„ყველაზე ხშირად მესმის ერთი კლიშე: „რატომ არ დადიხართ სკოლებში, ან რატომ არ იზიდავთ ბავშვებს სიმბოლურ ფასად?“, – ამბობს მეგი მერფი, „ასტონ ვილას“ მმართველი დირექტორი, „The Athletic“-თან საუბარში. „მაგრამ ეს ძირს უთხრის პროდუქტს – რომელიც ელიტური შეჯიბრია“, – აღნიშნავს ის გულშემატკივრების მოზიდვის მცდელობებზე მიღებული პასუხების განხილვისას. ისტორიულად, ქალთა ფეხბურთის ძირითადი სარეალიზაციო უპირატესობები იყო სპორტის ინკლუზიურობა, მეტი ხელმისაწვდომობა და ფეხბურთელებთან სიახლოვე, ბილეთების დაბალი ფასები და ბავშვებისა და მშობლების უსაფრთხოების განცდა. ეს ასპექტები კარგად ჯდება ტერმინში „საოჯახო“ (family-friendly). ფრაზა „საოჯახო“ ხშირად ორგვარ რეაქციას იწვევს: ან უკან დახევას, ან მის მჭიდროდ ჩახუტებას. ეს იყო ლოგიკური მარკეტინგული სტრატეგია კლუბებისთვის, განსაკუთრებით ქალთა ფეხბურთის ჩამოყალიბების წლებში: საკუთარი თავის წარმოჩენა, როგორც კონტრკულტურა მამაკაცთა ფეხბურთის ისტორიულად უფრო ძვირი და შეზღუდული კულტურის მიმართ. გასაგებია, რომ „საოჯახო“ მიდგომის არცერთი ეს ატრიბუტი არ უნდა იყოს მიტოვებული. თუმცა, იანვარში, „არსენალის“ გულშემატკივრები თავისუფლად ისხდნენ „ჩელსის“ საშინაო სექტორში „სტემფორდ ბრიჯზე“. კლუბისთვის საჩივრის შეტანის შემდეგ, „ჩელსის“ გულშემატკივარმა მიიღო ელექტრონული წერილი, სადაც ნათქვამი იყო, რომ ქალთა ფეხბურთის ჭეშმარიტი სული მის თანდაყოლილ ინკლუზიურობაში მდგომარეობდა. საშინაო და საგულშემატკივრო სექტორების გამოყოფა, როგორც ჩანს, ხელს უშლიდა ამას. იმის მიუხედავად, რომ „ჩელსის“ პოზიცია პირდაპირ ეწინააღმდეგება კლუბის საკუთარ წესებს და მან არაფერი გააკეთა უსიამოვნო დაპირისპირებების შესაჩერებლად, კლუბის გადაწყვეტილებამ ნათლად აჩვენა, თუ როგორ იქცა „საოჯახო“ მიდგომა დიდ ბზარად, რომელზეც ქალთა ფეხბურთი ამ სეზონში აღმოჩნდა. მიუხედავად იმისა, რომ „საოჯახო“ მიდგომა განასახიერებს ინკლუზიურობის, თანასწორობისა და ხელმისაწვდომობის ღირებულებებს, ის ასევე იქცა განზავებული სპორტის სინონიმად, რომელიც იმდენად შეშინებულია, რომ ვინმეს გაუცხოება არ სურს, რისკავს, დაკარგოს ვინმესთან მნიშვნელოვანი კავშირის დამყარების უნარი. თამაშის გაფართოებასთან ერთად იზრდება დემოგრაფიაც. რაც ბადებს კითხვას: რამდენად ლოგიკურია ამდენად ერთპიროვნულად „საოჯახო“ ვაგონზე მიბმული დარჩენა? რა ეტაპზე ღირს იდენტობის შექმნა ამის მიღმა, ისეთი იდენტობის, რომელიც გამოგარჩევთ სხვა „საოჯახო“ ატმოსფეროებისგან? WSL-ში არცერთ კლუბს ეს „არსენალზე“ უკეთ არ გამოუვიდა, რასაც მოწმობს „ემირატების“ რეგულარული სრული შევსება და საშინაო დასწრების რეკორდების მოხსნა. მაგრამ ეს არის კითხვა, რომელთანაც სხვა WSL და WSL2 კლუბები, განსაკუთრებით ისეთები, ვისი ქალთა ფეხბურთის გზასაც „არსენალის“ მემკვიდრეობა ან „ჩელსის“ წარმატება აკლია, რეალურ დროში ებრძვიან. „ჩვენ იმაზე დიდი უნდა ვიყოთ, ვიდრე ვართ“, – ამბობს სარა ბრესლინი, ფან-ჯგუფ „Villa Bellas“-ის თანადამფუძნებელი. „ჩვენ გაცილებით მაღალი დასწრება უნდა გვქონდეს. საქმე ამის ხელში ჩაგდებაშია.