ნეიგლის ოჯახის მიერ მოწოდებული ინფორმაციით, 2025 წლის იანვარში, ექიმ კაილ ნეიგლის ქალიშვილი, სილვი, თავის სათხილამურო გუნდთან ერთად ვარჯიშობდა, როდესაც ბილიკიდან გადავარდა და 6 მეტრის სიმაღლის ფერდობზე დაგორდა. სილვიმ თავის ტვინის ტრავმა მიიღო და ერთი თვე საავადმყოფოში გაატარა. ახლა, ერთი წლის შემდეგ, ის კვლავ თხილამურებზე დგას და შეჯიბრებებს უბრუნდება. 2025 წლის 22 იანვრის ღამეს, ექიმ კაილ ნეიგლის ქალიშვილი, სილვი, ვაშინგტონში, სნოკუოლმის უღელტეხილთან ახლოს, თავის სათხილამურო გუნდთან ერთად ვარჯიშობდა. როდესაც ის ტყის დაღმართზე სრიალებდა, მოულოდნელად მოხდა წარმოუდგენელი. „ის ბილიკიდან გადავარდა და 6 მეტრის სიმაღლის ფერდობზე დაგორდა“, - უამბობს ჟურნალ „PEOPLE“-ს მისი მამა, რომელიც სიეტლის ბავშვთა საავადმყოფოს ორთოპედი და სპორტული მედიცინის ექიმია. „მისი თანაგუნდელებმა და მწვრთნელმა მისი მდგომარეობა სტაბილიზაცია მოახდინეს და 911-ში დარეკეს“. იმ დროს 14 წლის გოგონა არ რეაგირებდა, მაგრამ დამოუკიდებლად სუნთქავდა. მისმა თანაგუნდელების მშობლებმა და მწვრთნელებმა სასწრაფო დახმარების ბრიგადას ბილიკზე მისვლაში დაეხმარნენ, რათა მისი ევაკუაცია მოეხდინათ და ბილიკის დასაწყისში მიეყვანათ. იქიდან ის სასწრაფო დახმარების მანქანით გადაიყვანეს, ინტუბაცია ჩაუტარდა და სნოკუოლმის უღელტეხილზე გადაიყვანეს, საიდანაც ვერტმფრენით სიეტლის „ჰარბორვიუს“ სამედიცინო ცენტრში გადააფრინეს. „რამდენიმე სკანირების შემდეგ, საბოლოოდ გავიგეთ, რომ მას ჰქონდა რამდენიმე სისხლჩაქცევა ტვინში და დიფუზური აქსონური დაზიანება, ნეირონების მძიმე დაზიანება ტვინის სხვადასხვა უბანში“, - განმარტავს ექიმი ნეიგლი. ექიმმა ნეიგლმა ავარიის შესახებ პირველად მაშინ გაიგო, როდესაც სამსახურიდან სახლში დაბრუნდა. მან რამდენიმე ზარი მიიღო მისი გუნდის მშობლებისგან, მაგრამ არ იცოდა ბევრი რამ, გარდა იმისა, რომ სილვი ფერდობზე დაგორდა. „ჩემი პირველი რეაქცია იყო ღრმა შფოთვა და შიში მუცელში“, - ამბობს ის. „მაშინვე ვცადე დავკავშირებოდი მის დედას, ჩემს მეუღლეს ენს, რომელიც იმ დროს თავის წიგნის კლუბთან ერთად იყო. ასევე დავიწყე სწრაფი ჩანთის ჩალაგება ღამისთევისთვის და საავადმყოფოსკენ გავემართე.“ მან და მისმა მეუღლემ სილვის საავადმყოფოში დაასწრეს. შემდეგ მათ შეძლეს მისი გადაუდებელი დახმარების განყოფილებაში შეხვედრა და ერთი მათგანი ყოველთვის მასთან იყო, სანამ ის საავადმყოფოში იმყოფებოდა. „ეს იყო საშინელი ღამე და მომდევნო რამდენიმე დღე“, - აღიარებს ექიმი ნეიგლი. სილვი რამდენიმე დღე ინტუბირებული იყო და ექსტუბაციის შემდეგაც არ რეაგირებდა. ავარიიდან დაახლოებით ერთი კვირის შემდეგ, მას შეეძლო რაიმეზე თითის დადება, თუკი მას სურდა, და რამდენიმე დღის შემდეგ, მას შეეძლო რამდენიმე „ძალიან რბილი“ სიტყვის თქმა. მეორე კვირის განმავლობაში, სილვიმ შეძლო რამდენიმე ნაბიჯის გადადგმა საწოლიდან მშობლების ან ექთნების და