წლები გავიდა, სამი წელი მას შემდეგ, რაც ჟერარ დეულოფეუმ ბოლოს ბურთი დაარტყა, მაგრამ დარბაზში გატარებული ყოველი დღე, მისი აზრით, „სასწაულთან“ ერთი ნაბიჯით აახლოებს. „ერთ-ერთი რამ, რაც ენერგიას მაძლევს, არის ის, რომ ვიცი, შემიძლია ისტორია შევქმნა,“ – ამბობს 31 წლის ფეხბურთელი, რომლის ბოლო გამოჩენა „უდინეზეს“ მაისურით 2023 წლის იანვარში შედგა. ფეხბურთი მისი გატაცებაა, მისი სამსახური. ეს არის თამაში, რომელმაც ბავშვობაში „ბარსელონას“ განთქმულ „ლა მასიას“ აკადემიაში მიიყვანა, ზრდასრულ ასაკში კი ევროპულ დიდებას აზიარა. მან ითამაშა ინგლისის ასოციაციის თასის ფინალში და განიცადა უდიდესი სიამაყე, როდესაც საკუთარი ქვეყნის ნაკრებში გოლი გაიტანა. მილანიდან მერსისაიდის ჩათვლით, უკანა მცველებს თავს ახვევდა. დეულოფეუს სასოწარკვეთილად სურს ისევ იგრძნოს ეს მღელვარება, დაასრულოს ის, რაც მისი აზრით, ყველაზე ხანგრძლივი აღდგენის პროცესი იქნება. თუმცა, დადგა დრო, ყველაზე რთული პერიოდი მისი ტრავმის დღიდან გასული 1100-ზე მეტი დღის განმავლობაში, როდესაც მას არ შეეძლო შვილებთან ერთად სიარული, ძაღლების გაყვანა, მანქანის მართვა. ის, რაც დეულოფეუს მაშინ ნამდვილად აკლდა, უბრალო საქმეები იყო. „მთელი პირადი ცხოვრება დავკარგე,“ – ამბობს ის. „ეს ყველაზე მტკივნეული რამ არის, რისი შეგრძნებაც შეგიძლია. ახლა მხოლოდ ველოდები, რომ სასწაული მოვახდინო და ფეხბურთში დავბრუნდე. მაგრამ ვიცი, რომ ასეთი ტიპის უნარშეზღუდულობით დაბრუნება ძალიან რთულია.“ დეულოფეუ ორივე ხელს მუშტად კრავს და თითების სახსრებს ერთმანეთს აჭერს, რათა თავისი მარჯვენა მუხლი განასახიეროს. „ჩემი ორი ძვალი,“ – იკრავს სახეს. „ისინი შოკისმომგვრელია.“ ესპანეთის ნაკრების ყოფილმა გარემარბმა უკვე ორი თვე გაატარა იმ ტრავმისგან აღდგენაში, რაც, როგორც აღმოჩნდა, ჯვარედინი იოგის (ACL) დაზიანება იყო და ის სერია A-ს მსოფლიო ჩემპიონატისთვის შეწყვეტამდე მიიღო, როდესაც მისი ხანმოკლე დაბრუნება მოხდა. დაახლოებით 37 თვის წინ „სამპდორიასთან“ მატჩში სათადარიგოთა სკამიდან მოედანზე გამოსვლის შემდეგ, მან იგრძნო, რომ მუხლი უთმობდა და შეცვლა ითხოვა. „15 წუთი ვითამაშე,“ – ამბობს დეულოფეუ. „და იქ, იმ 15 წუთში, ჯვარედინი იოგი მთლიანად გაწყდა. ეს ჩემი ბოლო თამაში იყო.“ რომ ყოფილიყო მხოლოდ ჯვარედინი იოგის შეკეთების საკითხი – დეულოფეუ ხაზს უსვამს, რომ ეს თავისთავად „გიჟური“ ტრავმაა, მაგრამ ისეთი, რომლისგანაც ფეხბურთელების უმეტესობა ახერხებს გამოჯანმრთელებას – ის „ბიანკონერის“ („უდინეზეს“ ზედმეტსახელი) მაისურით ორი წელზე მეტი ხნის წინ დაბრუნდებოდა. მართლაც, 2020 წელს „უოტფორდში“ ჯვარედინი იოგის წინა გაწყვეტის შემდეგ, გარემარბი წარმატებით დაბრუნდა რვა თვეში. „ოპერაციას აკეთებ და იცვლი ჯვარედინ იოგს, სისტემას და გადიხარ პროგრესულ აღდგენის პროცესს,“ – ამბობს ის. „მაგრამ პრობლემა ინფექცია იყო.