მარკ კიუბანი განმარტავს, რატომ არის ტანკინგი NBA-ში ახლა „უარესი“ და გუნდისთვის უფრო რთული სტრატეგია. პირველი: კოლეჯის კალათბურთელები პროფესიონალები არიან. მათ უხდიან შესრულებისთვის და არა მხოლოდ პოტენციალისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ NBA აფასებს ახალგაზრდა მოთამაშეებს, რომლებიც განაგრძობენ განვითარებას, ისინი ახლა თამაშობენ უფრო დიდ, უკეთეს და მაღალი კალათბურთის ინტელექტის (BBIQ) მქონე მოთამაშეებთან, რადგან უმეტესობა კოლეჯში რჩება მანამ, სანამ ანაზღაურებას მიიღებს. მეორე: ახალგაზრდა მოთამაშეები ბევრად უფრო დახელოვნებულები არიან, ვიდრე 10 წლის წინ. ყველა ბავშვი იმეორებს იმას, რასაც YouTube-ზე ხედავს და მათ ჰყავთ პირადი მწვრთნელები. უნარების დონე გაგრძელდება გაუმჯობესება. დღეს მარტივად შეიძლება იპოვოთ თამაშის შემცვლელი ახალგაზრდა ტალანტები. მესამე: მეორე „ფარდამ“ (2nd apron) და ახალმა კოლექტიურმა ხელშეკრულებამ (CBA) ვეტერანებით გუნდის მშენებლობა სერიოზულად გაართულა. წარსულში, გუნდს შეეძლო ჰყოლოდა რამდენიმე მაქსიმალური კონტრაქტის მოთამაშე (მაგ., ხელფასის ჭერის 35%), და თუ ერთ-ერთი რაიმე მიზეზით დასუსტდებოდა, გადასახადი არ იყო დამღლელი და არ იყო რთული დრაფტის, გაცვლისა და „ფარდის“ (apron) გამოკლევები. ახლა მოთამაშეები არ იღებენ 35%-იან კონტრაქტს, თუ ისინი პიკში არ არიან კონტრაქტის განმავლობაში, ან, ეს არის ერთ- ან ორწლიანი გარიგება, შესაძლოა მეორე წელში ან შემდგომში ნაწილობრივი გარანტიით. სწორედ ამიტომ გაძნელდა მაქსიმალური კონტრაქტების მქონე მოთამაშეების გაცვლა. გუნდებს არ სურთ ასეთი კონტრაქტები, გარდა იმ შემთხვევებისა, თუ ისინი თავიანთი პრობლემური კონტრაქტებიდან თავის დაღწევას ცდილობენ, თავისუფალი აგენტების მოპოვება უჭირთ, ან მომავალი წლისთვის ხელფასის მინიმალურ ზღვარზე ქვემოთ არიან. დაფიქრდით: თუ მეორე „ფარდა“ (apron) არის 207 მილიონი დოლარი, ხოლო სუპერ მაქსიმალური კონტრაქტი თითქმის 60 მილიონი. დავუმატოთ მეორე მაქსიმალური კონტრაქტი 58 მილიონზე. ეს ნიშნავს, რომ 13 მოთამაშის მოსაწერად 90 მილიონ დოლარზე ნაკლები რჩება. და გაქვთ შემცირებული გამონაკლისები მოთამაშეების მოსაწერად. ამიტომ, უმეტესად გუნდები მინიმალური ხელფასებით და შესაძლოა ნაწილობრივი გადასახადის გადამხდელის Mid-Level Exception (MLE) ვარიანტს იყენებენ. ორი მაქსიმალური კონტრაქტის მოთამაშით, თქვენ უკეთესად უნდა ცდილობდეთ პლეი ოფში შორს გასვლას. ამიტომ აწერთ ხელს უფრო გამოცდილ მოთამაშეებს, რომლებიც სხვა გუნდებმა არასწორად შეაფასეს ან ვერ მიიღეს ის კონტრაქტი, რასაც ელოდნენ. შემდეგ კი იმედოვნებთ. თუ თქვენი ორი მაქსიმალური მოთამაშიდან ერთი ცუდად თამაშობს ან ტრავმას იღებს, ახლა პრობლემები გაქვთ. იმედოვნებთ, რომ ტრავმირებული მოთამაშე დაბრუნდება მანამ, სანამ საერთოდ გამოხვალთ თამაშიდან. თუ ის ვერ ბრუნდება, ერთადერთი ჭკვიანური რამ, რაც უნდა გააკეთოთ, არის ტანკინგი. ეს არის ერთადერთი გზა თქვენი გუნდის რეალურად გასაუმჯობესებლად, რადგან თქვენ ხართ მეორე „ფარდასთან“ (apron) ან მის მახლობლად. რაც იმას ნიშნავს, რომ უზარმაზარი პრემია ენიჭება დიდ მოთამაშეებს მათი სადებიუტო კონტრაქტებით (rookie deals). და ამ დიდ მოთამაშეების სადებიუტო კონტრაქტებით მოსაპოვებლად გზა არის ტანკინგი და იმედი, რომ ლატარიის ღმერთები თქვენს მხარეს იქნებიან. და ბოლოს, კიუბანის თქმით, ყველაზე უარესი, რასაც NBA აკეთებს, არის ის, რომ თუ არ მოატყუებთ თქვენს გულშემატკივრებს იმის შესახებ, თუ რას აკეთებთ – მიუხედავად იმისა, რომ მათთვის ეს აშკარაა – ჯარიმდებით. და გემუქრებიან დრაფტის არჩევნების დაკარგვით. „რამდენიმე წლის წინ, დაახლოებით ერთი კვირის განმავლობაში ტანკინგს ვეწეოდით და მე 600 ათასი დოლარით დამაჯარიმეს. ეს ხუმრობაა. თქვენ არ შეგიძლიათ უთხრათ სიმართლე თქვენს გულშემატკივრებს“, - აცხადებს მარკ კიუბანი.