ლიონელ მესის, ჩავი ერნანდესის, სერხიო ბუსკეტსის, ანდრეს ინიესტას და ლამინ იამალის თაობამდე, ლა მასიას პირველი აღზრდილი, რომელიც „ბარსელონას“ ხატად იქცა, გილიერმო ამორი იყო. ბენიდორმში დაბადებულმა ამორმა „ბარსელონას“ სრულიად ახალ აკადემიაში მიწვევა 1980 წლის იანვარში მიიღო მას შემდეგ, რაც „ბლაუგრანასთან“ ახალგაზრდულ ტურნირზე შთამბეჭდავად იასპარეზა. ამორმა ყველა რანგი გაიარა და პროფესიონალური დებიუტი 1988/89 წლების სეზონში, ახალი მწვრთნელის, იოჰან კრუიფის ხელმძღვანელობით შედგა, სადაც მან 36 მატჩში 13 გოლი გაიტანა და „ბლაუგრანას“ უეფას თასების მფლობელთა თასის მოგებაში დაეხმარა. მომდევნო სეზონში კი ამორმა „რეალ მადრიდის“ წინააღმდეგ ესპანეთის თასის ფინალში, „ბარსელონას“ 2:0 მოგებულ მატჩში ანგარიში გახსნა. ეს გარდამტეხი მომენტი აღმოჩნდა, რადგან „ბარსელონამ“ დაასრულა „რეალ მადრიდის“ შიდა დინასტია და ზედიზედ ოთხი ლიგის ტიტული, ასევე პირველი ევროპის თასი (ახლანდელი ჩემპიონთა ლიგა) მოიპოვა. ამორმა თავისი კვალი მხოლოდ საკლუბო დონეზე არ დატოვა, მან რუმინეთის წინააღმდეგ გამარჯვების გოლი გაიტანა, რამაც ესპანეთს 1996 წლის ევროპის ჩემპიონატზე მეოთხედფინალში გასვლაში შეუწყო ხელი, მანამდე კი 1998 წლის ფიფას მსოფლიო ჩემპიონატის სამივე მატჩში ითამაშა. 1990-1998 წლებში ესპანეთის ნაკრებში 37 მატჩში ოთხი გოლით, საფრანგეთიდან დაბრუნების შემდეგ, ამორი ლუი ვან გაალის ხელმძღვანელობით ძირითადი გუნდის მიღმა დარჩა, რამაც აიძულა იგი დაეტოვებინა „ბარსელონა“ როგორც კლუბის ყველაზე ტიტულოვან მოთამაშეს და მომდევნო ორი სეზონი „ფიორენტინაში“ გაატარა. შემდეგ ის ლა ლიგაში ახლად დაწინაურებულ „ვილიარეალში“ დაბრუნდა, დაეხმარა გუნდს უმაღლეს ლიგაში პოზიციის გამყარებაში, სანამ შოტლანდიურ „ლივინგსტონში“ „გამოსამშვიდობებელ სიმღერას“ შეასრულებდა. 2003 წელს კარიერის დასრულების შემდეგ, მან „ბარსელონასთან“ ოთხ სხვადასხვა ტექნიკურ თანამდებობაზე იმუშავა, გარდა „ადელაიდა იუნაიტედის“ ტექნიკური დირექტორისა და მთავარი მწვრთნელის პოზიციისა. ახლა 58 წლის ამორი თავის დროს „ბარსელონაში“ ატარებს, მუშაობს თავის უფროს ვაჟთან (ფიფას ლიცენზირებული აგენტი) საკონსულტაციო და მოთამაშეების წარმომადგენლობის ბიზნესში. „ფუტბოლ ესპანიამ“ ამორთან ინტერვიუ ჩაწერა, რათა ფეხბურთზე მისი ღირებული აზრები მოესმინა. როგორ გამოიყურება ტიპიური 9-დან 5-მდე სამუშაო დღე გილიერმო ამორის ცხოვრებაში? „მართალი გითხრათ, „ბარსელონა“ რამდენიმე წლის წინ დავტოვე, მაგრამ კარგია, რომ ცოტა ხნით დავუთმე თავი იმას, რასაც ყოველთვის ვაკეთებდი – ფეხბურთთან დაკავშირებულ საკითხებს. 