ოცი წლის წინ, ტურინში, იტალიაში, ოლიმპიურ პოდიუმზე ვიდექი. ახლა კი, მაყურებლის რანგში დავბრუნდი და ფიგურული სრიალის შეჯიბრებებს ვუყურებ ნოსტალგიითა და შვებით, ხელახლა განვიცდი ჩემი ოლიმპიური გამოცდილების აღზევებასა და დაცემას. ნათლად გამახსენდა ჩემი არჩევანი, რომ ოლიმპიური ოცნებისთვის ყველაფერი დამეთმო. ამან ჩემს სასრიალო კარიერაზე და მას შემდეგ მომხდარ ყველა მოვლენაზე დამაფიქრა. ვიცი, რა ძალისხმევაც დასჭირდა, მაინც უყოყმანოდ გავიმეორებდი. ამავდროულად, მიჭირს წარმომიდგენია, რომ ჩემი შვილები ჩემს კვალს გაჰყვნენ – არა მხოლოდ იმის გამო, რაც მე გამომრჩა, არამედ იმედებისა და მოლოდინების სიმძიმის გამო, რომელსაც ვატარებდი. პირველად შვიდი წლის ასაკში შემიყვარდა ყინულზე სრიალის შეგრძნება. მომდევნო 10 წელი სავსე იყო სიხარულით სავსე განვითარებით, რთული ხტომების სწრაფი ათვისებითა და ადრეული კონკურენტული წარმატებებით. დილაადრიან ცივი, ნესტიანი სასრიალო მოედნები შესაძლებლობებითა და დაპირებებით იყო სავსე. არ მყოფნიდა ყინული და მძულდა ყველაფერი, რაც მას მაშორებდა. მაგრამ, როდესაც 12 წლის ვიყავი, იძულებული გავხდი თვეობით შემეწყვიტა ვარჯიში, როდესაც სხვა მოციგურავე დამეჯახა და ხბო გამიჭრა. შემდეგ, 15 წლის ასაკში, წელის მალები მოვიტეხე და კიდევ სამი თვით გამოვეთიშე სპორტს. ყინულისგან მოშორებით გატარებულმა დრომ მხოლოდ გააძლიერა ჩემი მონდომება და ვალდებულება, რომ 2002 წლის ზამთრის ოლიმპიური თამაშებისთვის, სოლტ ლეიკ სიტიში, კვალიფიკაცია გამევლო. ოლიმპიადაზე მოვხვდი, მაგრამ პოდიუმზე ვერ ავედი და გულდასაწყვეტი მე-4 ადგილი დავიკავე, მტკიცედ გადაწყვეტილი 2006 წელს დაბრუნება და საკუთარი თავის რეაბილიტაცია. მთელი ქვეყნის მასშტაბით გადავედი, რათა მწვრთნელთან მემუშავა, რომელიც საერთაშორისოდ ოლიმპიური ჩემპიონების აღზრდით იყო ცნობილი, ამასთან ყველა გარე ინტერესი უგულებელვყავი. ეს დამეხმარა და ჩემი საუკეთესო წელი მქონდა, თითქმის ყველა შეჯიბრი მოვიგე. მაგრამ ოლიმპიადებს შორის დრო გრძელია. ორი წელი იყო გასული და კიდევ ორი წელი იყო დარჩენილი; სტრესი გაიზარდა და სიხარული გაქრა. 2004 წელი განსაკუთრებით მძიმე იყო; სეზონის შეჯიბრებებს გამოვეთიშე, ფსიქიკური ჯანმრთელობის პრობლემებით პარალიზებული და შფოთვით სავსე გრძელი ღამეებით ნაწამები, რაც გამოწვეული იყო მზარდი შიშით, რომ ჩემი საუკეთესო დღეები უკან იყო. სულ რაღაც ორი წლით ადრე, მე ვიყავი ახალი აღმავალი ვარსკვლავი თითქმის საერთაშორისო გამოცდილების გარეშე. 17 წლის ასაკში ჩემს მშობლიურ ქვეყანაში ოლიმპიურ ნაკრებში მოხვედრა ისეთი შეგრძნება იყო, თითქოს მხოლოდ შესაძლებლობები იყო წინ. ოთხი წლის შემდეგ, 2006 წელს, ვიცოდი, რომ ჩემი კარიერის უმეტესი ნაწილი უკან იყო, და მე დატვირთული ვიყავი მოლოდინების უზარმაზარი ტვირთით – ჩემითა და ჩემი ქვეყნის მოლოდინებით. ეს, სავარაუდოდ, ოლიმპიური ოქროს მოპოვების ბოლო შანსი იყო, მაგრამ ტრავმებმა ჩემი ვარჯიში თამაშებამდე