ბევრ Sonics-ის გულშემატკივარს უკმაყოფილება გამოუწვია ადამ სილვერის ბოლო კომენტარებმა ყველა ვარსკვლავის უქმეებზე, რადგან NBA-ის კომისარმა კიდევ ერთხელ გადადო ლიგის გაფართოებასთან დაკავშირებით კონკრეტული გადაწყვეტილებების მიღება. მან არსებითად განაცხადა, რომ მარტის ბოლოს ლიგის მმართველთა საბჭოს სხდომაზე არაფერი მნიშვნელოვანი არ მოხდებოდა, მხოლოდ ის ახსენა, რომ „მზად იყვნენ შემდეგი ნაბიჯების გადასადგმელად“. გაფართოების შესახებ კენჭისყრა, სავარაუდოდ, ივლისში, მფლობელთა შეხვედრებზე გაიმართება. თუ მფლობელები გაფართოებას დაამტკიცებენ, ორი ქალაქი, რომელიც ახალ გუნდებს მიიღებს, სავარაუდოდ, სიეტლი და ლას-ვეგასია. ალბათ არასწორად ვიყენებ სიტყვას „სავარაუდოდ“, რადგან NBA-ის შემთხვევაში, „სავარაუდოდ“ ნიშნავს „ეს არის ის, რასაც უმეტესობა ჩვენგანი ფიქრობს, რომ მოხდება, მაგრამ სილვერთან და მის ლიგასთან ერთად, თქვენ, სავარაუდოდ, იმედგაცრუებული დარჩებით“. ვვარაუდობ, რომ უფრო მეტი შანსია, ივლისში მფლობელებმა კენჭისყრა გაურკვეველი ვადით გადადონ, ან გაფართოებას წინააღმდეგ მისცენ ხმა, რადგან ისინი ხარბი ადამიანები არიან და არ სურთ 11 მილიარდი დოლარის წლიური შემოსავალი 30 გუნდის ნაცვლად 32 გუნდზე გადანაწილდეს. სრულად არ მესმის ეს აზროვნება, რადგან NBA-ის გაფართოების საფასური სავარაუდოდ 5-დან 7 მილიარდ დოლარამდე იქნება, რაც მფლობელებს 14 მილიარდ დოლარამდე სწრაფ ფულად მოგებას მისცემს 30-ზე გასაყოფად. მიუხედავად ამისა, ბილ სიმონსის პოდკასტზე მოვისმინე, რომ ზოგიერთი მფლობელი გაფართოების წინააღმდეგია, ამიტომ ეს არ არის მოცემული, რომ ეს მოხდება. გაფართოების მომხრე 16 მფლობელის უბრალო უმრავლესობაზე მეტი იქნება საჭირო. რამდენადაც ვიცი, საჭირო იქნება მფლობელთა „სუპერ უმრავლესობა“, ანუ მათი სამი მეოთხედი, ანუ 23 მათგანი, რომ ხმა მისცეს „კი“-ს. ასე რომ, თუ რვა ხმას მისცემს „არას“, შეგიძლიათ Sonics-ის დაბრუნება კიდევ 10 წლით, ან უფრო სავარაუდოდ, სამუდამოდ გადადოთ. მას შემდეგ, რაც Sonics-მა 2007-08 წლების სეზონის შემდეგ ოკლაჰომა-სიტიში გადაინაცვლა, გულშემატკივრებმა მწუხარების პროცესი გაიარეს, რომელიც ბრაზსა და მწარე იმედგაცრუებას მოიცავდა, მაგრამ ძირითადად თანახმა იყვნენ „მწვანე-ოქროსფერი“ გუნდის სიეტლში დაბრუნებაზე ერთ დღეს. რასაკვირველია, ეს მოხდებოდა მას შემდეგ, რაც აშენდებოდა თანამედროვე არენა, როგორიცაა Climate Pledge. მაგრამ Climate Pledge უკვე ხუთი წელია გახსნილია და NBA-სგან ჯერჯერობით არსებითად არაფერი მიგვიღია. მიუხედავად ლიგის ოფისში მიმდინარე მთელი უაზრობისა, ზოგიერთ გულშემატკივარს მაინც სურს Sonics-ის დაბრუნება, მაგრამ სხვებმა, ვინც ასე ფიქრობდნენ, აზრი შეიცვალეს და NBA-სგან არაფერს აღარ ელოდებიან. ნაწილობრივ ეს ასევე დაკავშირებულია იმ აღქმასთან, რომ ლიგა აღარ არის ისეთი, როგორიც ოდესღაც იყო. ძალიან ბევრი სამქულიანი და ჩატენვა და არასაკმარისი დაცვა და ძალისხმევა მოთამაშეებისგან. „დატვირთვის მართვა“ (Load management) ასევე პრობლემაა, და ეს არის ლამაზი ტერმინი იმისთვის, რომ „ვიღაცას არ სურს დღეს თამაში, მიუხედავად იმისა, რომ ამ სეზონში 25 მილიონ დოლარს გამოიმუშავებს“. წარმოგიდგენიათ გარი პეიტონი ერთ საღამოს რომ დაისვენებდეს? გამორიცხულია. ყველა ვარსკვლავის უქმეებმა დიდად ვერ მიიზიდა უცვლელი, ჩვეულებრივი გულშემატკივრები. ჩატენვების კონკურსი მკაცრად გააკრიტიკეს ვარსკვლავური ძალის ნაკლებობის გამო, თუმცა მე ვფიქრობდი, რომ ზოგიერთი ჩატენვა შესანიშნავი იყო. თავად ყველა ვარსკვლავის მატჩი რეალურად იყო წრიული ტურნირი, რომელშიც აშშ-ის მოთამაშეების ორი გუნდი და მსოფლიოს სხვა ნაწილებიდან ჩამოსული გუნდი ერთმანეთის წინააღმდეგ 12-წუთიან თამაშებს ატარებდნენ. რადგან ეს პირველი შემთხვევაა, როდესაც მათ ეს ფორმატი გამოიყენეს, NBA-ს მივანიჭებ კრედიტს იმის მცდელობისთვის, რომ ის უფრო საინტერესო გაეხადა, ვიდრე ის, რასაც ყველა ვარსკვლავის მატჩი გადაიქცა: NFL-ის Pro Bowl-ის კალათბურთის ვერსია, სადაც არავინ ცდილობს. წლების წინ ყოველთვის მოუთმენლად ველოდი NBA-ის ყველა ვარსკვლავის მატჩს და დღემდე მახსოვს, რა აღფრთოვანებული ვიყავი, როდესაც ლენი უილკინსი 1971 წელს სან-დიეგოში თამაშის MVP გახდა. მე გავაშუქე 1992 წლის ყველა ვარსკვლავის მატჩი ორლანდოში, რაც მნიშვნელოვანი იყო, რადგან ეს იყო მეჯიქ ჯონსონის პირველი დაბრუნება აივ-ინფექციის დიაგნოზის შემდეგ. ის წარმოუდგენლად სენსაციური იყო MVP-ის რანგში. არ მახსოვს ვინმე, ვინც იმ შუადღისას გულმოდგინედ არ თამაშობდა. ჩემი ოცნება, როგორც რედმონდში გაზრდილი ბავშვის, იყო Sonics-ის რეპორტიორი ვყოფილიყავი Seattle Post-Intelligencer-ისთვის. ეს ყველაფერი ახდა 90-იან წლებში, როდესაც Sonics-ს ვაშუქებდი, ფრენჩაიზის ერთ-ერთი საუკეთესო პერიოდის განმავლობაში. თავს ძალიან იღბლიანად ვგრძნობდი. როდესაც Sonics ქალაქში 1967 წელს ჩამოვიდა, 10 წლის ვიყავი, ვიჯექი ჩემს საძინებელში და ვუსმენდი ბობ ბლექბერნის თამაშების კომენტარებს, პარალელურად ქულებს ვითვლიდი. მიყვარდა უოლტ ჰაზარდი, ტომ მეშერი და ნიჭიერი მემარცხენე ცენტრი ბობ რული. ჰო, ყველა მიყვარდა, თუნდაც სათადარიგო სკამის ბოლოდან ისეთი მოთამაშე, როგორიცაა პლამერ ლოტი, რომელიც სიეტლის უნივერსიტეტში თამაშობდა. მქონდა ყველა მოთამაშისა და მწვრთნელ ელ ბიანჩის 5-დან 7-ზე ზომის შავ-თეთრი ფოტოები. მაგრამ ახლა? აღარ ვაქცევ ყურადღებას NBA-ს. უბრალოდ არ მაინტერესებს. საერთოდ. არ ვარ დარწმუნებული, როდის გადავიქეცი ფანატიკოსიდან NBA-ის მიმართ გულგრილ ადამიანად. ან რატომ ზუსტად. ეს ალბათ მრავალი ფაქტორის კომბინაციაა, რაც ჩემი „ძველი სკოლის“ შეხედულებებიდან მომდინარეობს. არ მინდა NBA დაუბრუნდეს იმ წლებს, როდესაც გუნდებს უჭირდათ 100 ქულის მოგროვება, მაგრამ მსურს უფრო მეტი დაცვა ვნახო, ვიდრე ახლა ვხედავთ, თუ ეს მისაღებია. და ისევე, როგორც მომწონს ბეისბოლის მოთამაშეების მიწაზე დარტყმული ბურთების შემდეგ სირბილი, ასევე მაქვს მოლოდინი, რომ მოთამაშეები 100 პროცენტით გულმოდგინედ ითამაშებენ. როდესაც ზოგიერთი მათგანი ასე არ იქცევა, მაინტერესებს რატომ და ეს მაკარგვინებს ინტერესს. მომწონს სამქულიანები, ნამდვილად მომწონს სამქულიანები, ადრე მე თვითონ მიყვარდა მათი სროლა, მაგრამ ღმერთო ჩემო...