მელორი დუნკანის ჰიბრიდული ცხოვრება: მუსიკა, ხელოვნება და თავისუფლება თოვლზე

ჰეივარდ ჰილზში, კალიფორნიის ოკლენდის სამხრეთით გაზრდილი მელორი დუნკანი ბავშვობიდანვე ჰიბრიდული ცხოვრების წესით ცხოვრობდა. სამუშაო დღეებს სკოლაში ატარებდა, გაურბოდა საშინაო დავალებებს, არღვევდა გაკვეთილებს და უსიამოვნებებში ეხვეოდა. შაბათ-კვირას კი ტაჰოს ტბის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე მდებარე სათხილამურო კურორტ Alpine Meadows-ზე კლდეებიდან ხტუნვასა და მეგობრებთან ერთად ფხვიერ თოვლზე სრიალს უთმობდა. ყოველ კვირას ბაბუასთან ვახშმობდა, ფეხბურთს უყურებდა და ჯაზს უსმენდა. „შევეგუე იმას, რომ ყოველთვის არ ვჯდები სათხილამურო ინდუსტრიაში,“ – ამბობს დუნკანი, პროფესიონალი მოთხილამურე, ჯილდოს მფლობელი კინორეჟისორი, მეწარმე და საქსოფონისტი. „პორტლენდში ვცხოვრობ და მიყვარს ქალაქის ცხოვრება, მუსიკა და ხელოვნების ინტეგრაცია ჩემს საქმიანობაში. მრავალი სხვადასხვა ტიპის გამოცდილება მეხმარება, რომ ყველაფერში უფრო კრეატიული ვიყო.“ დუნკანისთვის ჯაზი და თხილამურებით სრიალი ბავშვობიდანვე განუყოფლად იყო დაკავშირებული. საქსოფონზე დაკვრა მესამე კლასში, სასკოლო ორკესტრში დაიწყო, შარლი პარკერის ალბომის ყდით შთაგონებულმა, რომელიც ბაბუასთან ნახა. „სიმღერის დამახსოვრება და დაკვრა შემეძლო, მაგრამ ნოტების კითხვა არ ვიცოდი,“ – ამბობს 33 წლის დუნკანი. „ეს დიდწილად დღესაც ასეა. დღემდე არ შემიძლია კარგად ნოტებიდან დაკვრა, მაგრამ საქსოფონზე დაკვრა მაშინვე შემიყვარდა.“ საქსოფონის სწავლის პარალელურად, დუნკანი მოთხილამურის სახითაც ვითარდებოდა. თხილამურებზე სრიალი 18 თვის ასაკში ისწავლა, მოგვიანებით კი მშობლები მას მთაზე, დე ფაქტო საბავშვო ბაღში ტოვებდნენ. როდესაც რვა წლის იყო, ოჯახის მეგობარმა Alpine Meadows-ის განვითარების პროგრამა ურჩია და მან თხილამურებით სრიალს უფრო სერიოზულ დონეზე მიჰყო ხელი. 13 წლის ასაკში ის თავის დივიზიონში მეორე ადგილზე იყო, რამაც ტაჰოს ტბასთან მდებარე კერძო სკოლა Sugar Bowl Academy-ში, სადაც აქცენტი თხილამურებზე კეთდებოდა, სტიპენდია მოუტანა. საქმეები სხვანაირად რომ წარმართულიყო, დუნკანი შესაძლოა ამ თვეში ოლიმპიურ მედლისთვის იბრძოდა. „ჩემი ამბიცია იყო, რომ ქვეყნის ერთ-ერთი საუკეთესო ვყოფილიყავი, ოლიმპიადაზე ოქროს მედალი მომეგო, თუნდაც ეს ახლა გაბედულად ჟღერდეს,“ – ამბობს დუნკანი. „ჩემს კლასში დაახლოებით 10 ბავშვი იყო. კამპუსში ვცხოვრობდით და ყველაფერი ძალიან რეგლამენტირებული იყო, რაც იმ დროს მახრჩობდა. მაგრამ თითქმის ყოველდღე ვსრიალებდით, რაც ფორმაში მინარჩუნებდა. ათი წლის განმავლობაში რბოლა იყო ჩემი მთელი ცხოვრება.“ ფერდობებზე კომფორტულად ყოფნის მიუხედავად, დუნკანი სკოლაში ყოველთვის ვერ ეგუებოდა გარემოს. ის იმ მცირერიცხოვან ბავშვებს შორის იყო, ვინც ჰიპ-ჰოპს, სოულს, ფანკს და ჯაზს უსმენდა. ის ასევე ოცნებობდა, რომ ჩამწერი ლეიბლის პროდიუსერად ემუშავა. „მახსოვს მამაჩემი უსმენდა სტივი უანდერს, მარვინ გეის და Kool & The Gang-ს,“ – ამბობს დუნკანი, „და დის ჰიპ-ჰოპ CD-ებს ვიპარავდი, მაგრამ საკუთარი გემოვნება მანამ არ ჩამომიყალიბდა, სანამ სახლიდან არ წამოვედი.