მილან-კორტინას თამაშები: ამერიკული ოცნებები, იმედგაცრუებები და გამარჯვების თხელი ზღვარი

ლივინიო, იტალია — ოთხშაბათს, დაახლოებით 14:30 საათზე, ქალთა აკრობატულ ხტომებში სამი მედლისტი აღნიშნავდა გამარჯვებას და ემზადებოდა პოდიუმზე ასასვლელად, როდესაც ფრისტაილის მოთხილამურე კაილა კუნი მედია ზონაში მიემართებოდა. მას იმედი ჰქონდა, შესაძლოა გეგმავდა კიდეც, რომ აშშ-ის ნაკრებისთვის მედლების გადაცემის ცერემონიებისთვის განკუთვნილი, ფაფუკი, მბზინავი თეთრი კოსტიუმი ჩაეცვა. სამაგიეროდ, ის აქ იყო, ჯერ კიდევ ჩაფხუტითა და სათვალით, პასუხობდა შეკითხვებს იმის შესახებ, თუ რატომ ვერ შეძლო იმ ტრიუკის შესრულება, რომელიც გონებაში ჰქონდა წარმოდგენილი. „ქალბატონებს, რომლებმაც პოდიუმზე ადგილი დაიკავეს, საუკეთესო დღე ჰქონდათ“, – თქვა კუნმა. „მე კი – არა“. რა თქმა უნდა, ეს მთელი ამბავი არ იყო. დაახლოებით ნახევარი საათით ადრე, კუნს ბოლო შანსი ჰქონდა, რომ ექვსკაციან ფინალში გასულიყო, სადაც წინა ქულები უქმდებოდა და ყველაფერი ერთ აფრენაზე, ერთ ტრიუკსა და ერთ დაშვებაზე იყო დამოკიდებული. მან ეს უნაკლოდ შეასრულა, ზუსტად ისე, როგორც მოელოდით იმ ადამიანისგან, ვინც გასულ წელს მსოფლიო ჩემპიონატი მოიგო აკრობატულ ხტომებში. მაგრამ როდესაც ისევ ამის გაკეთების დრო მოვიდა — ერთი ნახტომი ყველაფრისთვის? მხოლოდ ერთი მცირე შეცდომა დასჭირდა, წონასწორობის უმნიშვნელო დაკარგვა დაშვებისას. და ზუსტად ასე, ოთხწლიანი ათვლა დაიწყო მისი შემდეგი შანსისთვის ოლიმპიური მედლის მოსაპოვებლად მის ყველაზე მნიშვნელოვან დისციპლინაში. „წინა ოლიმპიადაზე ძალიან აღფრთოვანებული ვიყავი მონაწილეობით. ეს ისეთი პრივილეგიაა, რისთვისაც ბოლო ოთხი წლის განმავლობაში ასე ბევრს ვმუშაობდი, ამიტომ ვნერვიულობ, რომ [ამჯერად] მედალი ვერ მოვიპოვე“, – თქვა 22 წლის სპორტსმენმა. „პოდიუმზე ვერ მოხვედრა გულისამაჩუყებელია“. თითქმის იმავე მომენტში, ქვეყნის მეორე მხარეს, კორტინაში, ვიღაცა, ვინც ზედმეტად კარგად იცნობს მსგავს იმედგაცრუებას, სრულიად განსხვავებულ ემოციებს განიცდიდა. მიკაელა შიფრინისთვის მესამე ოლიმპიური ოქროს მედალი დიდად არ შეცვლის მის კარიერას ან მის ადგილს სამთო თხილამურების ისტორიაში. მაგრამ ამჟამინდელ მომენტში, რვაწლიანი შეკითხვებზე პასუხის გაცემის – და შესაძლოა, საკუთარი ეჭვების – შემდეგ, იმის შესახებ, შეძლებდა თუ არა ისევ იგივეს გაკეთებას მაშინ, როცა ყველაზე მეტად იყო საჭირო, მხოლოდ ერთი რბოლა დასჭირდა, რომ ამ ყველაფერთან აღარასოდეს გამკლავებოდა. მაგრამ ეს ოლიმპიადაა: ოთხწლიანი ამბავი, რომელიც ერთ გარბენზეა დამოკიდებული, ერთი რბოლა, რომელიც წამის ფრაქციით წყდება, ერთი ქულა, გამრავლებული აშშ-ის ნაკრების 232 სპორტსმენზე. აბსურდია კონკურენტის, მით უმეტეს მთელი ეროვნული ძალისხმევის შეფასება ისეთ წამოწყებაში, სადაც ზღვრები ასე სასაცილოდ თხელია და ინდივიდების ემოციების დიაპაზონი ასე განსხვავებული იქნება მილან-კორტინას თამაშების დატოვებისას. და მაინც, ოლიმპიადის დასრულებამდე ოთხ დღეზე ცოტა მეტი დრო