ზოგჯერ ღირს უკან მიხედვა, რათა მივხვდეთ, რომ UNC-ის გულშემატკივრებს საკმაოდ გაგვიმართლა. ამერიკულ სპორტში ბევრ გულშემატკივართა ბაზას არ შეუძლია დაიკვეხნოს როგორც UNC-ის მსგავსი ჩემპიონატის დონის წარმატებით, ასევე ისეთი სასტიკი მეტოქეობით, როგორიცაა UNC-დიუკი მამაკაცთა კალათბურთში. ბანერები რომ არ გვქონოდა, მაინც გვექნებოდა დიუკზე მოგების უამრავი გულშემატკივრობის განმსაზღვრელი მოგონება, რომელთაგან ბევრი განხილული იყო წინა დღის შეკითხვის ტექსტსა და კომენტარებში. და, რა თქმა უნდა, პირიქითაც მართალია; დიუკის მეტოქეობას რომ ამდენი მნიშვნელობა არ ჰქონდეს, მაინც გვექნებოდა უამრავი ჩემპიონატი, რომელთაც გულშემატკივართა გამოცდილების მწვერვალებად მივიჩნევდით: და, რა თქმა უნდა, გაცილებით მეტ სპორტში, ვიდრე მამაკაცთა კალათბურთი. ალბათ გინახავთ სადმე სტატისტიკა, რომ 1977 წლის შემდეგ UNC-ის ყოველმა გამოსაშვებმა კლასმა მინიმუმ ერთი ეროვნული ჩემპიონატი იხილა — ეს უბრალოდ აბსურდია. შესაძლოა, განსაკუთრებული მიჯაჭვულობა გაქვთ მია ჰამის წლებთან, ან ერინ მატსონის ბოლო ეპოქასთან, ან შესაძლოა, ლაკროსის დიდი გულშემატკივარი ხართ; იქ უამრავი ისტორიის პოტენციალია. მაგალითად, მე სამუდამოდ მემახსოვრება 2017 წლის მამაკაცთა კალათბურთის ჩემპიონატი, ჩემი უფროსი წელი UNC-ში, მაგრამ ასევე მემახსოვრება მამაკაცთა და ქალთა ლაკროსის ჩემპიონატების ზედიზედ დღეებში მოგების უზარმაზარი ემოციური მუხტი ერთი თვის შემდეგ. მაგრამ ეს არ არის შეკითხვა, რომელსაც დღეს ვსვამ. პირიქით, წარმოვიდგენ, რომ ეს ორივე რამ არ არის ისეთი, როგორიც სინამდვილეშია. ჩემი დღევანდელი შეკითხვაა, როდესაც გამორიცხავთ მეტოქეობის მოგებებსა და ჩემპიონატებს, რა რჩება თქვენს ერთ-ერთ ყველაზე ბედნიერ UNC-ის სპორტულ მოგონებად? იმედი მაქვს, რომ შეკითხვის ეს ვერსია უფრო უნიკალურ მოგონებებს გამოააშკარავებს, ვიდრე ის პასუხები, რომლებსაც, ჩვეულებრივ, ველოდებით. იმედია, ის მიუთითებს შედეგებზე ან თამაშებზე, ან უბრალოდ მომენტებზე, რომლებთანაც უფრო ინდივიდუალური ურთიერთობა გაქვთ, ვიდრე იმ საერთო ემოციური მუხტისგან, რომელიც უკვე თან ახლავს ამ დიდ მოვლენებს. რამდენიმე მეც მახსენდება. მე ჯერ კიდევ არ ვადევნებდი თვალს UNC-ის ფეხბურთს 2000-იანი წლების დასაწყისში, როდესაც პროგრამამ მოიგო ტოპ-10 მაიამის და FSU-ის გუნდებთან, რაც დღემდე ითვლება, ალბათ, Heels-ის ყველაზე მნიშვნელოვან მოგებად ცოცხალ მეხსიერებაში, ამიტომ ჩემი საყვარელი არამეტოქეობითი ფეხბურთის მოგონება, ალბათ, 2016 წლის მოგებაა #12 FSU-ზე, 54-იარდიანი ფილდ გოლით. ცხადია, ეს იყო ასეთი წარმოუდგენელი მოგება, გასვლით თამაშში რეიტინგულ მეტოქესთან (და ნიკ უაილერის დარტყმით, მას შემდეგ რაც ის დაახლოებით 30 იარდიდან არასანდო იყო სულ რამდენიმე წლით ადრე), მაგრამ ის ასევე გამორჩეულია იმით, რომ იყო სეზონის გარდამტეხი მომენტი, რამაც მაშინ შექმნა განცდა, თითქოს 2015 წლის წარმატების შემდეგ რაღაც მართლა მზადდებოდა, და, რა თქმა უნდა, ის ფაქტი, რომ ეს იყო პირველი მნიშვნელოვანი გამარჯვება, რომელიც მე აქ, THB-ში, როგორც მწერალმა, გავაშუქე. სხვებს რაც შეეხება… გასულ შემოდგომაზე ფლორიდის რეიტინგული გუნდის წინააღმდეგ ფრენბურთის მოგება უბრალოდ სასიამოვნო გამარჯვება იყო პროგრამისთვის, რომელსაც თავიდანვე აღდგენა დასჭირდა; მათი ყურება, თუ როგორ თამაშობდნენ დიდებთან და იმარჯვებდნენ, უბრალოდ ღიმილს მგვრიდა. ჩემს გულში განსაკუთრებული ადგილი უკავია Diamond Heels-ის 2018 წლის მოგებას Stetson-ზე, რამაც ისინი ომაჰაში გააგზავნა; ეს იყო ჩემი პირველი წელი, როდესაც ბეისბოლი საერთოდ მაინტერესებდა და ბოშში ყოფნა მოთამაშეების გროვის საყურებლად შესანიშნავი იყო. მას შემდეგ, რაც სილვია ჰაჩელის ერა UNC-ში ცუდი დასასრული ჰქონდა და 2019-2020 წლების საკალათბურთო სეზონის უცნაურობის შემდეგ, რაღაც ღრმად სამკურნალო იყო ქორტნი ბენგჰარტის მიერ ხიდის აღდგენა და სტეფანი უოტსის UNC-ში დაბრუნება — და უოტსის 21 წლის სეზონის პირველი სუპერვარსკვლავური მომენტი, 21/12/6-ის შესრულება ჰაი პოინტის წინააღმდეგ, იყო ის კათარზისი, რომელიც რეალობად იქცა. მე მომიწია მეტოქისა და სტატისტიკის მოძიება, მაგრამ ის შეგრძნება ნამდვილად მახსოვს. თქვენ რას იტყვით? რა არის ის მცირე მოგებები, ან თუნდაც ის მომენტები, როდესაც არ მოგებულხართ, რომლებიც გეხმარებათ UNC-ის სპორტთან თქვენი ურთიერთობის განსაზღვრაში? რა არის თქვენი უნიკალური Tar Heel-ის სპორტული ისტორიები? შეგვატყობინეთ კომენტარებში — და მიუხედავად იმისა, რომ ისინი არ მიხსენებია, N.C. State-ის მოგებებიც არ აირჩიოთ!