სეული, 17 თებერვალი (როიტერი) - მაშინ, როდესაც სამხრეთ კორეის გლობალური კულტურული გავლენა ფართოვდება ისეთ სფეროებში, როგორიცაა მუსიკა, კინო და ტელევიზია, გასართობი ფორმა, რომელიც ყურადღების მიქცევას საკუთარ სახლშიც კი უჭირს, არის კორეის ტრადიციული ჭიდაობა, ცნობილი როგორც სირეუმი. სირეუმი - რომელიც გამოითქმის როგორც „სი რუმი“ - პოპულარობის ზენიტში იყო 1980-იან და 1990-იანი წლების დასაწყისში, როდესაც არსებობდა რვა პროფესიონალური გუნდი და საუკეთესო მოჭიდავეები საყოველთაოდ ცნობილ სახელებად იქცნენ. მას შემდეგ, სპორტი შეექმნა შეზღუდული ბიუჯეტების და საზოგადოების სწრაფად ახალი ტენდენციებისკენ გადასვლის პრობლემას. ოცი წლის ლი ეუნ-სუ, რომელმაც ვარჯიში ცხრა წლის ასაკში დაიწყო, მონაწილეობს წლევანდელ მთვარის ახალი წლის ტურნირში, რაც 1500 წელზე მეტი ხნის სპორტის მთავარი ღონისძიებაა. ლიმ სინანულით აღნიშნა, რომ მის ყოფილ სკოლაში სირეუმის გუნდს ამჟამად არ ჰყავს წევრები და მის დაშლაზე მიდის საუბარი. „ერთხელ ვცადე წარმომედგინა ჩემი ცხოვრება, სირეუმის გარეშე“, - თქვა ლიმ. „არ მგონია, რომ მის გარეშე ცხოვრება შემეძლოს“. სირეუმის მატჩი გულისხმობს ორ მოჭიდავეს, რომლებიც ერთმანეთს უპირისპირდებიან რვამეტრიან (26.25 ფუტი) ქვიშის მოედანზე, ერთმანეთს ეკიდებიან ქსოვილის ქამრით, სახელწოდებით „სატბა“, და იყენებენ ძალას, წონასწორობას, ტაიმინგს და გამძლეობას მოწინააღმდეგის დასამარცხებლად. სირეუმი 2018 წელს იუნესკოს კაცობრიობის არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის წარმომადგენლობით სიაში შევიდა, მაგრამ ეს საერთაშორისო აღიარება კომერციულ წარმატებად არ ქცეულა. მისი შედარებითი გაურკვევლობა კონტრასტშია იაპონური სუმოს მაღალ პოპულარობასთან, რაც ასევე მრავალსაუკუნოვანი ჭიდაობის ფორმაა. სუმოსგან განსხვავებით, რომელიც ცენტრალიზებული პროფესიონალური სარეიტინგო სისტემითა და ექვსი ძირითადი წლიური ტურნირით არის მხარდაჭერილი - ან ოლიმპიური ჭიდაობისგან, მისი გლობალური მიღწევებით - სირეუმი ძირითადად შიდა სპორტად რჩება. „სპორტი ისეთი რამ არის, რის საყურებლადაც ხალხი არ მოვა, თუ არ იცნობს მოჭიდავეებს ან თვითონ სპორტს“, - თქვა ლი ტაე-ჰიუნმა, სირეუმის ყოფილმა მოჭიდავემ და იონგ ინის უნივერსიტეტის საბრძოლო ხელოვნების პროფესორმა, რომელმაც სპორტი საზღვარგარეთაც გაავრცელა და მიაჩნია, რომ მას სწორი მხარდაჭერით კომერციული პოტენციალი აქვს. ლი ჰე-სუმ, 25 წლის, მთვარის ახალი წლის ტურნირის მაყურებელმა, თქვა, რომ ბევრი კორეელი ახლა არ იცნობს სირეუმს. „ჩემს ბაბუას უყვარდა სირეუმის ყურება, ამიტომ მასთან ერთად ბევრს ვუყურებდი, როცა პატარა ვიყავი“, - თქვა მან. „ახლაც მომწონს, მაგრამ ვფიქრობ, კიდევ უკეთესი იქნებოდა, თუ ის უფრო ცნობილი გახდებოდა“. (რეპორტაჟი: ჰვავონ ლი და სებინ ჩოი; ტექსტი: ედ დევისი; რედაქტირება: კევინ ბაქლანდი)