დღესდღეობით, ფეხბურთელებისთვის ჩვეულებრივი პრაქტიკაა ძველი კლუბებისთვის სოციალურ მედიაში გულწრფელი გამოსამშვიდობებელი პოსტით დამშვიდობება – მცირე მადლობა გულშემატკივრებს, თბილი სიტყვები კლუბის შესახებ და მომავლისკენ მიმართული მზერა. თუმცა, როდესაც ფაბიო სილვამ „ვულვზი“ „დორტმუნდის ბორუსიაზე“ გაცვალა, ხოლო ქრისტანტუს უჩემ „ხეტაფე“ „კრისტალ პალასით“ ჩაანაცვლა, მათი გამოსამშვიდობებელი გზავნილები ზედმეტად ნაცნობი აღმოჩნდა. სილვას ინსტაგრამის პოსტი 29 აგვისტოს ასე იწყებოდა: „როდესაც „ვულვზში“ მოვედი, სავსე ვიყავი ამბიციით, ოცნებებით და სურვილით, საკუთარი კვალი დამეტოვებინა. ვიცი, რომ მოლოდინს ვერ გავამართლე. მაგრამ ფეხბურთი და ცხოვრება მხოლოდ ციფრებზე ან მოედანზე გატარებულ მომენტებზე მეტია.“ უჩეს პოსტი, სულ რაღაც ხუთი დღის შემდეგ? „როდესაც „ხეტაფეში“ მოვედი, სავსე ვიყავი ამბიციით, ოცნებებით და სურვილით, საკუთარი კვალი დამეტოვებინა. ვიცი, რომ მოლოდინს ვერ გავამართლე. მაგრამ ფეხბურთი და ცხოვრება მხოლოდ ციფრებზე ან მოედანზე გატარებულ მომენტებზე მეტია.“ აქედან მოყოლებული, ტექსტი იდენტური იყო ბოლო წინადადებებამდე. სილვამ პოსტი დაასრულა სიტყვებით: „მე ყოველთვის ამ კლუბის გულშემატკივარი ვიქნები. მადლობა, „ვულვზ“. მთელი გულით“, ხოლო უჩემ უბრალოდ „ხეტაფე“ ჩაანაცვლა. ბუნებრივია, გულშემატკივრებმა და ჟურნალისტებმა სწრაფად გააერთიანეს ეს ფაქტები და ივარაუდეს, რომ ეს გზავნილები ერთი და იმავე ხელოვნური ინტელექტის შაბლონით იყო გენერირებული და არა თავად ფეხბურთელების მიერ დაწერილი. იქნება ეს მოხერხებულობის საკითხი თუ უბრალო „კოპირება-ჩასმა“, ერთი რამ უდავოა – როდესაც ყველას გამოსამშვიდობებელი გზავნილი ერთნაირად გამოიყურება, გულწრფელობის განცდა მცირდება.