“ აშშ-ის სათხილამურო გუნდთან ერთად უმაღლეს დონეზე ასპარეზობის მიზნით, დუნკანი ვერმონტის უნივერსიტეტში ჩაირიცხა, სადაც ქვეყნის ერთ-ერთი საუკეთესო საუნივერსიტეტო პროგრამა მოქმედებდა. თუმცა გუნდში ვერ მოხვდა და სპორტისგან ჩამოშორება გადაწყვიტა. ერთი წლის შემდეგ მეგობრებმა ის კვლავ ფერდობებზე დააბრუნეს და დუნკანს არ დასჭირვებია დიდი დრო ხელახლა დასაკავშირებლად. „როდესაც რბოლა შევწყვიტე, ეს თხილამურებზე სრიალის ხელახლა სწავლას ჰგავდა,“ – ამბობს დუნკანი, „ჭიშკრების გარეშე, ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს სულიდან ვუკრავდი მუსიკას, ვმიედინებოდი ბუნებრიობის შეგრძნებით. მეგობარმა მოგვიანებით მითხრა, რომ ნოტებიდან დაკვრა უკუღმა სრიალის სწავლას ჰგავს. ჯერ უნდა ისწავლო სრიალი შენი სულიდან.“ პირველად, დუნკანმა მუსიკასა და სრიალის მის სასურველ სტილს შორის ერთგვარი შესაბამისობა იგრძნო: არავის შეეძლო ეთქვა მისთვის, სად უნდა წასულიყო ან რა უნდა გაეკეთებინა. „ეს ყველაფერი ახალი ტერიტორიების შესწავლას, გულისთქმის მიყოლას, ადაპტირებას და იმის დანახვას ეხებოდა, რასაც ბუნება გაძლევდა, არ იყო საჭირო ერთფეროვანი [გიგანტური სლალომის] მოხვევები დაღმართზე,“ – ამბობს დუნკანი. „ეს ჯაზის მსგავსია. უსმენ იმას, რაც ხდება, რათა სიმღერა წინ წაიწიოს. „ჯაზი არის დისრუპციული ჟანრი, რომელიც ყოველთვის არ მიჰყვება წესებს, იმპროვიზაციული რამ. ყოველთვის არ უკრავ სწორ ნოტებს ან არ რჩები იმავე ტონალობაში, როგორც ყველა სხვა. ორივე გაძლევს გამოხატვის უსაზღვრო შესაძლებლობებს.“ 2019 წელს დუნკანმა პირველ სათხილამურო სპონსორთან გააფორმა ხელშეკრულება, რაც მისი კარიერისთვის მნიშვნელოვანი ნაბიჯი იყო. დრო თითქმის იდეალური იყო, რადგან პანდემიის დროს ბექქანთრი თხილამურებით სრიალი – მისი ძირითადი დისციპლინა – უზარმაზარ პოპულარობას იძენდა, მრავალი მოთხილამურე ეძებდა უსაფრთხო გზებს გარეთ გასვლისა და თავისუფლების განცდისთვის. მან ასევე შექმნა საკუთარი კრეატიული სააგენტო, რომელიც გაყიდვებზე, მარკეტინგსა და კინოპროექტებზე იყო ორიენტირებული. „კრეატიულობა მხოლოდ მუსიკა და ხელოვნება არ არის, ეს არის იდეის გაცოცხლების გზა,“ – ამბობს დუნკანი. „მეწარმეობა არის ერთ-ერთი საუკეთესო გზა, რომელიც ვიპოვე კრეატიულობისთვის, ბიზნესის შექმნის, ფორმირებისა და ჩამოყალიბების ახალი ხერხების მოძიებისთვის. ეს ჩემი კრეატიულობის გამოხატულებაა.“ დუნკანმა ინდუსტრიის მიმართ თავისი ახალი პერსპექტივით ყურადღება მიიპყრო. მიუხედავად იმისა, რომ ის ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან შავკანიან პროფესიონალ მოთხილამურეთაგანი იყო, მას სურდა, რომ მისი ნამუშევარი თავად ლაპარაკობდა მის მაგივრად. „მირჩევნია საქმით ვაკეთო რაღაცები და არა მათზე საუბრით,“ – ამბობს ის. „მე ვცხოვრობ შავკანიანის გამოცდილებით, მაგრამ შავკანიანობა არ განმსაზღვრავს, როგორც მოთხილამურეს.“ მისმა ჯილდოს მფლობელმა მოკლემეტრაჟიანმა ფილმმა „Blackcountry Journal“, წარმო