რატომღაც, მცდარი წარმოდგენის გამო, ზამთრის ოლიმპიადებს ზაფხულის ოლიმპიადებზე ნაკლებად საინტერესოს რეპუტაცია აქვს. 2018 წლის KSL-ის გამოკითხვაში, მკითხველთა 72%-მა აღნიშნა, რომ ზაფხულის ოლიმპიადის ყურებას ზამთრისას ამჯობინებდა. მე ამას პირადად ვიღებ, როგორც ზამთრის ოლიმპიადების წარსული და მომავალი მასპინძელი ქალაქის მკვიდრი. ვაღიარებ, რომ ამ უთოვლო ზამთარში, უკვე ვიწყებ ფიქრს, იქნებ ზაფხულის თამაშების მასპინძლობა უფრო გვეკუთვნის, მაგრამ ასეთი გადაწყვეტილებები ჩემს კომპეტენციაში არ შედის. ამიტომ, დღეს აქ ვარ, რათა დავიცვა ზამთრის თამაშები, სანამ ისინი 2034 წელს სოლტ-ლეიკ-სიტიში დაბრუნდებიან. უფრო მეტიც, ვიტყვი, რომ ცივი ამინდის ოლიმპიადა სინამდვილეში ზაფხულისაზე უკეთესია, უბრალოდ იმიტომ, რომ გაცილებით ინტენსიურია. იმიტომ, რომ უმეტესობა ყინულზე მიმდინარეობს. ეს ზედაპირი კი ბეტონივით მყარი და ამავე დროს მოლიპულია. ყველას, ვისაც უცდია უტას თოვლის ქარბუქის შემდეგ დაუმარილებელ ტროტუარზე ფეხის დადგმა, შეუძლია დაადასტუროს, რომ ყინულზე დაცემა მტკივნეულია. ნამდვილად, ძალიან მტკივნეული. ეს სპორტსმენები კი უბრალოდ დადიან მასზე! ზოგიერთს ფეხსაცმელზე დანები აქვს მიმაგრებული! ზოგი, თხილამურებით, ყინულის კლდიდან ჰაერში ხტება, სადაც სალტოს აკეთებენ და ისევ ყინულზე ეშვებიან! ზოგი კი ყინულის გაწმენდასაც ცდილობს! შესაძლოა. არ ვარ დარწმუნებული, როგორ მუშაობს კერლინგი. მესმის ის სურვილი, რომ ყინულზე ცეკვას შეხედოთ და იკითხოთ: „როგორ, ზუსტად, არის ეს სპორტი?“ ან „რა არის ტვიზლი?“ მაგრამ ვფიქრობ, ძალიან მნიშვნელოვანია გვახსოვდეს, რომ კონკურენტები ცეკვავენ ყინულზე. და არა უბრალოდ დგანან ყინულზე და მოძრაობენ სხეულის დანარჩენი ნაწილით, მაკარენას მსგავსად, არამედ ფეხებს ამოძრავებენ. ოსტატურად. ყინულზე. ფეხსაცმლის ძირზე მიმაგრებული დანებით. უნარი და ამ უნარის გამოყენების პოტენციური საშიშროება უფრო აშკარა ხდება ფიგურულ სრიალში, სადაც კონკურენტები ხტუნავენ და ტრიალებენ ყინულზე. ფეხსაცმლის ძირზე მიმაგრებული დანებით. რაც უკვე საკმაოდ შთამბეჭდავია. მაგრამ წელს არის ერთი ბიჭი, რომელიც ხტუნავს, ტრიალებს და ასევე უკანა სალტოებს აკეთებს. ყინულზე. ფეხსაცმლის ძირზე მიმაგრებული დანებით. ის ოლიმპიელები, რომლებიც არ ცეკვავენ ან/და არ აკეთებენ სალტოებს ყინულზე ფეხსაცმლის ძირზე მიმაგრებული დანებით, წვანან ფიცარზე, რომლის ძირზეც გრძელი დანებია მიმაგრებული და ყინულის ღარში 75-დან 90 მილამდე საათში სიჩქარით მიქრიან. ან ოთხკაციან ციგაზე, რომელიც ისე სწრაფად მოძრაობს ყინულის ღარში, რომ შეიძლება გამოიწვიოს ის, რასაც „სლედ ჰედი“ ჰქვია – ტვინის რბილი ქსოვილის თავის ქალაზე განმეორებითი დარტყმის შედეგად. რა თქმა უნდა, ზოგიერთი მათგანი თხილამურებით სრიალებს, რაც ტექნიკურად