ელიტარულ სპორტსმენებს ხშირად აქებენ გამძლეობის, სიმტკიცისა და მენტალური სიძლიერისთვის. თუმცა, სტივ მესლერი, 2010 წლის ოლიმპიური ოქროს მედალოსანი ბობსლეიში, განმარტავს, თუ როგორ შეიძლება ეს თვისებები ჩუმად იქცეს მენტალური ჯანმრთელობის მხარდაჭერის მიღების ბარიერებად. LifeStance Health-ის პოდკასტის „Convos from the Couch“ ბოლო ეპიზოდში მესლერმა გულწრფელად ისაუბრა იმაზე, თუ რატომ არის დაუცველობა ასეთი რთული ელიტარული სპორტსმენებისთვის, როგორ კინაღამ სიცოცხლე მოუსპო დეპრესიამ და როგორ ეხმარება ახლა მომავალ თაობებს არაკომერციული ორგანიზაცია „Classroom Champions“-ის მეშვეობით. სპორტის უმაღლეს დონეზე კონკურენცია დაუნდობელია და დაუცველობა სახიფათოდ აღიქმება. მესლერმა ელიტარული სპორტი აღწერა, როგორც ნამდვილი მერიტოკრატია, სადაც სპორტსმენები მუდმივად ფასდებიან და სისუსტის გამოვლენის შემთხვევაში მათ ცვლიან. „როდესაც ამ დონეზე ხარ, დაუცველობის კონცეფცია, როგორც სპორტსმენისთვის, საშიშია“, – განმარტა მესლერმა. „თუ დახმარებას ითხოვ, ეს ნიშნავს, რომ დახმარება გჭირდება. ეს ნიშნავს, რომ რაღაც გაკლია.“ ბობსლეიში, სადაც გუნდის შერჩევა სუბიექტურობასაც მოიცავს, მესლერმა იცოდა, რომ ათობით სპორტსმენი ელოდა მის ადგილს. „ოცი ბიჭი იყო, რომელიც ყველაფერს გააკეთებდა ჩემს ადგილზე მოსახვედრად და მე ეს ვიცოდი. ამიტომ, დაუცველობის ცნება ჩემთვის უცხო იყო.“ შედეგად, ეს სასტიკად კონკურენტული გარემო აიძულებს სპორტსმენებს, დათრგუნონ ტკივილი, განსაკუთრებით მენტალური და ემოციური. „თუ ავად იყავი ან დაშავებული, ზვიგენები შემოგარტყამდნენ ალყას“, – თქვა მან. „მენტალური კუთხით, ამას არ დაუშვებდი.“ მიუხედავად იმისა, რომ ეს შეუპოვრობა და ემოციების დამალვა ხელს უწყობს შედეგების გაუმჯობესებას, მათ შეიძლება გრძელვადიანი ზიანიც გამოიწვიოს. მესლერმა ხაზგასმით აღნიშნა, რომ სპორტსმენებს იშვიათად ასწავლიან, რომელი მენტალური უნარები ეხმარებათ მათ სპორტში და რომელი საჭიროებს გადაფასებას შეჯიბრის დასრულების შემდეგ. შედეგად, იქმნება კულტურა, სადაც დახმარების თხოვნა წარმატებასთან შეუთავსებლად აღიქმება, მაშინაც კი, როდესაც მენტალური ჯანმრთელობის პრობლემები ზედაპირის ქვეშ გროვდება. ოლიმპიური ოქროს მედლის, ლიდერული პოზიციების, პროფესიული წარმატებებისა და მზარდი ოჯახის მიუხედავად, სპორტული კარიერის დასრულების შემდეგ მესლერი მძიმე დეპრესიას შეხვდა. მან აღნიშნა, რომ მიაღწია ისეთ წერტილს, სადაც უბრალოდ დღის გატანა შეუძლებელი ჩანდა. შინაგანი სტიმული, რომელიც ოდესღაც მის სპორტულ წარმატებას განაპირობებდა, გაქრა. მისი მიზანდასახულობის გრძნობა გაუფერულდა. აქტივობებიც კი, რომლებიც ოდესღაც ენერგიასა და სიხარულს მოჰქონდა, აღარაფერს ნიშნავდა. დეპრესიის ყველაზე მძიმე მომენტში მან თვითმკვლელობაზეც კი იფიქრა. „ოლიმპიურ თამაშებზე ექვს ბიჭთან ერთად ვიასპარეზე. ორი მათგანი საკუთარი სიცოცხლის მოსპობის გამო მომიწია დასაფლავება“, – თქვა მან. „მე თვითონ კი ხუთი ნაბიჯის მანძილზე ვიყავი, რომ მატარებლის წინ გადავმდგარიყავი.