სანამ „სანდერლენდ ქალთა“ გუნდს ეამაყებოდა თავისი აკადემია, სანამ კლუბი ცნობილი გახდებოდა, როგორც ინგლისის ნაკრების ფეხბურთელების აღმზრდელი და სანამ WSL-ის ერა და ქალთა თამაშის მზარდი პროფილი დადგებოდა, იყო სუ „ბუდა“ სმიტი. ის იყო ისეთი მოთამაშე, რომლის ისტორიაც არ არის სტატისტიკასა და არქივირებულ კადრებში, არამედ იმ ადამიანების მოგონებებში, ვინც უყურებდა, როგორ სრიალებდა ის ტალახიან მოედნებზე მარცხენა ფეხით, რომელიც თითქოს ზებუნებრივი ძალით იყო შეხებული. სუ გამოვიდა „ქოუგეიტ კესტრელსის“ ერადან, იმ დროიდან, როდესაც ქალთა ფეხბურთი ჩრდილო-აღმოსავლეთში არსებობდა სიჯიუტის, საზოგადოებრივი სულისკვეთებისა და მოთამაშეების შეუპოვარი უარის წყალობით, ეღიარებინათ, რომ ეს სპორტი მათთვის არ იყო განკუთვნილი. ის თამაშობდა სამყაროში პროფესიული გზების, მედია გაშუქებისა და იმ აღიარების გარეშე, რომელიც მის ნიჭს ეკუთვნოდა — თუმცა თამაშობდა ისეთი მადლითა და თავდაჯერებულობით, რომელიც ნებისმიერ ეპოქაში გამოირჩეოდა. ვინც ის ნახა, მის მარცხენა ფეხზე ერთგვარი მოწიწებით საუბრობს. ეს არ იყო მხოლოდ ძლიერი ან ზუსტი — ეს იყო ექსპრესიული. მას შეეძლო ბურთის გაგზავნა შეუძლებელ სივრცეებში, პასების გაკეთება ხალხმრავლობაში და შორიდან დარტყმა ისეთი ტექნიკით, რომელიც წლებით უსწრებდა თავის დროს. იმ ეპოქაში, როდესაც ქალთა ფეხბურთი ჯერ კიდევ ლეგიტიმურობისთვის იბრძოდა, სმიტი თამაშობდა იმ ადამიანის თავდაჯერებულობით, ვინც იცოდა, რომ მისი ადგილი ნებისმიერ მოედანზე, ნებისმიერი მეტოქის წინააღმდეგ იყო. როდესაც „კესტრელსი“ გაერთიანდა „სანდერლენდ AFC“-თან, სმიტი გახდა ერთ-ერთი პირველი ქალი, რომელმაც ფორმალურად ჩაიცვა წითელ-თეთრი მაისური. ეს იყო მომენტი, რომელიც სიმბოლურად გამოხატავდა ცვლილებას; ფესვგადგმული ვნების შერწყმას კლუბის იდენტობასთან, რომელიც მუშათა კლასის სიამაყეზე იყო აგებული. მან „კესტრელსის“ სული „სანდერლენდში“ ჩაიტანა, მაგრამ ასევე შემოიტანა რაღაც უნიკალურად საკუთარი: ხელოვნება და რწმენა, რომ ქალთა თამაში შეიძლება ყოფილიყო ლამაზიც და მედეგიც. სმიტი არ იყო მხოლოდ ფეხბურთელი — ის იყო სტანდარტების დამმკვიდრებელი. ახალგაზრდა მოთამაშეები უყურებდნენ მას და ხვდებოდნენ, რომ ასეთი ნიჭი შეიძლება გამოსულიყო მათი ქუჩებიდან, მათი სკოლებიდან და მათი თემებიდან. მან აჩვენა მათ, რომ ჩრდილო-აღმოსავლეთში არამარტო შრომისმოყვარეები იზრდებოდნენ — არამედ ხელოვანებიც. ის თამაშობდა გადამდები სიხარულით, სასტიკი კონკურენტუნარიანობითა და თავმდაბლობით, რის გამოც იგი უყვარდათ თანაგუნდელებსაც და მეტოქეებსაც. მისი გავლენა ბევრად სცდებოდა მის სათამაშო დღეებს. ის გახდა ეტალონი იმისა, თუ რა გახდებოდა „სანდერლენდ ქალთა“ მოგვიანებით: კლუბი, რომელიც აგებულია ადგილობრივ ნიჭზე, გერბისადმი სიამაყეზე და რწმენაზე, რომ სიდიადე შეიძლება მოკრძალებული დასაწყისიდან გაიზარდოს. ის იყო პიონერი — არა იმიტომ, რომ აღიარებას ეძებდა — არამედ იმიტომ, რომ თამაშობდა მაშინ, როცა მოედანზე უბრალოდ გასვლა უკვე