დააზიანა. სწორედ ეს არის ოლიმპიური კარიერის თავისებურება – მთელი ცხოვრება შეიძლება ივარჯიშო კონკრეტული მომენტისთვის, მხოლოდ იმისთვის, რომ სხეულის ლიმიტებით შეფერხდე. ვიცოდი, რომ ერთი შეცდომაც კი ოქროს დამაკარგვინებდა, ორი კი, სავარაუდოდ, პოდიუმიდან ჩამომაგდებდა. საბოლოოდ, მე წავიბორძიკე, მაგრამ ჩემმა კონკურენტებმაც. სახლში ვერცხლის მედალი წავიღე. ოლიმპიადა არის ადამიანურ მისწრაფებათა შორის ყველაზე დიდებული და, ალბათ, მტკივნეული. დროის საჩუქრით, მე ღრმად ვაცნობიერებ ბნელ მხარეს, რომელსაც ხშირად ვფარავთ, ხარჯების გაცნობიერების გარეშე. სამყარო მკაცრად აფასებს ჩვენს გმირ სპორტსმენებს – მედიის ქება-დიდება გუნდური მედლების რაოდენობაზე თითოეული სპორტსმენის ინდივიდუალურ და უაღრესად ადამიანურ განსაცდელსა და გასაჭირს ჩრდილავს, ყურადღებას ამახვილებს დროზე, რეკორდებსა და შედეგებზე. 2006 წელს, მე მარტო ვიყავი მსოფლიო სცენაზე და მხოლოდ საკუთარ თავს ვადანაშაულებდი, როცა დავეცი. თუ დაცემა რთული იყო, უფრო რთული იყო წასვლა. ორი ათწლეულის განმავლობაში ჩემი სპორტის დაუფლების შემდეგ, საბოლოოდ კონკები ჩამოვკიდე და ღრმა დეზორიენტაცია ვიგრძენი, რადგან საკუთარი თავის შეგრძნება, რომელიც წლების მძიმე შრომით მოვიპოვე ყინულზე, სწრაფად გაქრა. მაგრამ საუკეთესო მომენტებში, მე შემეძლო ადგილისა და დროის მიღმა გავლა, მუსიკაში დავკარგვა. ვგრძნობდი, როგორ ისხდნენ მაყურებლები სკამების კიდეზე, მგულშემატკივრობდნენ და ჩემს ტრიუმფებს იზიარებდნენ. ჩემი მოკლე პროგრამა ტურინში ერთ-ერთი ასეთი მომენტი იყო. ეს ყველაფერი მაშინ ხდებოდა, როდესაც ახალგაზრდების უმეტესობა კოლეჯში მიდიოდა, განიცდიდა დამოუკიდებლობის პირველ ნამდვილ გემოს, ამყარებდა სამუდამო მეგობრობას და გეგმავდა, რა მიმართულებას მიიღებდა მათი კარიერა. მათი შეცდომები საჯაროდ არ შემოწმდებოდა (ყოველ შემთხვევაში, სოციალური მედიის გამოჩენამდე ასე იყო) და უმეტესობისთვის ფინალური გამოცდების ჩაბარება სტრესის უდიდესი წყარო იყო. ჩემი ნაწილი ნატრობს, რომ მეც შემძლებოდა ამ გარდამავალი ეტაპების გავლა. თუმცა, უკან რომ ვიხედები ჩემს ცხოვრებისეულ არჩევანზე, აბსოლუტურად ყველაფერს თავიდან გავაკეთებდი. ოლიმპიადაზე მედლის მოპოვება იყო ოცნების ასრულება, რომლის მიღწევასაც მივენდე ისე, როგორც ცოტას თუ შეუძლია გაიგოს. შვილების გაჩენის გარდა, ეს იყო ჩემი ცხოვრების ყველაზე ღრმა და აზრიანი ნაწილი და ამას არაფერში არ გავცვლიდი. ამ დღეებში ჩემი სამყარო ახლა ორი პატარა ადამიანის გარშემო ტრიალებს – ისინი მუდმივად ამოწმებენ საზღვრებს და არკვევენ, ვინ არიან. მინდა, ჩემმა შვილებმა იცოდნენ, რომ დიდი საქმეების მიღწევას შრომა სჭირდება. მინდა იცოდნენ მათი შიშების დაძლევის ფასდაუდებელი ტრიუმფი, რადგან მათ გადაწყვიტეს გამოჩენილიყვნენ, ნერვიულობისა და ეჭვების მიუხედავად. მაგრამ როდესაც წარმატება განსაზღვრულია სრულყოფილებით ერთ კონკრეტულ მომენტში, ეს რთული საცხოვრებელი გზაა.