საუნივერსიტეტო სპორტის სამყაროში მღელვარე პერიოდია. მოთამაშეთა იმიჯის, სახელისა და მსგავსების (NIL) უფლებები, ასევე ფეხბურთში პლეი-ოფის სისტემის ცვლილებები და ამის შედეგად კონფერენციებში განვითარებული არეულობა, თავდაყირა აყენებს იმ სამყაროს, რომელიც ბევრ ჩვენგანს ბოლო სამი ათწლეულის განმავლობაში ახსოვს. ეს გაგიჟებული სამყაროა და ვინმემ მასში საღი აზრი უნდა შემოიტანოს. შესაძლოა, ეს ადამიანი სწორედ თქვენ იყოთ. ამ შუადღეს ჩვენი ღია შეკითხვა თქვენთან მარტივია. წარმოიდგინეთ, რომ თქვენ ხართ საუნივერსიტეტო სპორტის მეფე ან დედოფალი. როგორც NCAA-ის ხელმძღვანელი, თუ არ მოგიწევდათ უნივერსიტეტების პრეზიდენტებზე, ჩამრევ კონგრესმენებზე ან ტელევიზიის აღმასრულებელ დირექტორებზე ფიქრი, რომლებიც გიკარნახებდნენ, რა შეგიძლიათ გააკეთოთ და რა — არა. ამ უზარმაზარი ძალაუფლებით (და თანაბრად მძიმე პასუხისმგებლობით) აღჭურვილი, როგორ განახორციელებდით მას? რაც შემეხება მე, ვფიქრობ, მინიმუმ მოვითხოვდი, რომ FBS დონის არცერთ საუნივერსიტეტო სპორტის კონფერენციას არ ჰქონდეს გეოგრაფიულად არამომიჯნავე განლაგება. ანუ, თქვენ არ შეგიძლიათ შტატების გამოტოვება, რათა სხვა სკოლა მიუმატოთ თქვენს კონფერენციას. მაგალითად, „ბიგ თენი“ (Big Ten) სანაპიროდან სანაპირომდეა გადაჭიმული, მაგრამ უმეტეს შტატებში, რომლებსაც მისი სტუდენტი სპორტსმენები ახლა გადაუფრენენ UCLA/Rutgers-ის დიდ მატჩზე მისასვლელად, არ ჰყავს არცერთი სკოლა. ვფიქრობ, ეს მარტივი წესი დიდ როლს ითამაშებდა ახლად გაჩენილი, შორს გაშლილი, ერთმანეთზე მიკერებული „ფრანკენკონფერენციების“ (Frankenconferences) შეზღუდვაში. თქვენი იდეები, თუ როგორ მოვაგვაროთ ეს არეულობა, დატოვეთ კომენტარებში. და როგორც ყოველთვის… წინ „დაგს“!!!