ეს ესე დაიბეჭდა დევიდ ეპშტეინის საინფორმაციო ბიულეტენიდან Range Widely. გამოიწერეთ აქ. Slate-ის 2026 წლის ოლიმპიადის გაშუქების შესახებ მეტი იხილეთ აქ. ამერიკელი ფიგურული მოციგურავე ილია მალინინი, რომელიც ოთხმაგი ნახტომების „ღმერთის“ სახელით არის ცნობილი, მსოფლიოში საუკეთესოა. ოლიმპიადამდე მას ორი წლის განმავლობაში არც ერთი შეჯიბრი არ წაუგია. შემდეგ კი, პარასკევს, მილანში გამართულ თავისუფალ პროგრამაში, იგი სრულიად „ჩაიფუშა“. პროგრამის დასაწყისში მან უარი თქვა თავის საფირმო ოთხმაგ აქსელზე და მის ნაცვლად ერთმაგი აქსელი შეასრულა. შემდეგ მან ზუსტად შეასრულა სხვა ოთხმაგი ნახტომი, მაგრამ კიდევ ერთზე უარი თქვა, ოთხმაგი მარყუჟი ორმაგ მარყუჟად აქცია. შემდეგ, სხვა დაგეგმილ ოთხმაგ ნახტომზე, წაიქცა, შემდეგ კი ისევ წაიქცა. აშკარად რაღაც ძალიან არასწორად იყო. გაოგნებულმა, მან მოგვიანებით განაცხადა: „უბრალოდ ვგრძნობდი, რომ ჩემი ცხოვრების ყველა... ტრავმული მომენტი თავში მომდიოდა და იმდენი უარყოფითი აზრი მქონდა, რომ უბრალოდ ვერ გავუმკლავდი.“ მისი ახსნა ძლიერი და მჭერმეტყველი იყო; მოხარული ვარ, რომ ეს გაგვიზიარა. ეს ასევე გვეხმარება იმის გარკვევაში, თუ რა მოხდა. წლების წინ, მე გარკვეული დრო გავატარე ფსიქოლოგ სიან ბეილოკთან ინტერვიუში, რომელიც სწავლობდა „ჩავარდნას“ (choking): როდესაც ადამიანი წნევის ქვეშ მარცხდება ისეთ რამეში, რაც მილიონჯერ გაუკეთებია. ბეილოკს, რომელიც ახლა დარტმუტის პრეზიდენტია, ეს თემა ნაწილობრივ იმიტომ აინტერესებდა, რომ სკოლაში ხშირად უკეთ ასრულებდა სავარჯიშო ტესტებს, ვიდრე რეალურ გამოცდებს, და იმიტომაც, რომ ნიჭიერი ფეხბურთის მეკარე იყო, რომელმაც ცხოვრებაში ყველაზე ცუდი თამაში ითამაშა, როდესაც ეროვნული ნაკრების მწვრთნელი მის სანახავად მივიდა. მაშ, რა ხდება? გამარტივებული ფორმით, რაც ხდება ის არის, რომ უნარები „დეავტომატიზდება“ წნევის ქვეშ. დაფიქრდით, როდის ისწავლეთ ველოსიპედის ტარება ან მანქანის მართვა. თავიდან ყოველ მოძრაობაზე უნდა გეფიქრათ. მაგრამ პრაქტიკით, აღარ გჭირდებოდათ ყურადღება მიგექციათ იმაზე, თუ როგორ ატრიალებდით პედლებს, ან საჭეზე ხელების განლაგებაზე. ბეილოკისა და სხვების კვლევები აჩვენებს, რომ სტრესსა და შფოთვას შეუძლია გააუქმოს ეს ნასწავლი ოსტატობა. ამან შეიძლება გამოიწვიოს ის, რომ დაიწყოთ იმ მოძრაობების ცნობიერი მონიტორინგი, რომლებიც ავტომატური გახდა – თქვენი ტვინის ექსპლიციტური ყურადღების სისტემა „იპარავს“ იმას, რაც თქვენმა სხეულმა უკვე იცის, როგორ გააკეთოს. მოულოდნელად, ისევ დამწყებს ჰგავხართ, რომელიც ყოველ მოძრაობაზე ფიქრობს. ერთხელ დავესწარი სპორტის ფსიქოლოგიის სემინარს, სადაც ინსტრუქტორმა ადამიანებს იატაკზე თეთრ ხაზზე გაევლოთ. ყველამ უპრობლემოდ შევასრულეთ. შემდეგ მან მაგიდებს შორის მსგავსი სიგანის ძელი დადო და ისევ იგივე გაგვაკეთებინა; ზოგიერთი ადამიანი წაიქცა. იგივე ხაზი, მეტი წნევა. მაშ, როგორ შევამციროთ „ჩავარდნის“ ალბათობა? რამდენიმე შემოთავაზება, რომელიც ბეილოკმა გამიზიარა, დაკავშირებული იყო ცნობიერი ყურადღების სისტემის დაკავებასთან, რათა მას არ შეეძლოს თქვენი მოძრაობების „მოტაცება“. ეს იყო მარტივი რაღაცები, როგორიცაა საკუთარი თავისთვის სიმღერა, უკუღმა დათვლა, ან რაიმე გარე მანტრაზე ფოკუსირება, რომელიც შეიძლება ხელზე ან მკლავზეც კი იყოს დაწერილი, სადაც შეგიძლიათ არაერთხელ მიმართოთ მას. ეს არის მომენტალური ტაქტიკა; ბეილოკმა ასევე ისაუბრა რაღაც უფრო სტრუქტურულზე. მან მრავალფეროვანი იდენტობის ქონის უპირატესობებზე მესაუბრა. „ვფიქრობ, ჩვენ ხშირად ვფიქრობთ პროფესიონალ სპორტსმენებზე, როგორც ერთ პიროვნებაზე,“ თქვა მან. „და ვიცით, რომ როდესაც ადამიანებს მრავალი იდენტობა აქვთ – ისინი არიან დედაც და ჩოგბურთელიც – მათ შეუძლიათ ზოგჯერ გადაერთონ და სხვა დროს უფრო მოდუნებულები იყვნენ. ისინი ხშირად ფსიქოლოგიურად უფრო დაცულები არიან წარუმატებლობისგან.“ იდენტობის დივერსიფიკაცია რეგულარული თემაა ჩემს საინფორმაციო ბიულეტენში. ცოტა ხნის წინ ვესაუბრე ბრედ სტულბერგს „იდენტობის სახლის“ აშენების შესახებ, რომელსაც ერთზე მეტი ოთახი აქვს, და Range Widely-ის ყველაზე პოპულარული პოსტი ოდესმე განიხილავს, თუ რატომ არის ჰობი უპირატესობა. ბეილოკის რჩევების გარდა, არსებობს კიდევ ერთი მიდგომა, რომელიც ჩემთვის სასარგებლო აღმოჩნდა: იმის ვარაუდი, რომ ყველაფერი არასწორად წავა. როდესაც კონკურენტუნარიანი 800 მეტრზე მორბენალი ვიყავი, ზოგჯერ ვნერვიულობდი, როდესაც გახურებაზე რაღაც არასწორად მიდიოდა. შესაძლოა, განრიგი არეულიყო და გახურება ზედმეტად მოკლე ან გრძელი ყოფილიყო, ან უბრალოდ ზედმეტად ვნერვიულობდი, ან ფეხსაცმლის თასმა ბოლო წამს გაწყდა, ან ვინ იცის კიდევ რა. საბოლოოდ, უბრალოდ დავიწყე იმის ვარაუდი, რომ ასეთი რაღაცები მოხდებოდა, რაც მოხდა, როცა მოხდა, არ იყო მოულოდნელი, და ეს ნიშნავდა, რომ უკვე მოფიქრებული მქონდა სარეზერვო გეგმები, თუ როგორ უნდა მოვქცეულიყავი. და ვფიქრობ, ეს მხოლოდ სპორტს არ ეხება. როდესაც ჩემი პირველი TED მოხსენება მქონდა, დაახლოებით 30 წამის შემდეგ ტექნიკური გაუმართაობა მოხდა. კომპიუტერის მონიტორები და საათი ერთდროულად გაითიშა. TED-ის პერსონალმა შეაჩერა სესია და ხალხმა სცენაზე სირბილი დაიწყო. მე ვიდექი წითელ წრიულ ხალიჩაზე, აუდიტორიის ზემოთ, მოუხერხებლად. მახსოვს, კამერონ დიაზმა გამიღიმა, ასე რომ ეს სასიამოვნო იყო. საბედნიეროდ, მე სიტყვასიტყვით ამ სიტუაციაზე წინასწარ მქონდა ნაფიქრი. როდესაც ვცდილობდი წარმოვიდგინო რეალისტური ყველაზე ცუდი სცენარი, ეს იყო ის, რომ სლაიდები არ იმუშავებდა. თუ ეს მოხდებოდა, გადავწყვიტე, მოხსენებას მაინც წავიკითხავდი, შევცვლიდი ერთ ადგილს, რომელიც აუდიოზე იყო დამოკიდებული, და კიდევ რამდენიმე რამეს. რამდენიმე წუთის შემდეგ, როდესაც ჩანდა, რომ ტექნიკის გამართვას ვერ შეძლებდნენ, მე ვუთხარი ა...