენს პერსონალს უოტფორდის ან ნოტინგემ ფორესტის მსგავსად“, უნდა მიიღონ დირექტორთა საბჭოს წევრებმა. ჩვენი გრძელვადიანი სტაბილურობისა და უმაღლეს ლიგაში პერსპექტივების გათვალისწინებით, ეს ნამდვილად ჭკვიანური ნაბიჯი იქნება.