გასულ კვირას, პეპ გვარდიოლამ ჟურნალისტის შეკითხვას ასე უპასუხა: „ჩემი დამხმარე მწვრთნელობა გინდა? ბრწყინვალე ხარ, საუკეთესო ხარ.“ ეს შეკითხვა მე დავუსვი. ჩემი შეკითხვის მიზანი იყო „მანჩესტერ სიტის“ მიერ ვიწრო და მოძრავი თავდამსხმელების მზარდი გამოყენების მიზეზების გაგება. „სიტის“ 2017-18 წლების ვარსკვლავურ შემადგენლობაში, ლეროი სანე და რაჰიმ სტერლინგი თამაშებს ფეხსაცმელებზე თეთრი საღებავით ამთავრებდნენ, რადგან ისინი მაღლა და ფართოდ იყვნენ განლაგებული. თითქმის ათი წლის შემდეგ, გვარდიოლას სისტემა სრულიად განსხვავებულად გამოიყურება. ამის გასაგებად ღრმა ანალიზია საჭირო. ჩემს შეკითხვაში მე მივუთითე სტატიაზე, რომელიც გვარდიოლამ ესპანური გაზეთი „El Pais“-ისთვის 2006 წელს დაწერა, სადაც ის აანალიზებდა ესპანეთის 3-1 გამარჯვებას ტუნისთან. ამ სტატიის მნიშვნელოვანი ასპექტი იყო მისი ანალიზი იმისა, თუ როგორ უნდა დაარღვიო „დაბალი ბლოკები“, რაც ამ სეზონის მთავარი თემა გახდა. „როდესაც გადაწყვეტ კონტრშეტევაზე თამაშს, ბევრი სივრცე გაქვს. როდესაც შეტევას გადაწყვეტ [ბურთით], ნაკლები სივრცე გაქვს. [მაგრამ] როდესაც კონტრშეტევაზე თამაშობ, ბურთი მეტოქეს ეკუთვნის,“ - წერდა ის. ამ სეზონის დასაწყისში „სიტი“ დაეყრდნო ისეთი ინდივიდების კონტრშეტევის სიძლიერეს, როგორებიც არიან ერლინგ ჰალანდი და ტიჯანი რეინდერსი. ნოემბრისთვის მათ უფრო მეტი გოლი გაიტანეს სწრაფი შეტევებიდან, ვიდრე წინა ორ ლიგის სეზონში ერთად აღებული. პრემიერ ლიგაში სულ უფრო მეტად ფიზიკური და ცენტრალურად კომპაქტური დაცვების საპასუხოდ, „სიტი“ გოლებს გუნდების „დაბალი ბლოკების“ გვერდის ავლით იტანდა. და მიუხედავად იმისა, რომ „სიტი“ კვლავ ცდილობს გამოიყენოს თავისი სწრაფი თავდამსხმელები, ესპანელმა ბოლო კვირებში „მუხრუჭები გამოიყენა“, მისი 20 წლის წინანდელი სიტყვები კი იმაზე მიანიშნებს, თუ რატომ. უფრო პირდაპირი თამაში შეიძლება ბურთის ხშირ დაკარგვას იწვევდეს, განსაკუთრებით ცენტრში. ასეთ გარემოებებში, შემტევი გუნდი შეიძლება გაწელილი აღმოჩნდეს, თავდამსხმელები კი შორს იყვნენ ნახევარმცველებისა და მცველებისგან. თუ გუნდის უბურთო ფორმაცია არ არის კომპაქტური და გუნდი ხშირად კარგავს ბურთს, გვარდიოლას სურვილი, მინიმუმამდე დაიყვანოს რისკი პირდაპირი თამაშისას, აშკარაა. „[მათი პირველი გოლის შემდეგ], ტუნისს უნდოდა, რომ თამაში 14-კაციანი ყოფილიყო. მათ უნდოდათ თამაში მცირე სივრცეებით,“ - განაგრძო მან თავის სტატიაში. იმის გათვალისწინებით, თუ რამდენი პრემიერ ლიგის გუნდი ცდილობს „სიტის“ წინააღმდეგ დაცვაში ისე ითამაშოს, როგორც ტუნისმა ითამაშა იმ დღეს, მისი დანარჩენი სიტყვები კიდევ უფრო გამჭრიახი ხდება. თებერვლის დასაწყისში, პეპმა თქვა, რომ თამაშში უფრო მეტია „პირადი მეურვეობა“ და ის „უფრო აგრესიულია“, მაშინ როდესაც ადრე ის უფრო „ზონალური“ იყო, რაც გულისხმობს გუნდების ქცევას დაცვაში. მაგრამ „თუ პროცესს კარგად გააკეთებ, სივრცეები ყოველთვის არის,“ - დასძინა მან – რაც იმაზე მიანიშნებდა, რომ სათამაშო გეგმების სანაგვეში გადაყრა არ იყო საჭირო, არამედ უბრალოდ მათი სწორად შესრულება. მაშ, როგორ ცდილობს გვარდიოლას „სიტი“, „პროცესი კარგად გააკეთოს“ ფიზიკური საშუალო და დაბალი ბლოკების წინააღმდეგ? „სიტის“ ცოტა ხნის წინ „ფულჰემი“ 3-0 დაამარცხა, ბურთის ფლობა 56% იყო. ანტუან სემენიო და ჰალანდი გაყოფილ თავდამსხმელებად თამაშობდნენ, მათ უკან კი ფილ ფოდენი იდგა. პროფილითა და ფორმაციით, „სიტის“ ეს გუნდი საოცრად ჰგავდა ლუის არაგონესის ესპანეთის ნაკრებს, რომელმაც ტუნისის „დაბალი ბლოკი“ გაარღვია. არაგონესის გუნდი ცნობილი გახდა „ტიკი-ტაკათი“. ორივე გუნდი თამაშობდა ვიწრო და მოძრავი წინა სამეულით. ფაქტობრივად, გვარდიოლამ ესპანეთის თავდამსხმელები „უპოზიციოებად“ აღწერა. მათ ფლანგებზე ორი ფლანგის მცველი ეხმარებოდათ, მაღლა და ფართოდ. ჩავი და მარკოს სენა იყვნენ ცენტრალური ნახევარმცველები, რომლებსაც ჰქონდათ ნება, წინ წასულიყვნენ, როდესაც სივრცეები გაჩნდებოდა, და მათ ერთი საყრდენი ნახევარმცველი იცავდა. ესპანეთისთვის ეს იყო ჩაბი ალონსო, „სიტისთვის“ კი როდრი. როდესაც მისი 2006 წლის სტატია წავუკითხე და ჩემს შედარებებს მისი ამჟამინდელი „სიტის“ ტაქტიკასთან ვთავაზობდი, გვარდიოლამ თავი დაუქნია. ეს იმაზე მიანიშნებდა, რომ მისი 20 წლის წინანდელი კომენტარები, სულ მცირე ნაწილობრივ, ავლენდა მისი ამჟამინდელი გუნდის განზრახვებს. ესპანეთის მოძრავ წინა სამეულზე გვარდიოლა წერდა: „[ისინი] ცენტრში შემოდიან, რათა [ფლანგის მცველებმა] სერხიო რამოსმა და პერნიამ შეძლონ წინ წასვლა, მაგრამ მთავარია იმის ცოდნა, თუ როდის იხევენ ისინი უკან.“ ამ მოძრაობების დრო იყო მნიშვნელოვანი დეტალი. და რადგან „სიტის“ თავდამსხმელები რიგრიგობით ეხმარებიან ჰალანდს ცენტრში მოძრავად, მათი განლაგება და მოძრაობა გადამწყვეტია „სიტისთვის“. ზოგჯერ გვარდიოლა შეინიშნებოდა, რომ მოედანთან ახლოს თავდამსხმელებისგან შეზღუდვას ითხოვდა, მიუხედავად იმისა, რომ მათ ამ სეზონებში უფრო მეტ თავისუფლებას აძლევდა. მაღალი პოზიციის შენარჩუნება მეტოქეებს უკან აჭერს, განსაკუთრებით თამაშში, რომელიც დაცვაში უფრო „კაც-კაცზე“ გახდა. მცველები და ნახევარმცველები ნაკლებად სავარაუდოა, რომ წინ გამოვიდნენ და ბურთი დააპრესინონ, რადგან ეშინიათ მათ უკან მყოფი ფოდენისა და სემენიოს. ეს „სიტის“ მცველებსა და საყრდენ ნახევარმცველებს უფრო მეტ სივრცეს აძლევს უკნიდან შეტევის ასაგებად, რაც ჰგავს მინი-თამაშს მოწინააღმდეგის წინა ორ ან სამ თავდამსხმელსა და „სიტის“ უკანა ორ მცველსა და ორ ნახევარმცველს შორის, რომლებიც ხშირად მათ ირგვლივ თამაშობენ. ეს ეხმარება „სიტის“ მოედანზე წინ წასვლაში და გუნდების უკან დახევაში, რაც გვარდიოლას გუნდს ბურთის დომინირების საშუალებას აძლევს. როდესაც ბურთი მეტოქის ნახევარზე არის დამკვიდრებული, ვიწრო თავდამსხმელებისგან კვლავ საჭიროა თავშეკავება. ესპანეთის ანალიზისას, პეპმა თქვა: „თუ (თავდამსხმელები) ძალიან ადრე ჩამოდიან უკან, ეს ქმნის სივრცის პრობლემას, აიძულებს...