“ აგვისტოში „ვილაში“ მოსულ მერფის სწორედ ეს დაევალა, დასწრების გაზრდიდან კომერციულ ზრდამდე და დამოუკიდებელ რესტრუქტურიზაციამდე. კლუბის პირველი ფანების ფორუმის მასპინძლობა ქალთა გუნდისთვის პირველი ნაბიჯი იყო, რასაც ბრესლინი „ანომალიას“ უწოდებს, რამაც ფანების ჩართულობის კუთხით „კულტურული ცვლილება“ გამოიწვია. „ჩვენი იდენტობის გარკვევა გადამწყვეტია“, – ამბობს ის. „ჩვენ უნდა გვქონდეს სათქმელი, საკუთარი თავი კონკრეტული გზით უნდა წარმოვადგინოთ. „ვინ არის „ასტონ ვილა“? რას ვიცავთ ჩვენ?“ მიუხედავად იმისა, რომ „ვილას“ მამაკაცთა გუნდი პრემიერ ლიგაში მესამე ადგილზეა და მდიდარი ისტორია აქვს, ქალთა გუნდი უფრო მოკრძალებულია. მხოლოდ 2019-20 წლების სეზონში მოიპოვეს ისინი ინგლისის უმაღლეს ლიგაში დაწინაურება. მათი უმაღლესი შედეგი WSL-ში მეხუთე ადგილია 2022-23 წლებში. „ვილა ქალთა“ იდენტობის შესახებ შეხედულებები მერყეობს ფეხბურთის ახალი გულშემატკივრების შეკრების ადგილიდან, ოჯახის წევრების დამაკავშირებელ წერტილამდე და კლუბის მხარდაჭერის კიდევ ერთ შესაძლებლობამდე. მერფიმ სცადა, შეექმნა მატჩის წინა აქტივობები, რომლებიც ამას ასახავდა. კვირას, „ვილას“ 7-3 დამარცხებამდე „ტოტენჰემ ჰოტსპურთან“ WSL-ში, მატჩის წინა ფან-ზონა – რომელიც იანვრიდან „ვილა პარკის“ ჰოლტ ენდში იმართება ბრიტანეთის ამინდის არასტაბილურობის გამო – მოიცავდა ადგილობრივ კომიკოსებს სცენაზე ხუმრობებით და ლუდის დასხმით, ხოლო ბავშვები სიხარულით თამაშობდნენ არკადული სტილის კალათბურთსა და პატარა, იმპროვიზირებულ მოედანზე. რამდენიმე კვირაში, ინგლისის ნაკრების ყოფილი ფეხბურთელები კარენ კარნი და ჯილ სკოტი ცოცხალ პოდკასტს უმასპინძლებენ, ღონისძიება, რომელიც თითქმის მთლიანად გაყიდულია. მიმდინარე წლის დასაწყისში მერფიმ წარმოადგინა „12 მოთამაშის გამოწვევა“, სადაც გულშემატკივრები წარმოადგენდნენ იდეებს ფანბაზის გასაზრდელად, ხოლო გამარჯვებულ იდეას, რომელსაც მერფის და სამი ფეხბურთელისგან შემდგარი ჟიური აძლევდა ხმას, კლუბისგან დაფინანსება გადაეცემა იდეების განსახორციელებლად. გამარჯვებული წინადადება ითვალისწინებს მინი ფან-დოკუმენტური სერიალის შექმნას, ასევე ქალთა გუნდის სიმღერების ფურცლებს. „მე ვცდილობ შევქმნა ისეთი საკლუბო გარემო, როგორიც მსურდა არსებულიყო, როცა მე თვითონ დავდიოდი თამაშებზე გულშემატკივრად – იყოს ხელმისაწვდომი ყველასთვის, მაგრამ არ იყოს შემზღუდველი“, – ამბობს მერფი. რა თქმა უნდა, ეს არ ნიშნავს, რომ ათობით ათასი ადამიანი მიედინება „ვილა პარკზე“. კვირას „ტოტენჰემთან“ მატჩმა 42,640 ადგილიან „ვილა პარკზე“ მხოლოდ 2,500-ზე მეტი გულშემატკივარი მიიზიდა. ცდუნებაა, ამაზე გავამახვილოთ ყურადღება. 2025-26 წლების სეზონამდე, ყურადღება გამახვილებული იყო დასწრების 10 პროცენტიან კლებაზე.