თოვლზე ხდება და არა ყინულზე. მაგრამ ალპური რბოლის დროს თხილამურების მთაზე სრიალის ხმამ გამახსენა ის დრო, როდესაც ადგილობრივ კურორტზე ვსრიალებდი და ერთ მონაკვეთზე გადავუხვიე, მეგონა ახალი თოვლი იყო, სინამდვილეში კი უხეში, გაყინული თოვლი აღმოჩნდა და მაშინვე დავეცი და უკან დავსრიალდი, თხილამურების გამოსწორება ვერ შევძელი მინიმუმ 60 წამის განმავლობაში. ნამდვილად მჯეროდა, რომ ეს ჩემი ცხოვრების ბოლო 60 წამი იყო. და თითქმის არ ვმოძრაობდი. ალპური ტრასების ყურებისას თხილამურების ხმით მივხვდი, რომ ის ყინულიც უხეშია და ის მოთხილამურეები ისეთი სიჩქარით მოძრაობენ, რომლითაც მანქანების უმეტესობას ლეგალურად მოძრაობა არ შეუძლია. ავარიები იშვიათია, მაგრამ როცა ხდება, მოთხილამურეების ევაკუაცია მთიდან ვერტმფრენით ხდება. ვერც ერთ ზაფხულის თამაშების სპორტს ვერ ვიხსენებ, რომელსაც სამაშველო ვერტმფრენები სჭირდება მზადყოფნაში. მაგრამ ზამთრის ოლიმპიადების საშიშროებისა და გართობის ამაღელვებელ ნაზავს ყველაზე მეტად არც სრიალი, არც თხილამურებით სრიალი და არც ლუჟი განასახიერებს. ზამთრის ოლიმპიადების სიგიჟეს საუკეთესოდ ბიატლონი ასახავს. რადგან ბიატლონი აერთიანებს სათხილამურო რბოლას და სროლას. იარაღით. პირველ რიგში, სათხილამურო რბოლა ერთ-ერთი ყველაზე ფიზიკურად დამქანცველი რამ არის, რაც კი ოდესმე გამიკეთებია. და მე სამი მარათონი მაქვს გავლილი და სამი შვილი მყავს გაჩენილი. ოლიმპიურ ტრასაზე ერთი წრეც კი ყველაზე მომზადებულს დაღლიდა ჩვენს შორის. ბიატლონისტები რამდენიმე წრეს გადიან, და ყოველი წრის შემდეგ ასრულებენ ორ სასროლო ტესტს – ერთს მდგომი, მეორეს კი მწოლიარე პოზიციიდან. ორივე ტესტი მოითხოვს კონკურენტებისგან მიზნებზე სროლას 50 მეტრის მანძილიდან, და ნებისმიერი აცდენილი სამიზნე იწვევს ან საჯარიმო წრეს, ან ერთ წუთს ემატება საერთო დროს. რატომ? იმიტომ, რომ ბიატლონის გამომგონებელი სადისტი იყო, მგონი. მან (ან მას!) შეხედა ფიზიკურად გამოფიტულ სათხილამურო რბოლელებს და თქვა: „იცით, რა სჭირდებათ მათ? შაშხანები.“ მჯერა, რომ ბიატლონში ნებაყოფლობით შეჯიბრისთვის გარკვეული ტიპის ადამიანია საჭირო. ადამიანი, რომელსაც, შესაძლოა, შეუძლია და მოახერგებს რეალობისგან მოწყვეტას. ადამიანი, რომელიც, მაგალითად, ოლიმპიური გადაცემის დროს, ბიატლონში ბრინჯაოს მოპოვების შემდეგ აღიარებს, რომ პარტნიორს უღალატა. ეს მოხდა ნორვეგიელ სტურლა ჰოლმ ლეგრეიდთან სამშაბათს. ან, მაგალითად, ადამიანი, რომელიც გუნდის წევრთან ერთად ასპარეზობს, ვისგანაც საკრედიტო ბარათები მოიპარა და მათზე ათასობით დოლარი დახარჯა, რაც ბიატლონის ოქროს მედალოსანმა ჯულია სიმონმა ჩაიდინა და რისთვისაც საფრანგეთის სასამართლომ გაასამართლა. სასამართლო პროცესზე სიმონმა თქვა: „ვერ ვხსნი. არ მახსოვს, რომ ეს გამეკეთებინა. არ შემიძლია...