„კემდენ ჩეტზე“ უკვე რამდენიმე კვირაა, ყოველდღიურად ვაქვეყნებთ დღის კითხვას. ამ კითხვების უმეტესობა მომავალ სეზონთან დაკავშირებით თქვენს მოსაზრებებს ეხებოდა, მაგრამ დღეს მინდა წარსულს გადავხედო და გკითხოთ: „რა არის თქვენი საყვარელი „ორიოლესის“ მოგონება?“ აქ ყველა ასაკის ბეისბოლის გულშემატკივრები ვართ, ამიტომ საინტერესო იქნება „ორიოლესის“ ისტორიის სხვადასხვა პერიოდის პასუხების წაკითხვა. ზოგს ჩვენგან სამი მსოფლიო სერიის გამარჯვება უნახავს; ზოგს – არცერთი. ვვარაუდობ, რომ ზოგიერთი საყვარელი მოგონება თავად გუნდს შეეხება, ზოგი კი უფრო პირადული იქნება და შესაძლოა, ოჯახთან ან ბავშვობასთან იყოს დაკავშირებული. ორმოცდაათ წელს უფრო ახლოს ვარ, ვიდრე ამის აღიარება მინდა, თუმცა მაინც ძალიან ახალგაზრდა ვარ იმისთვის, რომ „ორიოლესის“ მსოფლიო სერიაზე გასვლა მახსოვდეს. ბოლო ორი გასვლის დროს ცოცხალი ვიყავი, თუმცა 1979 წელს ჯერ ერთი წლისაც არ ვიყავი. 1983 წელს, ალბათ, უფრო მეტად ჩემი „ბიგ ვილის“ ტარებით ან „ჰი-მენით“ ვიყავი დაინტერესებული, ვიდრე იმით, რომ კალ რიპკენი ფინალურ დაჭერას აკეთებდა ტიტულის მოსაპოვებლად. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ „ბალტიმორ ორიოლესთან“ დაკავშირებით დიდი მოგონებები არ მაქვს. ჩემი ყველაზე სასიამოვნო მოგონებები მოიცავს „კემდენ იარდსზე“ პირველ ღამის თამაშზე დასწრებას მამასთან და ძმასთან ერთად. გახსნის დღის ბილეთების შოვნა ვერ შევძელით, მაგრამ პირველი ღამის თამაში მრავალი წლის განმავლობაში ტრადიციად ვაქციეთ. 1996 წელს მახსოვს, „თიქეთმასთერს“ არაერთხელ დავურეკე, რომ ჩემი პირველი პლეი-ოფის თამაშის ბილეთები მეშოვა, რომელსაც ჩემს უფროს ძმასთან ერთად დავესწარი. ვნახე, როგორ დაარტყა ჩემმა საყვარელმა მოთამაშემ, ბრეიდი ანდერსონმა, ლიდ-ოფ ჰოუმ რანი. და, რა თქმა უნდა, არის 2130. 2130-ს 2131-ს ვამჯობინებ, რადგან იმ თამაშზე ტრიბუნებზე ვიყავი. 16 წლის ვიყავი და ჩემმა ბიძამ რატომღაც „იუტაუს ქუჩის“ ტრიბუნებზე ბევრი ბილეთი იშოვა. მან მე და ჩემი მეგობარი, თავის ზრდასრულ მეგობრებთან ერთად დაგვპატიჟა. ტრიბუნებზე ვიყავი, როდესაც 2014 წლის „ორიოლესმა“ დივიზიონი მოიგო. თამაშის შემდეგ აღვნიშნე ის, რომ ვუყურებდი, როგორ ესროლა ადამ ჯონსმა ნიკ მარკაკისს ღვეზელი, სანამ ზაკ ბრიტონი შამპანურს ასხურებდა ტრიბუნებზე. ძნელია ერთი მოგონების არჩევა. თუ „ორიოლესი“ ოდესმე მსოფლიო სერიას მოიგებს, ვვარაუდობ, რომ ეს იქნება მარტივი პასუხი. მაგრამ თუ ერთს ვირჩევ, ეს უნდა იყოს 2014 წლის ALDS-ის მეორე თამაში. ტრიბუნებზე ვიყავი ჩემს სიმამრთან ერთად და ვუყურებდი, როგორ უჭირდა ვეი-ინ ჩენს და „ორიოლესი“ უკან რჩებოდა. როდესაც „თაიგერსმა“ მე-8 ინინგში ქულა დააგროვა და წინ გავიდა, 6-3, მახსოვს, ვუთხარი, რომ წინა დღის თამაში ბევრად მერჩივნა, როდესაც „ორიოლესმა“ დიდი ანგარიშით მოიგო. შემდეგ დადგა მერვე ინინგის ბოლო. ყველას გვახსოვს. ჯობა ჩემბერლეინმა ადამ ჯონსს დაარტყა. ნელსონ კრუზისა და სტივ პირსის ზედიზედ სინგლებმა ჯონსს ქულა მოუტანა. ჯობა ჯოაკიმ სორიამ შეცვალა. ჯ.ჯ. ჰარდიმ ბაზები შეავსო. ხალხი სულ უფრო და უფრო ხმამაღლა გულშემატკივრობდა. შეძლებდნენ ამას? შესაძლებელი იყო თუ არა ეს? დიდხანს ლოდინი არ დაგვჭირვებია. შემცვლელმა დამრტყმელმა დელმონ იანგმა პირველივე ნასროლი ბურთი მარცხენა მოედანზე გაგზავნა. კრუზმა ქულა მოიპოვა. პირსმა ქულა მოიპოვა. ჰარდიმ, რომელიც ისე დარბოდა, თითქოს ჟელეში იბრძოდა, მესამე ბაზა შემოუარა. ბურთი მოფრინდა. კრუზმა ანიშნა „გაცურდი! გაცურდი! გაცურდი!“ ჰარდი გაცურდა. უსაფრთხოა! „ორიოლესმა“ ლიდერობა მოიპოვა. „კემდენ იარდსი“ შეირყა. ასეთი რამ არასდროს მიგრძვნია არც მანამდე და არც მას შემდეგ. ვიცი, რომ ამ მოგონებაში მარტო არ ვარ. შემატყობინეთ, თუ იგივეს გრძნობდით! ან გაგვიზიარეთ თქვენი სხვა საყვარელი „ორიოლესის“ მოგონებები. მოდით, კარგი განწყობა გავავრცელოთ, სანამ 2026 წლის სეზონის დაწყებას ველოდებით.