ამბობენ, რომ პოლიტიკაში ერთი კვირა დიდი დროა, მაგრამ ფეხბურთში ის შეიძლება მარადისობად მოგეჩვენოს. შვიდი დღის წინ ჩვენ ვაანალიზებდით უსუსურ 3-2 დამარცხებას „უიმბლდონთან“ გასვლაზე, რაც „ოქსფორდ იუნაიტედის“ ყოფილი ფეხბურთელის, მარკუს ბრაუნის ჰეთ-თრიქმა განაპირობა. 168 საათის შემდეგ, „უიგან ატლეტიკთან“ გასვლაზე მოპოვებული მორიგი გამარჯვებით, მოულოდნელად ორი გამარჯვებით უფრო მდიდარნი ვართ, მეშვიდე ადგილზე ვზივართ და ვფიქრობთ, როგორ ახერხებს ეს კლუბი ჩვენს გატარებას ადამიანისთვის ცნობილ ყველა ემოციურ მდგომარეობაში. „რიდინგის“ გულშემატკივრის ცხოვრება იშვიათად არის მოსაწყენი. „უაიკომბ უონდერერსთან“ მატჩამდე, ნამდვილად ვფიქრობდი, როგორ შევავსებდი ამ წერილს. ალბათ „უიმბლდონთან“ კრახზე წუწუნით. სანაცვლოდ, ახლა შემიძლია აღფრთოვანებული ვისაუბრო ჩვენი ფეხბურთელის ჰეთ-თრიქზე: განუმეორებელ ჯეკ მერიოტზე. ჩვენი პირველი ლიგის ჰეთ-თრიქი ჯონ სვიფტის შემდეგ, რომელიც „ქუინს პარკ რეინჯერსის“ წინააღმდეგ გაიტანა, და თუ გულწრფელი ვიქნები, ის თითქმის არ მახსოვს. როდესაც ის გადმოვიდა, ეს ბიუჯეტურ ნაბიჯად მოჩანდა – ვინმე იაფი, ხელმისაწვდომი და საკმარისად გამოცდილი, რომ ხარვეზი შეევსო. მფლობელები, როგორც ჩანდა, არ იყვნენ ბენ უორდის ტიპის პერსპექტიული ფეხბურთელის დევნის პოზიციაში, ამიტომ მოლოდინები მოკრძალებული იყო. მაგრამ მერიოტმა ეს მოლოდინები ნაწილებად აქცია. ვიცოდით, რომ ის იშრომებდა. არ ვიცოდით, რომ ის ასეთი ინტელექტით, მოძრაობით და მცველების სუფთა „ქუჩური ჭკუით“ კითხვით უხელმძღვანელებდა შეტევას – განსაკუთრებით ლიგაში, სადაც შეცდომები კონფეტის მსგავსად ისვრის. ყველაზე მეტად შთამბეჭდავი მისი დარტყმების მრავალფეროვნებაა. გუშინდელი პირველი გოლი „მელასებური“ შეხებით, შემდეგ კი ორი განუმეორებელი დარტყმა ორივე ფეხით. მთელი დღე შეიძლება კამათობდე, რომელი იყო უკეთესი. ორივე იყო სუფთა, თავდაჯერებული და ნებისმიერი მატჩის მოსაგებად საკმარისი. ნამდვილი თავდამსხმელის ნიშანია, რომ გოლებს მარტივად აჩენდეს, და მერიოტი სწორედ ამას აკეთებს. მისი სუსტი ფეხი ძლიერს ჰგავს. მისი ტექნიკა იმდენად ზუსტია, რომ მეკარეებისთვის განმეორებად კოშმარად იქცა. რამდენ ხანს გაგრძელდება, ეს სხვა საკითხია, მაგრამ ეს სხვა დღის საზრუნავია. რაც მიმიყვანს ჩვენს ზოგად ფორმამდე – და იმ გონებრივ ტანვარჯიშამდე, რასაც ის მაიძულებს. როდესაც რობ კუიგმა და მისმა კომპანიამ გუნდი გადაიბარეს, საკუთარ თავს ვუთხარი, რომ არ მაინტერესებდა, როგორ დავტოვებდით ამ დივიზიონს, მთავარი იყო, რომ დაგვეტოვებინა. იმ შემადგენლობით, რაც გვქონდა, წარმოდგენა არ მქონდა, როგორ გამოიყურებოდა ეს, მაგრამ განწყობა შენარჩუნდა. ახლა პლეი-ოფები აღარ არის ოცნება და მოულოდნელად კონფლიქტში ვარ საკუთარ თავთან. ცენტრში ისევ უფრო რბილები ვართ, ვიდრე მიკროტალღურ ღუმელში გაცხელებული მარშმელოუ. ჩვენ ჯერ კიდევ გვაქვს ჩვევა, საკუთარ თავს ფეხში ვესროლოთ კომიკური სიზუსტით. მოედანზე ლიდერობასთან დაკავშირებით დიდი ეჭვები მაქვს. მაგრამ ჩვენ ასევე შეგვიძლია ნებისმიერი გუნდის დამარცხება ჩვენს დღეს, ნებისმიერი ქაოტური მეთოდით, რაც გამოჩნდება. „მე ვთქვი, რომ არ მაინტერესებდა, როგორ მოვიგებდით, ახლა კი გამარჯვებების სტილს ვაანალიზებ. მე ცოცხალი თვალთმაქცი ვარ და ეს ვიცი.“ ეს არ არის ლამაზი. სტატისტიკა ხშირად ეწინააღმდეგება ლოგიკას. მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანი სტატისტიკა უცვლელია: ჩვენ უფრო მეტ გოლს ვიტანთ, ვიდრე მოწინააღმდეგე. და მაინც – აქ არის წინააღმდეგობა – მე მაინც სტილი მწყურია. კონტროლი მინდა. მინდა, რომ გუნდებს დაბალ დონეზე ვაჩენდეთ, და არა უბრალოდ ველურ ჩხუბში ვამარცხებდეთ. მინდა არსი და თავდაჯერებულობა. მაგრამ მე ასევე უნდა ვაღიარო, საიდან დავიწყეთ, რა დავიმკვიდრეთ და რამდენად შორს მოვედით. მე ვთქვი, რომ არ მაინტერესებდა, როგორ მოვიგებდით, ახლა კი გამარჯვებების სტილს ვაანალიზებ. მე ცოცხალი თვალთმაქცი ვარ და ეს ვიცი. ლიმ რიჩარდსონის ხელმძღვანელობით, ცვლილება არ იყო გლამურული, მაგრამ ეფექტური აღმოჩნდა. მეტი ქულა თამაშზე. მეტი გასვლითი გამარჯვება. იმპულსის შეგრძნება, რომელიც აგვისტოში შეუძლებელი ჩანდა. ნელ წინსვლას, მრავალფანჯრიან აღდგენას, ნაზ ევოლუციას ველოდი. სამაგიეროდ, წინ გავექანეთ. შესაძლოა, პირველი ლიგა მართლაც ასეთი სუსტია წელს. შესაძლოა, მისგან თავის დაღწევას ტაქტიკური რევოლუცია არ სჭირდება. შესაძლოა, ორივე მართალია. და შესაძლოა, ამიტომ ვებრძვი საკუთარ თავს. უნდა ვიყო კმაყოფილი ჩვენი ბედით? აბსოლუტურად. უნდა მინდოდეს უფრო მეტი კონტროლი ნახევარდაცვაში, ვიდრე გუშინ ვაჩვენეთ? დიახ. უნდა შევიკავო თავი, როდესაც მახსოვს, საიდან დავიწყეთ? ალბათ. ეს არის დილემა, რომელშიც ყველა ვცხოვრობთ. გამარჯვება გამარჯვებაა. ცხრილი არ იტყუება. ჩვენ მხოლოდ იმდენად კარგები შეგვიძლია ვიყოთ, რამდენსაც სიტუაცია გვაძლევს, და ჩვენ ჯერ კიდევ აღდგენის რეჟიმში ვართ, რაც ამ ყველაფერს უცნაურად შთამბეჭდავს ხდის. ასე რომ, უხალისოდ და ჩემი ყველა შინაგანი წინააღმდეგობით, აქ ვარ ამ მგზავრობისთვის. ვემზადები და ვტკბები ამით. ან სულ მცირე, ვცდილობ.