ჰეივარდ ჰილზში, კალიფორნიის შტატის ქალაქ ოკლენდის სამხრეთით გაზრდილი მელორი დანკანი ბავშვობიდან ჰიბრიდული ცხოვრების სტილით ცხოვრობდა. სამუშაო დღეებს სკოლაში ატარებდა, გაურბოდა საშინაო დავალებებს, არღვევდა გაკვეთილებს და უსიამოვნებაშიც ეხვეოდა. შაბათ-კვირას კი ტაჰოს ტბის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე მდებარე სათხილამურო კურორტ „ალპაინ მიდოუსში“ მეგობრებთან ერთად კლდეებიდან ხტუნვაში და ფაფუკი თოვლზე სრიალში ატარებდა. ყოველ კვირას ბაბუასთან სადილობდა, ფეხბურთს უყურებდა და ჯაზს უსმენდა. „შევეგუე იმ აზრს, რომ სათხილამურო ინდუსტრიაში ყოველთვის ვერ ვჯდები“, — ამბობს დანკანი, პროფესიონალი მოთხილამურე, ჯილდოს მფლობელი კინორეჟისორი, მეწარმე და საქსოფონისტი. „მე ვცხოვრობ პორტლენდში და მიყვარს ქალაქური ცხოვრება, მუსიკა და ხელოვნების ინტეგრაცია ჩემს საქმიანობაში. მრავალფეროვანი გამოცდილების ქონა მეხმარება ვიყო უფრო კრეატიული ყველაფერში, რასაც ვაკეთებ.“ დანკანისთვის ჯაზი და თხილამურები განუყოფლად იყო დაკავშირებული ბავშვობიდანვე. მან საქსოფონზე დაკვრა მესამე კლასში დაიწყო, ჯგუფურ გაკვეთილზე, შთაგონებული ჩარლი პარკერის ალბომის ყდით, რომელიც ბაბუასთან ნახა. „სიმღერის დამახსოვრება და დაკვრა შემეძლო, მაგრამ მუსიკის კითხვა არ ვიცოდი“, — ამბობს 33 წლის დანკანი. „ეს დიდწილად დღესაც ასეა. დღემდე არ შემიძლია კარგად ნოტების კითხვა, მაგრამ საქსოფონზე დაკვრა მაშინვე შემიყვარდა.“ საქსოფონის სწავლასთან ერთად, დანკანი თხილამურებზეც ვითარდებოდა. მან თხილამურებზე სრიალი 18 თვის ასაკში ისწავლა, მოგვიანებით კი მშობლები მას მთაზე ტოვებდნენ, როგორც ფაქტობრივ საბავშვო ბაღში. რვა წლის ასაკში ოჯახის მეგობარმა „ალპაინ მიდოუსის“ განვითარების პროგრამა ურჩია და მანაც თხილამურებზე სრიალს უფრო სერიოზულად მოჰკიდა ხელი. 13 წლისთვის ის თავის დივიზიონში მეორე ადგილზე იყო, რამაც ტაჰოს ტბასთან მდებარე კერძო სკოლა „შუგარ ბოულ აკადემიაში“ სტიპენდია მოუტანა, სადაც აქცენტი თხილამურებზე იყო გაკეთებული. საქმეები რომ სხვანაირად წასულიყო, დანკანი შესაძლოა ამ თვეში ოლიმპიური მედლისთვის ეჯიბრებოდა. „ჩემი ამბიცია იყო, რომ ქვეყნის ერთ-ერთი საუკეთესო ვყოფილიყავი, ოლიმპიადაზე ოქროს მედალი მომეგო, თუნდაც ეს ახლა თამამად ჟღერდეს“, — ამბობს დანკანი. „ჩემს კლასში დაახლოებით 10 ბავშვი იყო. კამპუსში ვცხოვრობდით და ყველაფერი ძალიან რეგლამენტირებული იყო, რაც იმ დროს შემზღუდავად მეჩვენებოდა. მაგრამ თითქმის ყოველდღე ვსრიალებდით, რაც ფორმაში მინარჩუნებდა. ათი წლის განმავლობაში შეჯიბრებები იყო ჩემი მთელი ცხოვრება.“ ფერდობებზე კომფორტულად ყოფნის მიუხედავად, დანკანი სკოლაში ყოველთვის ვერ ეგუებოდა. ის იყო ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ბავშვთაგან, ვინც ჰიპ-ჰოპს, სოულს, ფანკს და ჯაზს უსმენდა. მას ასევე სარეკორდო ლეიბლზე პროდიუსერად მუშაობაზე ოცნებობდა. „მემახსოვრება მამაჩემი უსმენდა სტივი უანდერს, მერვინ გეის და Kool & The Gang-ს“, — ამბობს დანკანი, „და დის ჰიპ-ჰოპ CD-ებს ვიპარავდი, მაგრამ საკუთარი გემოვნება მხოლოდ მას შემდეგ განვავითარე, რაც სახლიდან წამოვედი.