გამოწვევის აქტი იყო. სუ სმიტი წარმოადგენს „სანდერლენდის“ ისტორიის დასაწყისს, ნაპერწკალს, რომელმაც ცეცხლი აანთო, მარცხენა ფეხს, რომელმაც კვალი დატოვა ყველაზე, ვინც ის ნახა, და სულს, რომელიც დღესაც რეზონანსით ვრცელდება კლუბში. როდესაც „სანდერლენდ ქალთა“ გუნდი საკუთარი თავის პოვნას იწყებდა, მათ სჭირდებოდათ ისეთი ფიგურები, რომლებსაც შეეძლოთ ხიდი გაევლოთ „კესტრელსის“ ფესვგადგმულ სულისკვეთებასა და კლუბის ამბიციებს შორის, რომელიც საკუთარი პოტენციალის გაგებას იწყებდა. მელ რეი გახდა ერთ-ერთი ასეთი ფიგურა — ჯერ როგორც მოთამაშე, შემდეგ როგორც მწვრთნელი და საბოლოოდ, როგორც კლუბის თანამედროვე ისტორიის ერთ-ერთი განმსაზღვრელი ლიდერი. რეის სათამაშო კარიერა დაემთხვა იმ პერიოდს, როდესაც ქალთა თამაში ჯერ კიდევ ხილვადობისთვის იბრძოდა, როდესაც ერთგულება ნიშნავდა გვიან ღამეებს, ცივ ვარჯიშებს და თავდადების დონეს, რომელიც გაცილებით აღემატებოდა არსებულ რესურსებს. ის იყო გონიერი და ინსტინქტური თავდამსხმელი, მაგრამ რაც მას გამოარჩევდა, იყო მისი არსებობა. ჯერ კიდევ ახალგაზრდა მოთამაშე, ის თავის თავს მშვიდი ავტორიტეტით ატარებდა; ისეთი ავტორიტეტით, რომლისკენაც თანაგუნდელები ზეწოლის მომენტებში იყურებოდნენ. მას ღრმად ესმოდა თამაში — არა მხოლოდ ტექნიკური მხარე, არამედ ემოციური ლანდშაფტი, რომელიც გუნდს აყალიბებს. მან იცოდა, როგორ წაეკითხა ადამიანები, როგორ დაემშვიდებინა ნერვები და როგორ აემაღლებინა განწყობა. ის იყო ისეთი მოთამაშე, რომელიც სხვებს უფრო გაბედულად აგრძნობინებდა თავს უბრალოდ მოედანზე მათთან ერთად ყოფნით, და „სანდერლენდს“, რომელიც ჯერ კიდევ ეძებდა თავის ადგილს ქალთა ფეხბურთის ლანდშაფტში, სწორედ ასეთი ლიდერობა სჭირდებოდა. როდესაც კლუბი განვითარდა, რეის როლიც შეიცვალა. ის მწვრთნელად გადავიდა იგივე სიცხადითა და მიზანდასახულობით, რაც მოთამაშის რანგში ჰქონდა გამოვლენილი. ის მენტორი გახდა მენეჯერად გახდომამდე დიდი ხნით ადრე, ხელმძღვანელობდა ახალგაზრდა მოთამაშეებს, აყალიბებდა სტანდარტებს და ეხმარებოდა კულტურის შექმნაში, რომელიც მოგვიანებით „სანდერლენდის“ აკადემიას განსაზღვრავდა. მას ესმოდა, რა შეიძლება გამხდარიყო კლუბი, რადგან მან გაიარა მისი ადრეული ბრძოლები და ადრეული იმედები. როდესაც მან საბოლოოდ აიღო მთავარი მწვრთნელის სადავეები, ეს ნაკლებად ჰგავდა ახალ თავს და უფრო მეტად იმ ისტორიის გაგრძელებას, რომელსაც ის წლების განმავლობაში წერდა. მან მემკვიდრეობით მიიღო კლუბი, რომელიც დაზარალებული იყო რესტრუქტურიზაციებით, დაქვეითებებითა და ქალთა ფეხბურთის პირამიდის დაუნდობელი რეალობებით. მაგრამ მან ასევე მემკვიდრეობით მიიღო კლუბი მძაფრი იდენტობით, რომლის ჩამოყალიბებაშიც მას მონაწილეობა ჰქონდა მიღებული. რეი ხელმძღვანელობდა თანაგრძნობითა და სიმტკიცით. ის ითხოვდა შრომას, მაგრამ ესმოდა თამაშის ადამიანური მხარეც. მან შექმნა გუნდები, რომლებიც ასახავდნენ რეგიონს: პატიოსანი, დაუღალავი, მყარად მდგომი. მისი ხელმძღვანელობით, „სანდერლენდმა“ დაიბრუნა თავისი რიტმი.