NBA-ის ყველა ვარსკვლავის უქმეები ყოველთვის მხიარული პერიოდია წლის განმავლობაში. მოთამაშეებსაც და მედიასაც შეუძლიათ მოდუნდნენ; გულშემატკივრებს კი შესაძლებლობა ეძლევათ, ერთ ადგილას იხილონ – და ზოგჯერ ურთიერთობაც კი ჰქონდეთ – ლიგის საუკეთესო მოთამაშეებთან. ეს არის ზეიმისა და განტვირთვის დრო; დრო იმისთვის, რომ ლიგისადმი და ზოგადად კალათბურთისადმი კოლექტიური სიყვარულით დავტკბეთ და ერთმანეთს გავუზიაროთ. წელს მე გამიმართლა და ყველა ვარსკვლავის ზეიმს ადგილზე დავესწარი. ლოს-ანჯელესის საცობებს თუ არ ჩავთვლით, მშვენივრად გავატარე დრო. ქვემოთ ნახავთ ჩემს ძირითად დაკვირვებებს უქმეებიდან, ასევე რამდენიმე ნაკლებად მნიშვნელოვან აზრს, რომლის გაზიარებაც მინდოდა. მოდით, დავიწყოთ, არა? შაბათ დილით ხალხმრავალი პრესკონფერენციის ოთახის კართან ვიდექი. მიმდინარეობდა ყველა ვარსკვლავის მედიასთან შეხვედრები, სცენაზე კი ერთ-ერთი ვარსკვლავი იდგა და კითხვებს პასუხობდა. ერთ-ერთი პასუხის დროს კარი გაიღო. შემოდის ენტონი ედვარდსი თავისი გუნდის რამდენიმე წევრთან ერთად. ედვარდსი გვერდით დგება ერთი წამით, ისმენს ნაწილს მიმდინარე პასუხიდან და ისვრის ფრაზას – ერთდროულად არავის და ყველას იმ ოთახში: „კაცო, ვერავინ ვერ დამიცავს ამ ბიჭებიდან.“ ედვარდსს საბოლოოდ დაუდგა ჯერი მედიის ყურადღების ცენტრში ყოფნისა, კითხვებით, დაწყებული მისი ქულების მოპოვების პროცესით ერთ-ერთზე სიტუაციებში, დამთავრებული იმის განცდით, რომ იგი ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე სიმპათიურ კალათბურთელად დასახელდა, და ასევე რჩევების მიცემით ახალბედებისთვის. თემის მიუხედავად, ედვარდსს ყოველთვის მზად ჰქონდა სწრაფი და მახვილგონივრული პასუხი და ამას უზადო სტილით აკეთებდა. ეს იყო ისეთი სახის დემონსტრირება, თუ გნებავთ ასე ვუწოდოთ, რისი გამოყენებაც შესაძლებელი იქნებოდა ედვარდსის, როგორც ლიგის სახის ღირსეული კანდიდატის დასტურად. მაგრამ ედვარდსმა, კიდევ ერთხელ, ეს თემა ჩაახშო, როდესაც მას ამის შესახებ ჰკითხეს. „კაცო, მაგ ხალხს [ვიქტორ] ვემბანიამა ჰყავს,“ – თქვა მან. „აი, რა ხდება მათთან. ჰყავთ ვემბანიამა; ისინი კარგად იქნებიან!“ ბევრი რამის თქმა შეიძლება ედვარდსის უქმეებზე, მაგრამ ერთი რამ უნდა აღინიშნოს, რომ მას არ მოუტყუებია. არავის სიამოვნებდა ედვარდსის შეჩერების მცდელობა, იქნება ეს ვემბანიამა, როდესაც მას ეს დავალება ჰქონდა, თუ კევინ დურანტი – ის, ვისზეც ედვარდსი აღფრთოვანებული იყო და, ირონიულად, სწორედ ის იდგა პოდიუმზე, როდესაც ედვარდსი შევიდა და განაცხადა, რომ ვერავინ ვერ დაუცავდა. ანუ… ედვარდსი თავისუფლად აღწევდა კალათამდე, ჩააგდო უამრავი შორი სროლა და შთამბეჭდავი თამაში აჩვენა დაცვაში. მან სცადა (და ვერ შეძლო) მოეგო საწყისი ბურთის გათამაშება „ვემბისთან“ და სწორედ მას მიაწერა მან ტონის დადგენა მათ პირველ, 37-35 მოგებაში „მსოფლიო გუნდის“ წინააღმდეგ. საბოლოოდ, ედვარდსმა მოიპოვა ყველა ვარსკვლავის MVP-ის ტიტული თავისი