შაბათს, ქეროუ როუდის გვირაბში მატჩისშემდგომი სატელევიზიო ინტერვიუების მოლოდინში, „ნორიჯ სიტის“ გასახდელი ოთახიდან სიმღერა „ვეღარავინ შეგვაჩერებს“ გაისმა. როდესაც ინტერვიუების ოთახიდან თავი გავყავი, რომ მენახა, რა ხდებოდა, ჩემს გვერდით სპორტული დირექტორი ბენ ნაპერი ჩაიარა, რომელსაც ჩეშირის კატასავით ეღიმებოდა. მისი უსაზღვრო სიხარული სრულიად გასაგები იყო. ბოლოს და ბოლოს, „ნორიჯი“ ინგლისის ასოციაციის თასის მეხუთე რაუნდში გავიდა და გუნდის შთამბეჭდავი შედეგები შენელების ნიშნებს არ ავლენს. მიუხედავად იმისა, რომ ტრავმის გამო რამდენიმე საკვანძო მოთამაშე, მათ შორის ჯოვონ მაკამა აკლიათ, მათ გუნდის სიღრმე იპოვეს, რასაც მსოფლიო ჩემპიონატის პოტენციური მონაწილე, ავსტრალიელი მოჰამედ ტურე ადასტურებს, რომელმაც სამ მატჩში ხუთი გოლი გაიტანა. ასევე, ქომაგთა ჩაის ბარებში არსებული კონსენსუსით, ანის ბენ სლიმანე ფილიპ კლემანის ხელმძღვანელობით სრულიად განსხვავებული მოთამაშეა, ვიდრე ადრე იყო. კიდევ ბევრი მაგალითის დამატება შეიძლება იმ საოცარი ცვლილებების სიაში, რომლებმაც ეს კლუბი უიმედობიდან სიხარულამდე სამ თვეზე ნაკლებ დროში მიიყვანა. 8 ნოემბერს, 250-ზე მეტი „ნორიჯის“ გულშემატკივარი შეიკრიბა ქეროუ როუდის გარეთ და სკანდირებდა: „დაითხოვეთ ხელმძღვანელობა, დაითხოვეთ ბენ ნაპერი, დაითხოვეთ ლიამ მენინგი.“ შაბათს, ათიათასობით „ნორიჯის“ გულშემატკივარი სტადიონზე დარჩა და თავგამოდებით ამხნევებდა გუნდს. არავინ ლაპარაკობდა ვინმეს დათხოვნაზე. ფეხბურთი ემოციების ნამდვილი ატრაქციონია და მსგავსი აღმავლობები და დაღმავლობები ადრეც მინახავს. მაგრამ სპორტის შესახებ ჩემი სამი ათწლეულის რეპორტაჟის განმავლობაში გულწრფელად შემიძლია ვთქვა, რომ პოლარიზებული ემოციების ასეთი სწრაფი და ინტენსიური ცვლილება არასდროს მინახავს. „ნორიჯს“ თავისი „მოჯო“ დაუბრუნდა.