რჩება, შესაბამისი დროა ვიკითხოთ: 2026 წელი წარმატებული იქნება თუ იმედგაცრუება ამერიკული დელეგაციისთვის, რომელიც აქ დიდი იმედებით ჩამოვიდა, რომ 16 წლის წინ ვანკუვერში მოპოვებულ 37 მედლის რეკორდს გადააჭარბებდა? ალბათ, შერეული შედეგია. ოთხშაბათს ნაშუადღევს, აშშ-ის ნაკრები მედლების ცხრილში მესამე ადგილზე იდგა 24 მედლით – მხოლოდ ერთი მედლით ჩამორჩებოდა მეორე ადგილზე მყოფ იტალიას – მაგრამ ამერიკელი ვარსკვლავების მიერ მოსალოდნელი ოქროს მედლების ზვავი არ განხორციელებულა. დარჩენილის გათვალისწინებით, 37-ის გადაჭარბება ნაკლებად სავარაუდოა. თუმცა, ამ ეტაპზე შვიდი ოქროს მედლით და დარჩენილი ხელსაყრელი შესაძლებლობებით, როგორც ჰოკეის გუნდების, ასევე მოციგურავე ჯორდან სტოლცის წყალობით, საკმაოდ დიდი შანსია, რომ აშშ-მა გადააჭარბოს 2002 წლის სოლტ ლეიკ სიტის თამაშებზე დაფიქსირებულ 10 ოქროს მედლის რეკორდს. ეს ზეიმის მიზეზი იქნება თუ ხელიდან გაშვებული შესაძლებლობების გლოვის საბაბი? სამართლიანია ორივე მიდგომის განხილვა. სპექტრის ერთ მხარეს არის ელიზაბეტ ლემლი, 20 წლის სპორტსმენი, რომელმაც ყველა გააოცა ქალთა მოგულის მოგებით. მეორე მხარეს კი, მამაკაცთა ერთეულებში ილია მალინინის განსაცვიფრებელი მარცხი, როგორც აშკარა ფავორიტის. მიუხედავად იმისა, რომ პეკინის ერთ სამთო თხილამურების მედალიდან წელს ოთხამდე გაუმჯობესება დიდი წარმატებაა, ცოტა გამაოგნებელია იმის დანახვა, რომ აშშ-ის ნაკრებს მხოლოდ ორი მედალი (და არც ერთი ოქრო) აქვს სნოუბორდში – სპორტში, რომელიც ამერიკამ გამოიგონა და დანარჩენ მსოფლიოს გააცნო. მრავალი თვალსაზრისით, მიუხედავად იმისა, თუ რა ადგილს დაიკავებს აშშ მედლების საბოლოო ჩათვლაში, 2026 წელი შეიძლება ჩაითვალოს მცირე ზღვრებისა და „რა იქნებოდა, თუკი...“ კითხვების წლად. რა მოხდებოდა, ლინდსი ვონი, რომელიც განსაკუთრებულად მაღალ დონეზე სრიალებდა, რომ არ დაეზიანებინა მუხლის ჯვარედინი იოგი თამაშების დაწყებამდე ორ კვირაზე ნაკლებ დროში? რა მოხდებოდა, ქლოე კიმი, რომელიც მაინც საკმარისად კარგი იყო ჰაფფაიპში ვერცხლის მოსაპოვებლად, რომ არ დაეზიანებინა მხარი ვარჯიშისას და არ გამოეტოვებინა ძვირფასი საწვრთნელი დრო? რა მოხდებოდა, თავისუფალ სტილში Big Air-ის მსაჯთა კოლეგიას მაკ ფორჰენდის აქამდე უნახავი ტრიუკი, ცხვირის კარაქის აფრენიდან ექვსი ბრუნით, ნორვეგიელი ტორმოდ ფროსტადის მიერ შესრულებულ ტრიუკზე ცოტა მეტად რომ დაეფასებინა? რა მოხდებოდა, თუ მოთხილამურე ჯესი დიგინსი ტრავმირებული რომ არ ყოფილიყო, როცა მან ბრინჯაო აიღო 10 კმ თავისუფალ სტილში? რა მოხდებოდა, თუ აშშ-ის შერეულმა ქერლინგის გუნდმა ერთი ან ორი გადამწყვეტი შეცდომა არ დაუშვა შვედეთის წინააღმდეგ ოქროს მედლის მატჩის ბოლო წუთებში, რომლის მოგებაც მათ ევალებოდათ? რა მოხდებოდა, კუნს რომ შეძლებოდა იმ გარბენის დაშვება, რომელიც მას გონებაში ჰქონდა, როდესაც ოთხშაბათს ბორცვის თავზე იდგა, იცოდა რა, რომ რამდენიმე წამი გადაწყვეტდა მედალს მოიგებდა თუ წააგებდა? ამავე დროს, ეს არის ის, რაც სპორტსმენებმა