თამაშისთვის, დააგროვა 32 ქულა, 9 მოხსნა, 3 პასი, 1 ჩაჭრა თითქმის 27 წუთში. როგორც ედვარდსმა და სხვებმა აღნიშნეს, ვიქტორ ვემბანიამა მზად იყო ნებისმიერი გამოწვევისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ ეს არ იყო სრულფასოვანი რეგულარული სეზონის ძალისხმევა – არავინ აჩვენა ასეთი დონე მუდმივად – ნამდვილად სამართლიანია იმის თქმა, რომ ვემბანიამა ყველაზე ახლოს იყო ამ ზღვართან, როგორც მიდგომით, ისე პასუხისმგებლობით. ის იყო თამაშის ყველაზე აქტიური „ეკრანის“ დამყენებელი, ხშირად დარბოდა პოზიციაზე, სანამ არ მოშორდებოდა და ენერგიულად გაიჭრებოდა კალათისკენ. მას არ უყოყმანია დრაივისას, იქნება ეს პერიმეტრიდან მიღებული ბურთით, თუ აცდენილი სროლების შემდეგ „აიღე და წადი“ შესაძლებლობებით. ყოველთვის, როდესაც მასზე პატარა მოთამაშე აღმოჩნდებოდა, თამაშის მსვლელობისას თუ გარდამავალი „ქროს-მეჩინგის“ გამო, შეგიძლიათ ელოდოთ ვემბანიამას ხელს ჰაერში, როდესაც ის იმ მცველის დახურვას შეეცდებოდა. ის მუდმივ ზეწოლას ახორციელებდა მეტოქის დაცვაზე – სახალისო იყო იმის ყურება, თუ როგორ ცდილობდა „ვარსკვლავების გუნდი“ ზოგიერთ მის შეხებაზე (დაგვიანებულ) გაორებას. ამას გარდა, ვემბანიამა დაცვაშიც საშიში ძალა იყო. წარმოიდგინეთ ჩემი სიხარული, როდესაც ვუყურებდი, როგორ მართავდა ის ტრაფიკს სუსტ მხარეს, ადგილებს უცვლიდა ყველას, ვინც მოპირდაპირე კუთხეში იყო, რათა იატაკზე უფრო დაბლა დარჩენილიყო – „სპურსის“ დაცვითი გეგმის დამახასიათებელი ნიშანი. მიუხედავად იმისა, რომ მართლაც სასაცილო იყო იმის ყურება, თუ როგორ გამწარდა ვემბანიამა მას შემდეგ, რაც მისმა გუნდმა ოვერტაიმში თამაშის მომგებიანი სამქულიანი გაუშვა, ასეთი დონის მზრუნველობის დანახვა იმდენად გამაცოცხლებელი იყო. გასაგები შფოთვა იყო ფორმატის შესახებ – სამი რვაკაციანი გუნდი (დაახლოებით), წრიული სისტემით, 12-წუთიანი სპრინტით თითოეული თამაშის გამარჯვებულის დასადგენად – კვირის თამაშების წინ. იმის გათვალისწინებით, რომ პირველი სამი თამაში ჯამში შვიდი ქულით გადაწყდა – ფინალს ჯერ გვერდზე გადავდებთ – უნდა ვაღიაროთ, რომ ცვლილება წარმატებული იყო. მოთამაშეებს, ბუნებრივია, ჰკითხეს, რას ფიქრობდნენ ფორმატზე თამაშების დასრულების შემდეგ, და პასუხი საკმაოდ მტკიცედ დადებითი იყო. იყვნენ მოთამაშეები, როგორებიც არიან კავაი ლეონარდი, რომლებმაც გამოთქვეს სურვილი, მომავალში დაბრუნებოდნენ კლასიკურ „აღმოსავლეთი დასავლეთის წინააღმდეგ“ სტილს, მაგრამ ესეც კი მოხდა მიმდინარე ფორმის ქების შემდეგ. აღსანიშნავია: მე შევძელი მეკითხა ლეონარდისთვის, ჯეილენ ჯონსონისთვის, ჩეტ ჰოლმგრენისთვის, თუ როგორ იმოქმედა მოკლე თამაშებმა მათ გახურების და რიტმის დამყარების (ან შენარჩუნების) გზაზე. ლეონარდმა და ჰოლმგრენმა აღიარეს, რომ ეს განსხვავებული შეგრძნება იყო, მაგრამ საბოლოოდ შეეჩვივნენ მას, ხოლო ჯონსონმა თავისი (და მისი გუნდის) ახალგაზრდობას მიაწერა ის, რომ მათ შეეძლოთ გახურება დიდი პრობლემის გარეშე.