“ ამერიკის შეერთებული შტატების სათხილამურო გუნდთან ერთად უმაღლეს დონეზე ასპარეზობის მიზნით, დანკანი ვერმონტის უნივერსიტეტში ჩაირიცხა, სადაც ქვეყნის ერთ-ერთი საუკეთესო საუნივერსიტეტო პროგრამაა. თუმცა, გუნდში ვერ მოხვდა და სპორტისგან თავის დანებება გადაწყვიტა. ერთი წლის შემდეგ, მეგობრებმა ის კვლავ ფერდობებზე დააბრუნეს და დანკანს დაკავშირება არ დასჭირვებია. „როდესაც შეჯიბრებებს შევეშვი, თითქოს ხელახლა ვსწავლობდი თხილამურებზე სრიალს“, — ამბობს დანკანი, „კარების გარეშე, ისეთი შეგრძნება იყო, თითქოს სულიდან ვუკრავდი მუსიკას, ვმიედინებოდი იმასთან ერთად, რაც ბუნებრივად მეჩვენებოდა. მოგვიანებით მეგობარმა მითხრა, რომ ნოტებიდან დაკვრა თხილამურებზე უკან სრიალის სწავლას ჰგავს. ჯერ უნდა ისწავლო სულიდან სრიალი.“ პირველად, დანკანმა იგრძნო შესაბამისობა მუსიკასა და სრიალის მისეულ ხედვას შორის: არავის შეეძლო ეთქვა მისთვის, სად უნდა წასულიყო ან რა გაეკეთებინა. „მთავარი იყო ახალი ადგილების შესწავლა, გულის კარნახის მიყოლა, ადაპტაცია და იმის დანახვა, რასაც ბუნება გაძლევდა, ეს არ უნდა ყოფილიყო ერთგვაროვანი [გიგანტური სლალომის] მოსახვევები დაშვების ხაზზე“, — ამბობს დანკანი. „ეს ისევეა, როგორც ჯაზი. უსმენ იმას, რაც ხდება, რათა სიმღერა წინ წაიწიოს. „ჯაზი არის დისრუპციული ჟანრი, რომელიც ყოველთვის არ მიჰყვება წესებს, ეს არის იმპროვიზაციული რამ. ყოველთვის არ უკრავ სწორ ნოტებს ან არ რჩები იმავე ტონალობაში, როგორც სხვები. ორივე გაძლევს გამოხატვის უსაზღვრო შესაძლებლობებს.“ 2019 წელს დანკანმა პირველი სათხილამურო სპონსორის კონტრაქტი გააფორმა, რაც მის კარიერაში დიდი ნაბიჯი იყო. დრო თითქმის იდეალური აღმოჩნდა, რადგან ბექქანთრი სრიალი – მისი ძირითადი დისციპლინა – პანდემიის დროს უპრეცედენტოდ პოპულარული გახდა, ბევრი მოთხილამურე ეძებდა უსაფრთხო გზებს გარეთ გასვლისა და თავისუფლების შეგრძნებისთვის. მან ასევე საკუთარი კრეატიული სააგენტოც გახსნა, რომელიც ფოკუსირებულია გაყიდვებზე, მარკეტინგსა და კინოპროექტებზე. „კრეატიულობა მხოლოდ მუსიკა და ხელოვნება არ არის, ეს არის ის, თუ როგორ ასულდგმულებ იდეას“, — ამბობს დანკანი. „მეწარმეობა არის ერთ-ერთი საუკეთესო გზა, რაც აღმოვაჩინე შემოქმედებითობის გამოსავლენად, ბიზნესის შექმნის, ფორმირებისა და ჩამოყალიბების ახალი გზების ძიებით. ეს ჩემი კრეატიულობის გამოხატულებაა.“ დანკანმა ინდუსტრიისადმი თავისი ახალი ხედვით ყურადღება მიიპყრო. მიუხედავად იმისა, რომ ის ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან შავკანიან პროფესიონალ მოთხილამურეთაგან იყო, მას სურდა, რომ მისი ნამუშევარი თავად ლაპარაკობდა მის მაგივრად. „მირჩევნია საქმეებით ვაკეთო რამე, ვიდრე მათზე ვილაპარაკო“, — ამბობს ის. „მე ვცხოვრობ შავკანიანის გამოცდილებით, მაგრამ შავკანიანობა არ განმსაზღვრავს, როგორც მოთხილამურეს.“ მისმა ჯილდოს მფლობელმა მოკლემეტრაჟიანმა ფილმმა „Blackcountry Journal“, წარმო