NBA-ის გაფართოება, „სონიქსის“ ბედი და გულშემატკივრის გაცრუებული იმედები

„სიეტლ სონიქსის“ მრავალი გულშემატკივარი აღშფოთებულია ადამ სილვერის უახლესი კომენტარებით ყველა ვარსკვლავის უქმეებზე, რადგან NBA-ის კომისარმა კვლავ გადადო ლიგის გაფართოებასთან დაკავშირებული კონკრეტული გადაწყვეტილებები. მან, ძირითადად, თქვა, რომ მარტის ბოლოს გამართულ ლიგის გამგეობის სხდომაზე არაფერი მნიშვნელოვანი არ მოხდება, მხოლოდ ის ახსენა, რომ „მზად არიან შემდეგი ნაბიჯებისთვის“. გაფართოების შესახებ კენჭისყრა, სავარაუდოდ, ივლისში, მფლობელების შეხვედრებზე გაიმართება. თუ მფლობელები გაფართოებას დაამტკიცებენ, ორი ქალაქი, რომელიც ახალ გუნდებს მიიღებს, სავარაუდოდ, სიეტლი და ლას-ვეგასია. ალბათ, არასწორად ვიყენებ სიტყვას „სავარაუდოდ“, რადგან როდესაც საქმე NBA-ს ეხება, „სავარაუდოდ“ ნიშნავს „ეს არის ის, რაც უმეტესობას გვგონია, რომ მოხდება, მაგრამ სილვერისა და მისი ლიგის შემთხვევაში, სავარაუდოდ იმედგაცრუებული დარჩებით“. ვვარაუდობ, რომ უფრო მეტი შანსია, რომ ივლისისთვის მფლობელები კენჭისყრას ღმერთმა იცის, როდემდე გადადებენ, ან გაფართოების წინააღმდეგ მისცემენ ხმას, რადგან ისინი ხარბი ადამიანები არიან და არ სურთ წლიური 11 მილიარდი დოლარის შემოსავლის 32 გუნდზე გაყოფა 30-ის ნაცვლად. არ მესმის ასეთი აზროვნება, რადგან NBA-ის გაფართოების მოსაკრებელი, სავარაუდოდ, 5-დან 7 მილიარდ დოლარამდე იქნება, რაც მფლობელებს სწრაფ ფულად შემოსავალს, დაახლოებით 14 მილიარდ დოლარს მისცემს 30-ზე გასაყოფად. და მაინც, ბილ სიმონსის პოდკასტზე გავიგე, რომ ზოგიერთი მფლობელი გაფართოების წინააღმდეგია, ასე რომ, გარანტირებული არ არის, რომ ეს მოხდება. ამას დასჭირდება არა მხოლოდ 16 მფლობელის უბრალო უმრავლესობით ხმის მიცემა გაფართოებისთვის. როგორც მე გავიგე, საჭირო იქნება მფლობელების „სუპერ უმრავლესობა“, ანუ მათი სამი მეოთხედი, ანუ 23 ხმა „კი“. ასე რომ, თუ რვა მათგანი „არას“ მისცემს ხმას, შეგიძლიათ „სონიქსის“ დაბრუნება კიდევ 10 წლით, ან უფრო სავარაუდოდ, სამუდამოდ გადადოთ. მას შემდეგ, რაც „სონიქსი“ 2007-08 წლების სეზონის შემდეგ ოკლაჰომა-სიტიში გადავიდა, გულშემატკივრებმა, მას შემდეგ რაც გადალახეს გლოვის პროცესი, რომელიც მოიცავდა სიბრაზესა და სიმწარეს, დიდწილად თანახმა იყვნენ „მწვანე და ოქროსფერი“ გუნდის სიეტლში დაბრუნებაზე. რა თქმა უნდა, ეს მოხდებოდა მას შემდეგ, რაც აშენდებოდა უახლესი არენა, როგორიცაა „ქლაიმათ პლედჯი“ (Climate Pledge Arena). მაგრამ „ქლაიმათ პლედჯი“ ხუთი წელია ღიაა და ჯერჯერობით NBA-სგან, ძირითადად, არაფერი მიგვიღია. ლიგის ოფისში მიმდინარე მთელი ამ სისულელის მიუხედავად, ზოგიერთ გულშემატკივარს მაინც სურს „სონიქსის“ დაბრუნება, მაგრამ სხვებმა, ვინც ასე ფიქრობდნენ, აზრი შეიცვალეს და NBA-ს ეუბნებიან, რომ შეეგუონ მოლოდინს. ამის ნაწილი ასევე დაკავშირებულია იმ აღქმასთან, რომ ლიგა ის აღარ არის, რაც ადრე იყო. ძალიან ბევრი სამქულიანი და ჩატენვა და არასაკმარისი დაცვა და ძალისხმევა მოთამაშეებისგან. „დატვირთვის მართვა“ (Load management) ასევე პრობლემაა, და ეს არის ლამაზი ტერმინი იმისთვის, რომ „ვიღაცას არ სურს