“ სპორტულ ენაზე საუბრისას, მესლერმა დეპრესია აღწერა, როგორც ტრავმა, რომელიც ტვინს ისევე აზიანებდა, როგორც დახეული კუნთი სხეულს. თუმცა, ფიზიკური ტრავმებისგან განსხვავებით, მენტალური ჯანმრთელობის პრობლემები ავტომატურად არ ათავისუფლებს მოლოდინებისა თუ პასუხისმგებლობებისგან. ის აგრძელებდა მუშაობას, ხელმძღვანელობას და ჩვეულ ცხოვრებას პოსტ-ოლიმპიურ პერიოდშიც კი, მიუხედავად იმისა, რომ შინაგანად გატეხილი იყო. საბოლოოდ, მესლერს დეპრესიისგან განკურნებაში დაეხმარა პროფესიონალური მხარდაჭერისა და მიზანმიმართული ცხოვრებისეული ცვლილებების ერთობლიობა: **თერაპია და რეცეპტით გაცემული მედიკამენტები:** ფსიქოლოგთან მუშაობამ მას დაეხმარა პირადად გაეგო, რას განიცდიდა და მისცა ინსტრუმენტები გამოჯანმრთელებისთვის. მედიკამენტებმა, დანიშნულებისამებრ მიღებულმა, მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა მის განკურნების პროცესში. **ადამიანებთან ხელახლა დაკავშირება:** მან მიზანმიმართულად გააღრმავა ურთიერთობები, დაუკავშირდა მეგობრებს და საკუთარ თავს მისცა საშუალება, ჰქონოდა უფრო გულწრფელი საუბრები, რასაც სპორტსმენობისას იშვიათად აკეთებდა. **მიზნისა და მიღწევის აღდგენა:** მესლერმა გააცნობიერა, რომ ადამიანებს ერთი იდენტობის მიღმა მიზნები და მისწრაფებები სჭირდებათ. მან თავის ცხოვრებაში დააბრუნა ყოველდღიური ფიზიკური აქტივობა, სწავლა და პიროვნული ზრდა. „მჭირდებოდა რაღაც, რასაც მივდევდი და რისთვისაც ვიბრძოდი“, – განმარტა მან. „ისევ მჭირდებოდა მიღწევის პოვნა. ყოველ დილით გაღვიძება და ვარჯიში დამეხმარა.“ **შინაგანი მონოლოგის მართვა:** მესლერის ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი გამჭრიახობა მის პირად მენტალურ ჯანმრთელობის გზაზე იყო თვით-საუბრის გავლენის გაცნობიერება. მან ისწავლა ნეგატიური აზრების ციკლების შეწყვეტა და მათი ცნობიერად გადააზრება. ახლა ის ამ კონცეფციებს უზიარებს ახალგაზრდა სპორტსმენებს, ხაზს უსვამს რა მის პირად პერსპექტივას: „საკუთარი თავის მიმართ კრიტიკული დამოკიდებულება კარგია, მაგრამ თუ ამას მუდმივად აკეთებ, ის ნეგატივი, რაც შენთან დაბრუნდება, დამანგრეველია.“ **სწავლა და ცნობისმოყვარეობა:** რეგულარულად რაიმე ახლის სწავლისადმი ერთგულებით, მან ხელახლა აღადგინა ცნობისმოყვარეობა და სიცოცხლისუნარიანობის გრძნობა. სპორტსმენებისთვის მესლერი გვთავაზობს გამოცდილებასა და თანაგრძნობაზე დაფუძნებულ მითითებებს. ღირებულება არ განისაზღვრება მიღწევებითა და მედლებით. მიზნები მნიშვნელოვანია, მაგრამ იდენტობა არ უნდა იყოს ერთადერთი. მესლერის გამოცდილებით, სპორტსმენებისთვის სასარგებლოა სპორტის გვერდით სხვა ინტერესებისა და გატაცებების ქონა, არა როგორც ყურადღების გადამტანი ფაქტორები, არამედ როგორც დამცავი ბუფერები მენტალური ჯანმრთელობისთვის. მესლერისთვის, საკუთარი თავის შეზღუდვა ფრაზით „მე ოლიმპიელი ვარ“, ზიანის მომტანი აღმოჩნდა თამაშების დასრულების შემდეგ. ის გვირჩევს, გადავიდეთ ჰუმანისტური იდენტობის პერსპექტივაზე, როგორიცაა: „მე ვარ ადამიანი, რომელიც რთულ საქმეებს აკეთებს.“