ფიზიოთერაპევტების დახმარებით. „ჰარბორვიუს“ პერსონალი იმდენად მხარდამჭერი და ყურადღებიანი იყო იმ პირველი რამდენიმე დღის განმავლობაში, როდესაც არავინ იცოდა, როგორი იქნებოდა შედეგი, ან გაიღვიძებდა თუ არა, ილაპარაკებდა, თავის თავს გამოკვებავდა ან ისევ ივლიდა, რომ აღარაფერი ვთქვათ მის ჩვეულ პიროვნებაზე“, - ამბობს ექიმი ნეიგლი. „ისინი ძალიან ყურადღებიანნი იყვნენ, რომ ის კომფორტულად ეგრძნო თავი, ან ჩვენ, მშობლებს, გვანუგეშებდნენ, რადგან ჩვენს ემოციებს ვმართავდით იმის ფონზე, რაც ხდებოდა.“ ნეიგლის ოჯახის მიერ მოწოდებული ინფორმაციით, „ჰარბორვიუში“ ერთი კვირა-ნახევრის გატარების შემდეგ, სილვი გადაიყვანეს სიეტლის ბავშვთა საავადმყოფოს სტაციონარული რეაბილიტაციის განყოფილებაში. ექიმ ნეიგლს ახსოვს, რომ „ძალიან აღელვებული“ იყო ამ ნაბიჯით, რადგან ეს მიუთითებდა, რომ სილვი კარგად იყო და შეეძლო რეაბილიტაციის აქტივობებში მონაწილეობა. ეს ასევე მნიშვნელოვანი იყო შეშფოთებული მამისთვის, რომელიც იმავე საავადმყოფოში მუშაობდა და სწავლობდა. მათ კიდევ ორი ​​ნახევარი კვირა გაატარეს სიეტლის ბავშვთა საავადმყოფოში, სადაც სილვიმ ხელახლა ისწავლა სიარული, თმის დაბანა, დამოუკიდებლად ჩაცმა, უფრო გარკვევით საუბარი და ინფორმაციის გადამუშავება. მას დღეში მინიმუმ სამი საათი ინტენსიური თერაპია ჰქონდა და ძალიან ბევრს მუშაობდა თავისი შესაძლებლობების აღსადგენად. „ბავშვთა საავადმყოფოში ჩასვლის შემდეგ, მან ახალი მოგონებების ფორმირება დაიწყო და იქიდან პროგრესირებდა. სტაციონარული რეაბილიტაციის გუნდი (ექიმები, ექთნები, ოკუპაციური თერაპევტები, ფიზიოთერაპევტები, მეტყველების თერაპევტები, ნეიროფსიქოლოგები) ასევე გამორჩეულები იყვნენ — მზრუნველები, კომპეტენტურები და მომთმენები“, - ამბობს ექიმი ნეიგლი. „ვერასოდეს შევძლებ მათ საკმარისად მადლობა გადავუხადო.“ „ისინი მხარს გვიჭერდნენ ჩვენ, მშობლებს, როდესაც ვცდილობდით მაქსიმალურად დავხმარებოდით მას „საშინაო დავალებებში“ და გაგვევლო მისი ტრავმის გამოცდილება და ჩვენი წუხილი იმის შესახებ, თუ როგორ წავიდოდა მისი გამოჯანმრთელება“, - განაგრძობს ის. „საწოლის იმ მხარეს ყოფნამ ნამდვილად დამანახა, თუ რისი გაკეთება შეუძლია ბავშვთა საავადმყოფოს და მეამაყებოდა ამ ორგანიზაციისთვის მუშაობა.“ სილვი საბოლოოდ ერთი სრული თვე იყო ჰოსპიტალიზებული და მერვე კლასის ხუთი სრული კვირა გააცდინა. სახლში დაბრუნების შემდეგ, ის ნახევარ განაკვეთზე დადიოდა სკოლაში, შემდეგ კი თანდათან გაზარდა პირისპირ გაკვეთილების რაოდენობა მომდევნო თვის განმავლობაში. ექიმ ნეიგლს ის დრო „წარმოუდგენლად რთულად“ ახსოვს. ის ამბობს, რომ მან და მისმა მეუღლემ გაურკვევლობა სილვის მხარდაჭერით და ერთმანეთის გვერდით დგომით, ასევე სახლში მყოფი შვილის, სემის გვერდით ყოფნით გადალახეს. „იყო შიში. იყო წუხილი. იყო მწუხარება ყველა ეტაპზე“, - ამბობს ის. „იყო სიხარულის მომენტებიც, როდესაც მან მიაღწია რაღაცას.“