ამაღამ თამაში, მიუხედავად იმისა, რომ ამ სეზონში 25 მილიონ დოლარს გამოიმუშავებს“. შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ გარი პეიტონი, რომელიც ერთ ღამეს ისვენებს? არავითარ შემთხვევაში. ყველა ვარსკვლავის უქმეებმა დიდად ვერ მოიზიდა ყოყმანის ფაზაში მყოფი ჩვეულებრივი გულშემატკივრები. ჩატენვის (დანქების) შეჯიბრი მკაცრად გააკრიტიკეს ვარსკვლავური ძალის არქონის გამო, თუმცა, ჩემი აზრით, ზოგიერთი დანქი შესანიშნავი იყო. თავად ყველა ვარსკვლავის მატჩი რეალურად იყო წრიული სისტემით ტურნირი, სადაც ორი ამერიკული გუნდი და ერთი მსოფლიოს სხვა ნაწილებიდან შედგენილი გუნდი ერთმანეთს 12-წუთიანი თამაშების სერიაში დაუპირისპირდნენ. რადგან ეს პირველი შემთხვევაა, როდესაც მათ ეს ფორმატი გამოიყენეს, NBA-ს ვაძლევ კრედიტს იმისთვის, რომ სცადა მისი უფრო საინტერესო გახდომა, ვიდრე ის, რაშიც ყველა ვარსკვლავის მატჩი გადაიქცა: კალათბურთის ვერსია NFL-ის Pro Bowl-ისა, სადაც არავინ ცდილობს. წლების წინ ყოველთვის მოუთმენლად ველოდებოდი NBA-ის ყველა ვარსკვლავის მატჩს და დღემდე მახსოვს, როგორ აღფრთოვანებული ვიყავი, როდესაც ლენი უილკინსი MVP გახდა სან-დიეგოში 1971 წელს. მე ვაშუქებდი 1992 წლის ყველა ვარსკვლავის მატჩს ორლანდოში, რაც მნიშვნელოვანი იყო, რადგან ეს იყო მეჯიქ ჯონსონის პირველი დაბრუნება აივ დიაგნოზის შემდეგ. ის წარმოუდგენლად სენსაციური იყო, როგორც MVP. არ მახსოვს ვინმე, ვინც იმ შუადღისას არ იხარჯებოდა ბოლომდე. ჩემი ოცნება ბავშვობაში, რედმონდში გაზრდისას, იყო „სონიქსის“ რეპორტიორი ვყოფილიყავი Seattle Post-Intelligencer-ისთვის. ეს ყველაფერი ახდა 90-იან წლებში, როდესაც „სონიქსს“ ვაშუქებდი ფრანჩაიზის ერთ-ერთი საუკეთესო წლების განმავლობაში. თავს იმდენად იღბლიანად ვგრძნობდი. როდესაც „სონიქსი“ ქალაქში 1967 წელს ჩამოვიდა, 10 წლის ვიყავი და ჩემს საძინებელში ვიჯექი, ვუსმენდი ბობ ბლეკბერდის თამაშების კომენტარებს და ანგარიშს ვიწერდი. მიყვარდა უოლტ ჰაზარდი და ტომ მეშერი და ნიჭიერი მემარცხენე ცენტრი ბობ რული. ჰო, ყველა მიყვარდა, სკამის ბოლოში მყოფი მოთამაშეც კი, როგორიცაა პლამერ ლოტი, რომელიც „სიეტლ იუ“-ში თამაშობდა. მქონდა ყველა მოთამაშისა და მწვრთნელ ალ ბიანჩის 5-დან 7-ზე შავ-თეთრი ფოტოები. მაგრამ ახლა? NBA-ს ყურადღებას აღარ ვაქცევ. უბრალოდ არ მაინტერესებს. საერთოდ. არ ვარ დარწმუნებული, როდის გადავიქეცი ფანატიკოსიდან ადამიანად, რომელსაც სულ არ ადარდებს NBA. ან რატომ ზუსტად. ეს ალბათ იმ ფაქტორების ერთობლიობაა, რაც ჩემი ძველმოდური ხედვებიდან მოდის. არ მინდა, რომ NBA დაუბრუნდეს იმ წლებს, როდესაც გუნდებს უჭირდათ 100 ქულის მოგროვება, მაგრამ მინდა ვნახო უფრო მეტი დაცვა, ვიდრე ახლა ვხედავთ, თუ ეს კარგია. და ისევე, როგორც მომწონს ბეისბოლის მოთამაშეები ბურთის დარტყმის შემდეგ ბაზებისკენ გარბიან, ასევე მაქვს მოლოდინი, რომ კალათბურთელები 100 პროცენტით იხარჯებოდნენ ყოველთვის. როდესაც ზოგიერთი მათგანი ასე არ იქცევა, ვეკითხები საკუთარ თავს, რატომ არ იქცევიან და ეს მაშორებს. მომწონს სამქულიანები, ნამდვილად მომწონს სამქულიანები, ადრე მიყვარდა მათი სროლა თავადაც, მაგრამ ღმერთო ჩემო