“ ამ ინფექციამ მისი მუხლის ხრტილი დაშალა, ყოველი სკანირება აჩვენებდა, რომ ის თანდათან უარესდებოდა, რამაც დეულოფეუს ძვლის ძვალზე ხახუნის შეგრძნება დაუტოვა. „მე არ ვიყავი ყველაზე იღბლიანი ადამიანი,“ – მხრებს იჩეჩს ის. მან კონსულტაცია გაიარა თანამემამულე ესპანელ სანტი კასორლასთან, რომელიც 636 დღის განმავლობაში იყო მოედანს მოწყვეტილი განგრენის გამო, რომელმაც მისი აქილევსის მყესი დააზიანა, და შთაგონებას „არსენალის“ ყოფილი ნახევარმცველის დაბრუნებიდან იღებს. „ეს საოცარი მაგალითია,“ – ამბობს დეულოფეუ. „წარმოიდგინო, როგორ იტანჯებოდა ის ამ ორწელიწადნახევრის განმავლობაში, ახლა მე ამას ვგრძნობ.“ დეულოფეუს პირველი ნაბიჯი იყო უჯრედოვანი მკურნალობა, ხრტილის აღდგენის მიზნით, მაგრამ მან უკან დაიხია მას შემდეგ, რაც ისევ სცადა სირბილი. „ჩემი მუხლი უნდა განკურნებულიყო,“ – განმარტავს ის. „მძიმე ვარჯიშისთვის, ჯერ უნდა განიკურნო.“ თითქმის ორი წლის შემდეგ, უჯრედული მკურნალობის ინექციების გაგრძელების შემდეგ, მას სჯერა, რომ კიდევ ერთხელ სირბილის მცდელობასთან ახლოს არის. ეს არის იმის შედეგი, რასაც დეულოფეუ ამბობს, რომ ექვსი თვის განმავლობაში დარბაზში „კუნთების, კუნთების, კუნთების“ მშენებლობა იყო, სადაც ის „უდინეზეს“ „ფრიულის“ სტადიონზე, კვირაში ხუთი დღე, ყოველ დილით სამიდან ოთხ საათამდე ფიზიოთერაპევტთან და ფიტნეს ტრენერთან ერთად მუშაობდა. „ვნახოთ, შევძლებ თუ არა დარტყმის მიღებას,“ – ამბობს ის. „ძალიან ბედნიერი ვარ, რადგან ვგრძნობ, რომ ფეხი მართლაც ძლიერია. რაც მეტი კუნთი გაქვს, მით ნაკლები ტკივილი გაქვს მუხლის შიგნით, ამიტომ ახლა ვგრძნობ, რომ ჩემი მუხლი მზადაა სირბილისთვის. ვგრძნობ, რომ ახლოს ვარ. თუ კუნთებზე ვისაუბრებთ, ახლა იმავე დონეზე ვარ, რაც მოქმედი ფეხბურთელები. მაგრამ ვნახოთ, როგორ რეაგირებს [მუხლი] ხრტილისა და მენისკის გარეშე...“ დეულოფეუ აღიარებს, რომ იყო დრო, როდესაც დანებებაზე ფიქრობდა, მაგრამ ის საოცრად ოპტიმისტურად არის განწყობილი და ფოკუსირებულია პროფესიულ ფეხბურთში დაბრუნების მიზანზე. „სამი მართლაც მნიშვნელოვანი რამ არსებობს,“ – განმარტავს ის. „ერთი, რა თქმა უნდა, ოჯახი და სახლია. ამ პერიოდის გასაგრძელებლად, პირველ რიგში, შენს სახლში ყოველ დილით მშვიდობა და სიყვარული უნდა სუფევდეს. ბედნიერება, შვილების ზრდის ყურება, შენს მეუღლესთან ერთად, მართლაც კარგი სიმშვიდე და სიყვარული სახლში. ეს მართლაც მნიშვნელოვანია, რომ ყოველდღე კარგ ხასიათზე იარო ვარჯიშზე.“ ერთი დადებითი ასპექტი, რასაც დეულოფეუ ამ პერიოდიდან იღებს, არის ის, რომ მას შეუძლია ოჯახთან ერთად უფრო მეტი დრო გაატაროს, ვიდრე პროფესიონალ ფეხბურთელების უმეტესობას. „ამ სამი წლის განმავლობაში, როცა ჩემი საქმის, ჩემი გატაცების მიღმა ვარ, ვხედავ, რა კარგია უბრალოდ სახლში ყოფნა,“ – ამბობს ის. „უბრალოდ შენს ოჯახთან, შენს შვილებთან ერთად ყოფნა, მათი ზრდის ყურება და მამობა, რადგან ფეხბურთის გამო ბევრ კარგ პერიოდს, კარგ მომენტს კარგავ. ახლა თანამედროვე ფეხბურთში ბევრი თამაშია, ყოველ სამ-ოთხ დღეში თამაშობ, და შენი შვილები ძალიან სწრაფად იზრდებიან.“ თუმცა, მისი სამი შვილი ასევე მთავარი მამოძრავებელი ძალაა დეულოფეუსთვის, რომ ისევ ფეხბურთის თამაში მოინდომოს – მას სურს, რომ მათ შეძლონ ამ მოგონებების გაზიარება. „ჩემი უფროსი ქალიშვილი რვა წლისაა და...“