2021 წელს „ბარსელონადან“ წამოსვლის შემდეგ, საკონსულტაციო ბიზნესი და მოთამაშეების წარმომადგენლობა დავიწყე. თავიდან ხალხის ჯგუფთან ერთად დავიწყე, მაგრამ გარემოებების გამო, საბოლოოდ ჩვენი გზით წასვლა მოგვიწია. ჩემმა უფროსმა ვაჟმა, რომელიც 30 წლისაა, მიიღო ფიფას აგენტის ლიცენზია და ამ მომენტიდან, ორივე ერთად ვმუშაობთ. კვირის განმავლობაში, ორშაბათიდან პარასკევის ჩათვლით, ყოველდღიურ საქმეებს ვაკეთებთ, ვამოწმებთ მიმდინარე საკითხებს და იმ ბიჭებს, რომლებსაც ვმართავთ, და ვგეგმავთ უქმეებს, რომელიც შაბათ-კვირას უწყვეტი მატჩების სერიაა, სადაც მოედნიდან მოედანზე გადავდივართ, ცოტას ჩვენს მოთამაშეებს ვადევნებთ თვალს და სხვა ტალანტებსაც ვაკვირდებით.“ IMAGO-ს მიერ მოწოდებული ფოტო: იმ დროს, როდესაც იზრდებოდით, „ბარსელონას“ ევროპის თასი არასდროს მოეგო... თქვენი დებიუტის შემდეგ, მათ ხუთი მოიგეს. რამდენად ამაყი ხართ იმით, რომ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეთ კლუბის მსოფლიოს ერთ-ერთ უდიდეს კლუბად გადაქცევაში? „ძალიან ამაყი ვარ... ვერც კი წარმოიდგენთ, რამდენად ამაყი ვარ. ეს არის მაქსიმუმი, რისკენაც პროფესიონალი ფეხბურთელი ისწრაფვის: პირველ რიგში, მიაღწიო გარკვეულ დონეს, იქნება ეს სეგუნდა თუ ლა ლიგა. მაგრამ „ბარსელონას“ ძირითად გუნდში მოხვედრა, როგორც ერთ-ერთმა იმ მრავალი აღზრდილი ფეხბურთელიდან, რომელიც 11/12 წლის ასაკიდან „ბარსელონასთან“ იყო, რომელიც მუდმივად იბრძოდა და ცდილობდა ძირითად გუნდში მოხვედრას, ჰმ, როცა ეს ხდება, ვფიქრობ, ძალიან ლამაზია. ვფიქრობ, ეს ყველაზე დიდი რამაა, რაც ფეხბურთელს შეიძლება დაემართოს... წლების ტრაექტორიის და ძალისხმევის შემდეგ, საბოლოოდ ძირითად გუნდში, და განსაკუთრებით შენს გუნდში მოხვედრა. მაღალი დონის მიღწევა ერთია, მაგრამ სულ სხვაა იმ გუნდში აღმოჩნდე, სადაც გრძნობ, რომ ეკუთვნი და ვისთვისაც თამაში გინდა. ამიტომაც მჯერა, რომ „ბარსელონას“ უნიკალური და განსაკუთრებული ძალა აქვს, რადგან ის დიდწილად ეყრდნობა საშინაო ტალანტებს და აქტიურად მუშაობს ბავშვთა და ახალგაზრდული ფეხბურთის განვითარებაზე. ის აკადემიის ახალგაზრდა ფეხბურთელებზეა ორიენტირებული და მათზე დებს ფსონს, როგორც ამას დღესაც ვხედავთ სხვადასხვა ნიჭიერი ძირითადი გუნდის მოთამაშეების მაგალითზე, და ამიტომ ჩვენთვის უკვე ვიცით, როგორია შენი კლუბისთვის თამაში, ის, რომელიც გიყვარს, რომელზეც ზრუნავ და სიკვდილამდე იცავ – ეს იდეა, რომ თქვა: „ჩემს კლუბს ნუ შეეხები“. აქ, შენ უნდა მოკვდე კლუბისთვის, და ეს გაძლევს ძალას, ტალანტისა და სხვა რაღაცების გარდა: შენი კლუბის სიყვარული და შენი გუნდისთვის თამაში საუკეთესოა.“ თქვენ შეძელით თავის გამოჩენა არა მხოლოდ ერთ, არამედ ორ ესპანურ კლუბში – რატომ გადაწყვიტეთ „ფიორენტინადან“ წასვლა და „ვილიარეალში“ გადასვლა? „ბარსელონაში“ ჩემთან ერთად თამაშობდა ფეხბურთელი, რომლის წინააღმდეგაც მოგვიანებით 1992 წლის ევროპის თასის ფინალში „სამპდორიასთან“ ვითამაშე, ვიქტორ მუნიოსი, რომელიც მოგვიანებით „ვილიარეალის“ მწვრთნელი გახდა და მკითხა: „ჰეი, ხომ არ გინდა აქ ჩამოსვლა? კარგად ვიმუშავებთ ერთად“. საბოლოოდ, როდესაც მწვრთნელი გირეკავს და ინტერესს იჩენს, ვფიქრობ, ეს საუკეთესოა. შესაძლოა, ხალხს შენი დამატება უნდოდეს, მაგრამ როდესაც მწვრთნელი ნამდვილ...