სამას ერთი დღე დიდი დროა ფეხბურთში. სწორედ ამდენი ხანია, რაც „ვულვზს“ გასვლითი მატჩი არ მოუგია, ამიტომ „გრიმსბი თაუნთან“ 1-0 გამარჯვება, შესაძლოა, ქაღალდზე დიდად არაფრად მოგვეჩვენოს, მაგრამ მაინც მნიშვნელოვანი იყო. არა იმიტომ, რომ კლასიკური შეხვედრა იყო, არამედ იმიტომ, რომ საბოლოოდ ვიპოვეთ გამარჯვების გზა, როდესაც მატჩი უფრო სიმტკიცეს მოითხოვდა, ვიდრე სანახაობრიობას. ეს ნამდვილი 1970-იანი წლების რეტრო იყო. სარეცხი საშუალების რეკლამასაც კი ჰგავდა. ტალახი საუბრობდა ყველაზე მეტს და სურათის სრულყოფისთვის მხოლოდ მაისურებისგან გაკეთებული კარები აკლდა. ზოგჯერ ქაოტური იყო, ისეთი, რასაც მხოლოდ ფეხბურთი ქმნის, რადგან ბურთი მოულოდნელად ტალახში ჩერდებოდა და მარტივი მოძრაობები შეცდომების მიზეზად იქცეოდა. ეს არ იყო დღე დახვეწილი ფეხბურთისა და მოწესრიგებული კომბინაციებისთვის. ეს იყო დღე გუნდური სულისკვეთების, გამძლეობისა და მენტალიტეტისთვის. დღე პირობების მიღებისა და არა მათი საბაბად გამოყენებისთვის. „გრიმსბი“ კარგად იყო მომზადებული, როგორც მოსალოდნელი იყო, და მათ „ვულვზს“ ეს კარგად აგრძნობინეს. ისინი პრესინგს თამაშობდნენ, იბრძოდნენ და ყოველ მეორე ბურთს ბრძოლად აქცევდნენ. ეს განსხვავებული ტიპის გამოცდა იყო და „ვულვზს“ პირისპირ უნდა შეხვედროდა. თითქმის ისეთი შეგრძნება იყო, როგორც საბავშვო თამაში „იატაკი ლავაა“, სადაც ფეხბურთელები მოედნის ნაკლებად ჭაობიან ნაწილებს ეძებდნენ, რომ უბრალო პასიც კი გაეკეთებინათ. „ვულვზი“ თანდათანობით ჩაერთო თამაშში, შეინარჩუნა მოთმინება და, რაც მთავარია, თამაში პირობების შესაბამისად შეცვალა. როდესაც პირდაპირი თამაში იყო საჭირო, პირდაპირ თამაშობდნენ. როდესაც ბრძოლისა და ხაზების გაწმენდის დრო იყო, ზედმეტად არ ართულებდნენ. შესრულების მხრივ განსაკუთრებული არაფერი იყო, მაგრამ ნამდვილად „საქმე შესრულებულია“ იყო. ახლა კი, „ვულვზმა“ მცირე გამარჯვებები უნდა მიიღოს. ზედიზედ „მშრალი“ მატჩები ერთ-ერთი მათგანია. შემდეგ ეტაპზე გასვლა კიდევ ერთია. ყველაზე მეტად კი კარგი იყო იმ „ვულვზის“ გუნდის ხილვა, რომელმაც უკან არ დაიხია, არამედ გზა იპოვა. ზოგჯერ ფეხბურთი ხელოვნებაა. ზოგჯერ ეს გადარჩენაა. ეს იყო გადარჩენა და ახლა გამოწვევაა იგივე მონდომების ჩვენება ყოველ მატჩში. წყარო: Dazzling Dave, Always Wolves