თამაშის წაგება, მიუხედავად იმისა, რომ უკეთესი გუნდი ხარ, ცუდი თვისებაა და სამწუხაროდ, სწორედ ეს დაემართა „პორტსმუთს“ შაბათს ნაშუადღევს. „შეფილდ იუნაიტედთან“ ფრეც კი უსამართლო შედეგი იქნებოდა, მით უმეტეს, რომ დამარცხდნენ 90-ე წუთზე მეტოქის წინააღმდეგ, რომელმაც მთელი თამაშის განმავლობაში ძალიან ცოტა საგოლე მომენტი შექმნა – დიდი დრო დამჭირდა იმის გასააზრებლად, თუ როგორ წავაგეთ. მაგრამ მოწინააღმდეგის კარის აღების უუნარობა და საკუთარი მომენტების გამოუყენებლობა ნიშნავს, რომ „პომპეის“ მხოლოდ საკუთარი თავი შეუძლია დაადანაშაულოს შაბათის იმედგაცრუებაში. ამას მაისში გავიგებთ და უკანა ხედვა მშვენიერი რამ არის, მაგრამ იანვარში სრულფასოვანი „ცხრიანის“ (number 9) კონკურენტუნარიანი მოთამაშის არშეძენის გადაწყვეტილება, თამაშების გაგრძელებასთან ერთად, უფრო უცნაურად გამოიყურება. მე, ისევე როგორც „ფრატონ პარკის“ უმრავლესობა, გაღიზიანებული ვიყავი მსაჯის ზოგიერთი გადაწყვეტილებით, განსაკუთრებით კი იმ საგოლე ეპიზოდის გაუქმებით, სადაც ჯარიმა მხოლოდ მან დაინახა, მაგრამ ამან საბოლოო შედეგზე არანაირი გავლენა არ მოახდინა. ეს შედეგი შეესაბამებოდა შემაშფოთებელ ტენდენციას – თამაშების დასრულების შეუძლებლობას და ამის გამო ფასის გადახდას. „პომპეის“ წინ დიდი გასვლითი კვირა აქვს, რომლის დროსაც, სულ მცირე, ერთი თამაში მაინც უნდა მოვიგოთ. როგორც შაბათს ნაშუადღევს, ასევე ერთი კვირით ადრე „პრესტონის“ წინააღმდეგ, კომფორტულად ვგრძნობდით თავს, დომინანტურად გამოვიყურებოდით, მაგრამ ხარისხი გვაკლდა. შედეგად, კონცენტრაციის ერთმა წამიერმა დაკარგვამ ორივე თამაში დაგვაკარგვინა. ეს 30 ნათამაშები თამაშია, 16 დარჩა და ცხრიდან სამი გასვლითი მატჩი მომდევნო ერთიდან ათ დღეში გაიმართება. დატვირთული პერიოდი მოდის და „პომპეის“ ქულები სასწრაფოდ სჭირდება. ტომისგან და Fournilwrittenalloverit-დან მეტის სანახავად დააჭირეთ აქ.